|

15 هنرمند ايران و 17 هنرمند اتريش مشارکت کردند

نان و نمک ايراني سر سفره اتريشي

شرق: پروژه هنري RTL:LTR، نام نمايشگاهي است که بين هنرمندان کشور ايران و هنرمندان کشور اتريش در بهار، تابستان، پاييز و زمستان 95 برگزار شد. اين نمايشگاه حاصل تبادل فکر و همکاري نمايشگاه‌گردانان ايراني، طرلان رفيعي، ياشار صميمي‌مفخم به همراه پيتر آسمَن (Peter Assmann) از کشور اتريش بود که برنامه‌ريزي آن از سال 1394 در سفري که آسمن به ايران داشت و بر اساس خط فکري پروژه‌هاي کيوريتوري نان و نمک شکل گرفت.نان و نمک، پروژه‌اي است که بر اساس مفهوم يک فرهنگ قديمي ايراني- که البته در بسياري از فرهنگ‌هاي ديگر نيز کم‌وبيش وجود دارد - شکل گرفته و فعاليت مي‌کند. در توضيح پروژه‌هاي نان و نمک که از سوی رفيعي و صميمي‌مفخم در تهران راه‌اندازي شده آمده است که «نان و نمک کمترين چيزي است که ما به مهمان خود تعارف مي‌کنيم تا رفاقتي پايدار به‌وجود بياوريم. پيوندي که بر سفره‌اي که نان و نمک در آن صرف شده، ناگسستني‌ترين پيوندي است که در فرهنگ ما وجود دارد. پروژه‌هاي نان و نمک که تاکنون نمايشگاه‌ها و رويدادهايش را با همين تفکر بين فرهنگ‌ها انجام داده، سعي در ايجاد چنين پيوندي دارد».
عنوان نمايشگاه برگرفته از اصطلاح‌هاي RTL و LTR است که در دنياي انفورماتيک جهت نوشتار را از چپ به راست و برعکس تعيين مي‌کند. اين دو اصطلاح به‌عنوان قراردادي در برنامه‌نويسي و در صفحات وب به‌خصوص براي دو خط لاتين و خط فارسي و عربي به کار مي‌روند. همچنين راست به چپ و چپ به راست دلالت بر آنچه از شرق به غرب فرستاده مي‌شود و برعکس دارد و درعين‌حال جهت خواندن و نوشتن، جهت حرکت دست، بدن و نگاه را تعيين مي‌کند. اين جهت (Orientation) در نظريه‌هاي تجسمي، سينمايي، آموزشي، روان‌شناسي و... ، همواره مورد توجه قرار گرفته و چه‌بسا که بارها ترجمان اين نظريات و متون به زبان ما و از زبان ما به زبان‌هاي اروپايي بدون درنظرگرفتن اين خصيصه انجام پذيرفته.
آثار اين نمايشگاه براي نخستين‌بار در بهار امسال در شهر ولس در کشور اتريش و در گالري فوروم اين شهر با حضور هنرمندان و اهالي ادب و فرهنگ اين کشور گشايش يافت و سپس در تابستان، در گالري آرت مارکِ وين آثار به نمايش عموم درآمد.
سپس آثار اتريشي، در بنياد لاجوردي در پاييز نمايش داده شد و آخرين نمايش اين آثار که مجموع آثار ايراني و اتريشي در معرض ديد عموم قرار گرفت در موزه هنرهاي معاصر اصفهان در زمستان 95 بود. هم‌زمان با افتتاحيه اين نمايشگاه در اصفهان، در محل موزه هنرهاي معاصر اين شهر، نشست تخصصي اين نمايشگاه با حضور نمايشگاه‌گردانان ايراني و اتريشي با عنوان «اصفهان و گفت‌وگوي فرهنگ‌ها» انجام شد که در آن آسمن، رفيعي و صميمي هرکدام از منظر خود نمايشگاه و مقصود خود از برپايي اين نمايشگاه را بررسي کردند.
