|

آماتوری در سرزمین آماتورترین‌ها

سجاد بیات-روزنامه نگار

جواد خیابانی، گزارشگر بازی لیورپول و لسترسیتی بود. قرار بود این بازی که اتفاقا بازی فوق‌العاده‌ای هم شد، با گزارش او از شبکه ورزش پخش شود؛ اما بیننده‌های این شبکه «تخصصی» دقایق ابتدایی را با گزارش مجری گوش کردند. وقتی خیابانی آنتن را در اختیار گرفت صدایش کاملا خواب‌‌آلود بود. او گفت خواب مانده و عذرخواهی کرد.

روز بعد خبرآنلاین از قول خیابانی نوشت:
راستش نمی‌دانم چرا این‌قدر از اینکه راستش را گفتم و عذر خواستم، دارم مؤاخذه می‌شوم؟ خیلی سخت بود روی آنتن به دروغ بگویم مثلا تصادف کردم و همه هم برایم دل بسوزانند که بنده خدا تصادف کرده اما خودش را رسانده است.
در دیدگاه آماتور خیابانی، گفتن حقیقت و معذرت‌خواهی، یعنی پایان ماجرا. دیگر نباید کسی به ایشان بگوید این اتفاق خنده‌دار چند روز بعد از آن اشتباه لفظی باورنکردنی روی آنتن با هیچ توجیهی قابل پذیرش نیست. جواد خیابانی سال‌هاست تلاش طاقت‌فرسایی برای بدترین بودن می‌کند. نه به اندازه یک گزارشگر حرفه‌ای مطالعه می‌کند و نه حتی به اندازه یک گزارشگر حرفه‌ای فوتبال تماشا می‌کند.
برای اینکه خوب درک کنیم بزرگ‌ترین صداوسیمای دنیا با ده‌ها ‌هزار کارمند و ‌میلیاردها دلار بودجه دقیقا چطور کار می‌کند، خوب است این چند خط توضیح جواد خیابانی درباره اتفاق‌های شب دیدار لستر و لیورپول را بخوانیم:
راستش قبلش در شبکه سه برای بازی استقلال اجرا داشتم و بعد هم که بازی لیورپول با من بود. گفتم بین دو تا بازی بروم در ماشین یک خرده در اینترنت درباره دو تیم اطلاعات تکمیلی بگیرم. داشتم اخبارشان را می‌خواندم که چشمانم سنگین شد. فکر کنم ساعت حدود 11 خوابم برد و تا 11:30 خوابیدم. فکر کنم دقیقش 11:33 بود که بیدار شدم. دویدم از پارکینگ جلوی ساختمان پخش تا رسیدم به استودیو، آن هم پنج دقیقه طول کشید.
در واقع در آن سازمان فخیمه، تفاوتی بین گزارشگر و مجری وجود ندارد و همان نیروها در هر پستی که بشود به کار گرفته می‌شوند. نکته خنده‌دارتر اینکه امثال جواد خیابانی با این توجیه‌های باورنکردنی و قیافه‌های حق‌به‌جانب سال‌هاست آنتن‌های زنده سیمای دولتی ایران را در اختیار دارند و قشنگ‌ترین رقابت‌های ورزشی دنیا را به سوهان روح تبدیل کرده‌اند.

جواد خیابانی، گزارشگر بازی لیورپول و لسترسیتی بود. قرار بود این بازی که اتفاقا بازی فوق‌العاده‌ای هم شد، با گزارش او از شبکه ورزش پخش شود؛ اما بیننده‌های این شبکه «تخصصی» دقایق ابتدایی را با گزارش مجری گوش کردند. وقتی خیابانی آنتن را در اختیار گرفت صدایش کاملا خواب‌‌آلود بود. او گفت خواب مانده و عذرخواهی کرد.

روز بعد خبرآنلاین از قول خیابانی نوشت:
راستش نمی‌دانم چرا این‌قدر از اینکه راستش را گفتم و عذر خواستم، دارم مؤاخذه می‌شوم؟ خیلی سخت بود روی آنتن به دروغ بگویم مثلا تصادف کردم و همه هم برایم دل بسوزانند که بنده خدا تصادف کرده اما خودش را رسانده است.
در دیدگاه آماتور خیابانی، گفتن حقیقت و معذرت‌خواهی، یعنی پایان ماجرا. دیگر نباید کسی به ایشان بگوید این اتفاق خنده‌دار چند روز بعد از آن اشتباه لفظی باورنکردنی روی آنتن با هیچ توجیهی قابل پذیرش نیست. جواد خیابانی سال‌هاست تلاش طاقت‌فرسایی برای بدترین بودن می‌کند. نه به اندازه یک گزارشگر حرفه‌ای مطالعه می‌کند و نه حتی به اندازه یک گزارشگر حرفه‌ای فوتبال تماشا می‌کند.
برای اینکه خوب درک کنیم بزرگ‌ترین صداوسیمای دنیا با ده‌ها ‌هزار کارمند و ‌میلیاردها دلار بودجه دقیقا چطور کار می‌کند، خوب است این چند خط توضیح جواد خیابانی درباره اتفاق‌های شب دیدار لستر و لیورپول را بخوانیم:
راستش قبلش در شبکه سه برای بازی استقلال اجرا داشتم و بعد هم که بازی لیورپول با من بود. گفتم بین دو تا بازی بروم در ماشین یک خرده در اینترنت درباره دو تیم اطلاعات تکمیلی بگیرم. داشتم اخبارشان را می‌خواندم که چشمانم سنگین شد. فکر کنم ساعت حدود 11 خوابم برد و تا 11:30 خوابیدم. فکر کنم دقیقش 11:33 بود که بیدار شدم. دویدم از پارکینگ جلوی ساختمان پخش تا رسیدم به استودیو، آن هم پنج دقیقه طول کشید.
در واقع در آن سازمان فخیمه، تفاوتی بین گزارشگر و مجری وجود ندارد و همان نیروها در هر پستی که بشود به کار گرفته می‌شوند. نکته خنده‌دارتر اینکه امثال جواد خیابانی با این توجیه‌های باورنکردنی و قیافه‌های حق‌به‌جانب سال‌هاست آنتن‌های زنده سیمای دولتی ایران را در اختیار دارند و قشنگ‌ترین رقابت‌های ورزشی دنیا را به سوهان روح تبدیل کرده‌اند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.