|

درد و بلای ماندگاری

گیتی صفرزاده : اینکه در آدمیزاد میل شدید و عمیقی به ماندگاری وجود دارد، فقط در به‌جا‌گذاشتن آثار شاخص هنری یا علمی و اجتماعی نمود پیدا نمی‌کند. ما همگی دوست داریم تأثیري ماندگار و متفاوت روی آدم‌های اطرافمان بگذاریم. شاید خنده‌دار به نظر بیاید، ولی واقعیت این است که وقتی یک مدل لباس متفاوت می‌پوشیم، فلان وسیله خاص را می‌خریم یا ژست خاصی در یک عکس می‌گیریم، همه‌اش در پسِ ذهنمان دنبال همان حس بلاگرفته ماندگاری هستیم. اینکه ما با همه جهان فرق داریم و به‌همین‌خاطر در یادها و خاطره‌ها می‌مانیم. ماجرا فقط این است که این ماندگاری و تأثیرگذاری گاهی اوقات می‌شود بلای جان زندگی‌مان. فرض كنيد در همین ایام که نوروز باستانی در راه است و قصد داریم با برگزاری ایام نوروز، آمدن بهار را جشن بگیریم، در پس ذهنمان می‌خواهیم یک نوروز به‌یادماندنی داشته باشیم. هرکس هم به طریقی این کار را می‌کند؛ یکی فکر می‌کند با تعویض مبلمان، خانه متفاوت‌تر می‌شود، آن دیگری فکر می‌کند اگر مسیر تهران - چالوس را یک‌ساعته تخت گاز برود خیلی آدم متفاوتی است و بعضی‌ها هم فکر می‌کنند اگر در مسابقه تعدد شیرینی‌جات روی میز پذیرایی (حتی به قیمت مصرف‌کردن همه مبلغ عیدی تورم‌زده‌شان) شرکت کنند، تأثیرگذارتر و در ذهن اطرافیانشان ماندگارتر می‌شوند. صد البته ما جزء کسانی نیستیم که سنت‌های نوروزی را زیر سؤال می‌برند، فقط یک گوشه ذهنمان به این فکر می‌کنیم که جشن نوروز قرار نیست بار سخت زندگی‌مان شود؛ بلکه قرار است ما را با ماندگارترین شکل حیات یعنی تولد دوباره، آشتی دهد. در افسانه‌های قدیمی قصه‌ای است که می‌گوید انسان‌ها از زهدان مادر زمین به این دنیا آمدند؛ آن‌هم با ریسمان بزرگی که از آن صعود کردند. آخرین انسان‌هایی که از آن صعود کردند، دو انسان بزرگ و چاق و سنگین بودند؛ در نتیجه ریسمان پاره شد و ما از سرچشمه خود جدا افتادیم. برای صعود لطفا سنگین نباشید!

گیتی صفرزاده : اینکه در آدمیزاد میل شدید و عمیقی به ماندگاری وجود دارد، فقط در به‌جا‌گذاشتن آثار شاخص هنری یا علمی و اجتماعی نمود پیدا نمی‌کند. ما همگی دوست داریم تأثیري ماندگار و متفاوت روی آدم‌های اطرافمان بگذاریم. شاید خنده‌دار به نظر بیاید، ولی واقعیت این است که وقتی یک مدل لباس متفاوت می‌پوشیم، فلان وسیله خاص را می‌خریم یا ژست خاصی در یک عکس می‌گیریم، همه‌اش در پسِ ذهنمان دنبال همان حس بلاگرفته ماندگاری هستیم. اینکه ما با همه جهان فرق داریم و به‌همین‌خاطر در یادها و خاطره‌ها می‌مانیم. ماجرا فقط این است که این ماندگاری و تأثیرگذاری گاهی اوقات می‌شود بلای جان زندگی‌مان. فرض كنيد در همین ایام که نوروز باستانی در راه است و قصد داریم با برگزاری ایام نوروز، آمدن بهار را جشن بگیریم، در پس ذهنمان می‌خواهیم یک نوروز به‌یادماندنی داشته باشیم. هرکس هم به طریقی این کار را می‌کند؛ یکی فکر می‌کند با تعویض مبلمان، خانه متفاوت‌تر می‌شود، آن دیگری فکر می‌کند اگر مسیر تهران - چالوس را یک‌ساعته تخت گاز برود خیلی آدم متفاوتی است و بعضی‌ها هم فکر می‌کنند اگر در مسابقه تعدد شیرینی‌جات روی میز پذیرایی (حتی به قیمت مصرف‌کردن همه مبلغ عیدی تورم‌زده‌شان) شرکت کنند، تأثیرگذارتر و در ذهن اطرافیانشان ماندگارتر می‌شوند. صد البته ما جزء کسانی نیستیم که سنت‌های نوروزی را زیر سؤال می‌برند، فقط یک گوشه ذهنمان به این فکر می‌کنیم که جشن نوروز قرار نیست بار سخت زندگی‌مان شود؛ بلکه قرار است ما را با ماندگارترین شکل حیات یعنی تولد دوباره، آشتی دهد. در افسانه‌های قدیمی قصه‌ای است که می‌گوید انسان‌ها از زهدان مادر زمین به این دنیا آمدند؛ آن‌هم با ریسمان بزرگی که از آن صعود کردند. آخرین انسان‌هایی که از آن صعود کردند، دو انسان بزرگ و چاق و سنگین بودند؛ در نتیجه ریسمان پاره شد و ما از سرچشمه خود جدا افتادیم. برای صعود لطفا سنگین نباشید!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.