استراحت در «هتل پلازا»
بهاره رهنما
از بین آدمهایی که به قول آقای «امرایی» عزیز، عالم بازیگری تحویل عالم ادبیات داد و ماندگار شد یکی «شهرام زرگر»، همکار بازیگر ماست که مترجم خوب و دقیقی از کار درآمده، انتخاب متنهایی که برای ترجمه انتخاب میکند، خصوصا نمایشنامههایی که به دست میگیرد از سلیقه خاصش خبر میدهد و گمان میکنم تا جایی که من خبر دارم و خواندهام تعداد نمایشنامههایی که ترجمه کرده کم هم نیست. من هم مثل خیلی از مخاطبان کتاب اصل اول و شاید تنها اصل تشخیص یک ترجمه خوب برایم روانی و خوشخوانی متن است، اما به گمانم در ترجمه نمایش غربی مثل ترجمه شعر غربی، سلیقه، انتخاب و شعور مترجم نقش بسیار مهمی دارد، آنقدری آگاهی و سواد ترجمه ندارم که بدانم ترجمه نمایشنامههای «نیل سایمون» چقدر کار سختی است. اما با خواندن نمایشنامه سه اپیزودی «اتاقی در هتل پلازا» با ترجمه زرگر از «نشر نیلا» متوجه شدم که انتخاب معانی مترادف برای ترجمه کلمات بسیار دقیق و چیدمانشده شوخیهای بسیار ریتمیک و سرضرب و به اندازه سایمون بیشک کار سهلی نیست. «نیل سایمون» با طنازی بینظیرش لحظههایی از زندگی چند زوج را در اتاقی از هتلی قدیمی انتخاب کرده و در خلال این موقعیت،
سالهای زندگی آندو را به کنکاش میکشد اندازه استفاده از موقعیتهای کمیک و لحظات خندهآور چنان موجز و موثر است که به گمانم «هتل پلازا» مثل خیلی دیگر از نوشتههای «سایمون» باید در کلاسهای دانشگاهی، مو به مو تحلیل و تدریس شود، شخصیتها در خلال همین لحظات کمیک چنان سمپات و آشنا هستند که گاه تنهاییشان قلبت را درد میآورد، در اپیزود اول «کارنسام» را به هتل آورده تا برای بیستوچندمین سال ازدواجشان غافلگیرش کند، آندو زوجی هستند که یکی (زن) با موقعیت سنیاش کنار آمده و دیگری (مرد) نمیخواهد 51سالگیاش را باور کند، در خلال حضور چند ساعته آن دو در «هتل پلازا» با سادهترین دیالوگها ما به اعماق رابطه و شخصیت این زوج پی میبریم، شخصیت کارن چهلوچندساله چنان شخصیت شیرین و البته چند لایهای است که بار دیگر به من این باور و نوید را داد که در فضای تئاتر هنوز چقدر نقشهای اعجابآور برای ما وجود دارد. امیدی که سالهاست از سینما بریدهایم و حتی در بهترین شکلش چنین تنوع و عمق نقشی را پیدا نخواهیم کرد، خبر مهیج اینکه احتمال دارد «سیامک صفری» این نمایش را پاییز با همراهی من و خودش روی صحنه ببرد.
از بین آدمهایی که به قول آقای «امرایی» عزیز، عالم بازیگری تحویل عالم ادبیات داد و ماندگار شد یکی «شهرام زرگر»، همکار بازیگر ماست که مترجم خوب و دقیقی از کار درآمده، انتخاب متنهایی که برای ترجمه انتخاب میکند، خصوصا نمایشنامههایی که به دست میگیرد از سلیقه خاصش خبر میدهد و گمان میکنم تا جایی که من خبر دارم و خواندهام تعداد نمایشنامههایی که ترجمه کرده کم هم نیست. من هم مثل خیلی از مخاطبان کتاب اصل اول و شاید تنها اصل تشخیص یک ترجمه خوب برایم روانی و خوشخوانی متن است، اما به گمانم در ترجمه نمایش غربی مثل ترجمه شعر غربی، سلیقه، انتخاب و شعور مترجم نقش بسیار مهمی دارد، آنقدری آگاهی و سواد ترجمه ندارم که بدانم ترجمه نمایشنامههای «نیل سایمون» چقدر کار سختی است. اما با خواندن نمایشنامه سه اپیزودی «اتاقی در هتل پلازا» با ترجمه زرگر از «نشر نیلا» متوجه شدم که انتخاب معانی مترادف برای ترجمه کلمات بسیار دقیق و چیدمانشده شوخیهای بسیار ریتمیک و سرضرب و به اندازه سایمون بیشک کار سهلی نیست. «نیل سایمون» با طنازی بینظیرش لحظههایی از زندگی چند زوج را در اتاقی از هتلی قدیمی انتخاب کرده و در خلال این موقعیت،
سالهای زندگی آندو را به کنکاش میکشد اندازه استفاده از موقعیتهای کمیک و لحظات خندهآور چنان موجز و موثر است که به گمانم «هتل پلازا» مثل خیلی دیگر از نوشتههای «سایمون» باید در کلاسهای دانشگاهی، مو به مو تحلیل و تدریس شود، شخصیتها در خلال همین لحظات کمیک چنان سمپات و آشنا هستند که گاه تنهاییشان قلبت را درد میآورد، در اپیزود اول «کارنسام» را به هتل آورده تا برای بیستوچندمین سال ازدواجشان غافلگیرش کند، آندو زوجی هستند که یکی (زن) با موقعیت سنیاش کنار آمده و دیگری (مرد) نمیخواهد 51سالگیاش را باور کند، در خلال حضور چند ساعته آن دو در «هتل پلازا» با سادهترین دیالوگها ما به اعماق رابطه و شخصیت این زوج پی میبریم، شخصیت کارن چهلوچندساله چنان شخصیت شیرین و البته چند لایهای است که بار دیگر به من این باور و نوید را داد که در فضای تئاتر هنوز چقدر نقشهای اعجابآور برای ما وجود دارد. امیدی که سالهاست از سینما بریدهایم و حتی در بهترین شکلش چنین تنوع و عمق نقشی را پیدا نخواهیم کرد، خبر مهیج اینکه احتمال دارد «سیامک صفری» این نمایش را پاییز با همراهی من و خودش روی صحنه ببرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.