طرلان رفيعي، بنيان‌گذار پروژه‌هاي نان و نمک که تاکنون نمايشگاه‌هاي زيادي را در کشورهاي مختلف برگزار کرده و با موزه‌ها و گالري‌هاي سراسر دنيا همچون بريتيش‌ميوزيم همکاري داشته، در جاي ديگري، درباره اين نمايشگاه مي‌گويد: «در زماني که سياست‌بازان دري را باز مي‌کنند و دروازه‌‌هايي را مي‌بندند، زماني که ديوارها ساخته مي‌شود که زبان‌ها، فرهنگ‌ها و ارتباطات را از هم جدا کنند، اين هنرمندان هستند که هر مرزي را مي‌توانند ناديده بگيرند. ديوارهاي زيادي در طول تاريخ ساخته شده، ولي اين ديوارها فرومي‌ريزند و آنچه باقي مي‌ماند فرهنگ و هنر و ادبيات است که براي پوياماندن هيچ راهي به‌جز ارتباط با فرهنگ‌هاي ديگر ندارد». رفيعي مي‌افزايد که «اين نمايشگاه نمونه قابل‌قبولي بود از نمايشگاه‌هاي غيرتجاري با هدف ايجاد مکالمه فرهنگي- هنري. هدف ما در پروژه‌هاي نان و نمک همين گفت‌وگو است، بي‌واسطه، مستقيم، فرهنگي و بدون دخالت سازوکار‌هاي تجاري و تصور مي‌کنم در اين پروژه آن چيزي که به‌دنبالش بوديم را به‌دست آورده‌ايم». ياشار صميمي‌مفخم، نمايشگاه‌گردان و هنرمند ايراني که نمايشگاه‌‌هايي همچون نمايشگاه پرويز تناولي در گالري شهريور را در بهار امسال با همکاري طرلان رفيعي و نمايشگاه کارنامه در موزه هنرهاي معاصر با همکاري علي بختياري و پيمان پورحسين در تابستان همين سال در کارنامه خود دارد، درباره اين نمايشگاه مي‌گويد: «شناخت ملت‌ها از يکديگر بر اساس شناختي است که بر اساس منافع تعريف شده؛ منافع دولت‌ها، منافع تجاري، اقتصادي، منافع سياسي و... . به‌همين‌دليل کشوري که دوست محسوب مي‌شده، يک‌شبه همه‌چيزش منفور مي‌شود و کشور ديگري يک‌شبه مي‌شود دوست و رفيق. در بُعد ديگري شناخت‌ها سطحي است. شناخت عمومي اتريشي‌ها از ما پسته و قالي و مينياتور و پرسپوليس و اصفهان است و آنچه ما از ايشان مي‌دانيم غذاي شنيتسل، موازات، بتهوون و فيلم اشکها و لبخندهاست، که آن‌هم فيلمي هاليوودي درباره اتريش است. ما سعي کرديم کمي اين مرزِ شناخت را پيش ببريم و هدفمان اين بود که با هنرمنداني که هريک به‌نوعي معرف بخشي از هنر- فرهنگ- زبان براي طرف مقابل بودند اين کار را انجام دهيم. مجموع اين آثار به مخاطب تعريفي هرچند نه جامع، ولي کُلي از ساختار معاصر فرهنگ و هنر کشورش مي‌دهد».
در اين نمايشگاه 15 هنرمند از ايران و 17 هنرمند از کشور اتريش حضور داشتند:
رضا آرامش، غزاله آورزماني، علا ابتکار، مجتبي اميني، سعيد انصافي، سهند حساميان، فرناز ربيعي‌جاه، طرلان رفيعي، ياشار صميمي‌مفخم، گلناز طاهري، سميرا عليخانزاده، مزدک عياري، بهناز قاسمي، فرخ مهدوي و نرگس هاشمي، از ايران و پيتر آسمن، مارکوس آنتون هوبر، اريک اشپيندلر، آندرياس اشتروهامر، هربرت اگر، توماس انزنهوفر، ژوزف باور، کريستين باور، ژوزف رامازندر، ولفگانگ رايتر، مارکوس ريب، اکارت سونلايتنر، والتر کاينز، ماريون کليانوويچ، اورسولا گوتمان و ماريا مئوسبرگر، از اتريش.

شرق: پروژه هنري RTL:LTR، نام نمايشگاهي است که بين هنرمندان کشور ايران و هنرمندان کشور اتريش در بهار، تابستان، پاييز و زمستان 95 برگزار شد. اين نمايشگاه حاصل تبادل فکر و همکاري نمايشگاه‌گردانان ايراني، طرلان رفيعي، ياشار صميمي‌مفخم به همراه پيتر آسمَن (Peter Assmann) از کشور اتريش بود که برنامه‌ريزي آن از سال 1394 در سفري که آسمن به ايران داشت و بر اساس خط فکري پروژه‌هاي کيوريتوري نان و نمک شکل گرفت.نان و نمک، پروژه‌اي است که بر اساس مفهوم يک فرهنگ قديمي ايراني- که البته در بسياري از فرهنگ‌هاي ديگر نيز کم‌وبيش وجود دارد - شکل گرفته و فعاليت مي‌کند. در توضيح پروژه‌هاي نان و نمک که از سوی رفيعي و صميمي‌مفخم در تهران راه‌اندازي شده آمده است که «نان و نمک کمترين چيزي است که ما به مهمان خود تعارف مي‌کنيم تا رفاقتي پايدار به‌وجود بياوريم. پيوندي که بر سفره‌اي که نان و نمک در آن صرف شده، ناگسستني‌ترين پيوندي است که در فرهنگ ما وجود دارد. پروژه‌هاي نان و نمک که تاکنون نمايشگاه‌ها و رويدادهايش را با همين تفکر بين فرهنگ‌ها انجام داده، سعي در ايجاد چنين پيوندي دارد».
عنوان نمايشگاه برگرفته از اصطلاح‌هاي RTL و LTR است که در دنياي انفورماتيک جهت نوشتار را از چپ به راست و برعکس تعيين مي‌کند. اين دو اصطلاح به‌عنوان قراردادي در برنامه‌نويسي و در صفحات وب به‌خصوص براي دو خط لاتين و خط فارسي و عربي به کار مي‌روند. همچنين راست به چپ و چپ به راست دلالت بر آنچه از شرق به غرب فرستاده مي‌شود و برعکس دارد و درعين‌حال جهت خواندن و نوشتن، جهت حرکت دست، بدن و نگاه را تعيين مي‌کند. اين جهت (Orientation) در نظريه‌هاي تجسمي، سينمايي، آموزشي، روان‌شناسي و... ، همواره مورد توجه قرار گرفته و چه‌بسا که بارها ترجمان اين نظريات و متون به زبان ما و از زبان ما به زبان‌هاي اروپايي بدون درنظرگرفتن اين خصيصه انجام پذيرفته.
آثار اين نمايشگاه براي نخستين‌بار در بهار امسال در شهر ولس در کشور اتريش و در گالري فوروم اين شهر با حضور هنرمندان و اهالي ادب و فرهنگ اين کشور گشايش يافت و سپس در تابستان، در گالري آرت مارکِ وين آثار به نمايش عموم درآمد.
سپس آثار اتريشي، در بنياد لاجوردي در پاييز نمايش داده شد و آخرين نمايش اين آثار که مجموع آثار ايراني و اتريشي در معرض ديد عموم قرار گرفت در موزه هنرهاي معاصر اصفهان در زمستان 95 بود. هم‌زمان با افتتاحيه اين نمايشگاه در اصفهان، در محل موزه هنرهاي معاصر اين شهر، نشست تخصصي اين نمايشگاه با حضور نمايشگاه‌گردانان ايراني و اتريشي با عنوان «اصفهان و گفت‌وگوي فرهنگ‌ها» انجام شد که در آن آسمن، رفيعي و صميمي هرکدام از منظر خود نمايشگاه و مقصود خود از برپايي اين نمايشگاه را بررسي کردند.
طرلان رفيعي، بنيان‌گذار پروژه‌هاي نان و نمک که تاکنون نمايشگاه‌هاي زيادي را در کشورهاي مختلف برگزار کرده و با موزه‌ها و گالري‌هاي سراسر دنيا همچون بريتيش‌ميوزيم همکاري داشته، در جاي ديگري، درباره اين نمايشگاه مي‌گويد: «در زماني که سياست‌بازان دري را باز مي‌کنند و دروازه‌‌هايي را مي‌بندند، زماني که ديوارها ساخته مي‌شود که زبان‌ها، فرهنگ‌ها و ارتباطات را از هم جدا کنند، اين هنرمندان هستند که هر مرزي را مي‌توانند ناديده بگيرند. ديوارهاي زيادي در طول تاريخ ساخته شده، ولي اين ديوارها فرومي‌ريزند و آنچه باقي مي‌ماند فرهنگ و هنر و ادبيات است که براي پوياماندن هيچ راهي به‌جز ارتباط با فرهنگ‌هاي ديگر ندارد». رفيعي مي‌افزايد که «اين نمايشگاه نمونه قابل‌قبولي بود از نمايشگاه‌هاي غيرتجاري با هدف ايجاد مکالمه فرهنگي- هنري. هدف ما در پروژه‌هاي نان و نمک همين گفت‌وگو است، بي‌واسطه، مستقيم، فرهنگي و بدون دخالت سازوکار‌هاي تجاري و تصور مي‌کنم در اين پروژه آن چيزي که به‌دنبالش بوديم را به‌دست آورده‌ايم». ياشار صميمي‌مفخم، نمايشگاه‌گردان و هنرمند ايراني که نمايشگاه‌‌هايي همچون نمايشگاه پرويز تناولي در گالري شهريور را در بهار امسال با همکاري طرلان رفيعي و نمايشگاه کارنامه در موزه هنرهاي معاصر با همکاري علي بختياري و پيمان پورحسين در تابستان همين سال در کارنامه خود دارد، درباره اين نمايشگاه مي‌گويد: «شناخت ملت‌ها از يکديگر بر اساس شناختي است که بر اساس منافع تعريف شده؛ منافع دولت‌ها، منافع تجاري، اقتصادي، منافع سياسي و... . به‌همين‌دليل کشوري که دوست محسوب مي‌شده، يک‌شبه همه‌چيزش منفور مي‌شود و کشور ديگري يک‌شبه مي‌شود دوست و رفيق. در بُعد ديگري شناخت‌ها سطحي است. شناخت عمومي اتريشي‌ها از ما پسته و قالي و مينياتور و پرسپوليس و اصفهان است و آنچه ما از ايشان مي‌دانيم غذاي شنيتسل، موازات، بتهوون و فيلم اشکها و لبخندهاست، که آن‌هم فيلمي هاليوودي درباره اتريش است. ما سعي کرديم کمي اين مرزِ شناخت را پيش ببريم و هدفمان اين بود که با هنرمنداني که هريک به‌نوعي معرف بخشي از هنر- فرهنگ- زبان براي طرف مقابل بودند اين کار را انجام دهيم. مجموع اين آثار به مخاطب تعريفي هرچند نه جامع، ولي کُلي از ساختار معاصر فرهنگ و هنر کشورش مي‌دهد».
در اين نمايشگاه 15 هنرمند از ايران و 17 هنرمند از کشور اتريش حضور داشتند:
رضا آرامش، غزاله آورزماني، علا ابتکار، مجتبي اميني، سعيد انصافي، سهند حساميان، فرناز ربيعي‌جاه، طرلان رفيعي، ياشار صميمي‌مفخم، گلناز طاهري، سميرا عليخانزاده، مزدک عياري، بهناز قاسمي، فرخ مهدوي و نرگس هاشمي، از ايران و پيتر آسمن، مارکوس آنتون هوبر، اريک اشپيندلر، آندرياس اشتروهامر، هربرت اگر، توماس انزنهوفر، ژوزف باور، کريستين باور، ژوزف رامازندر، ولفگانگ رايتر، مارکوس ريب، اکارت سونلايتنر، والتر کاينز، ماريون کليانوويچ، اورسولا گوتمان و ماريا مئوسبرگر، از اتريش.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.