|

رؤسای‌جمهوری آمریکا و رسانه‌ها

رؤسای‌جمهور آمریکا همواره از رسانه‌ها استفاده کرده‌اند، گاه در کم‌وکیف اطلاع‌رسانی رسانه‌ها دست برده‌اند و گاه با آنها دست‌وپنجه نرم کرده‌اند. واقعیت این است که مناسبات بسیاری از رؤسای‌جمهور آمریکا با رسانه‌ها، مناسباتی مسئله‌دار و دشوار بوده، اما هیچ‌کس تاکنون چون دونالد ترامپ علیه رسانه‌ها تبلیغ نکرده است.
نمی‌توان باور کرد
تصادفی نیست که دونالد ترامپ همین اواخر این جمله معروف توماس جفرسون، رئیس‌جمهور اسبق آمریکا، را در یکی از سخنرانی‌های خود نقل کرد. ترامپ در فلوریدا مدعی شد که بسیاری از رؤسای‌جمهور آمریکا ناگزیر از مقابله با رسانه‌ها و «دروغ‌پراکنی» آنها شده‌اند. او با گفتن این موضوع تلاش داشت از حقانیت اعلان جنگ خود به خبرنگاران دفاع کند. واقعیت اما چیز دیگری است. توماس جفرسون، سومین رئیس‌جمهور آمریکا و یکی از مدافعان سرسخت آزادی مطبوعات بود. در سال ۱۷۸۷ جفرسون نوشت: «وجود روزنامه‌ها بدون دولت بهتر است از وجود دولت بدون روزنامه‌ها». جمله‌ای که ترامپ از جفرسون نقل می‌کند، مربوط به دوره ریاست‌جمهوری اوست، اما انتقاد او از رسانه‌ها بی‌دلیل نبود. ساختار دوحزبی آمریکا در دوران زمامداری او شکل می‌گرفت. هر حزب روزنامه‌های خود را داشت و روزنامه‌های فدرالیست‌های محافظه‌کار مطابق اهداف حزبی خود، جفرسون را مورد حمله مستمر قرار داده بودند، ولی واقعیت این است که جفرسون تا زمان مرگ خود از آزادی مطبوعات دفاع کرده بود.
افکار عمومی، یعنی همه‌چیز
لینکلن، شانزدهمین رئیس‌جمهور آمریکا، به‌خوبی به قدرت رسانه‌ها پی برده بود. وضعیت در دوران زمامداری لینکلن با دوره اوباما و ترامپ تفاوت جدی داشت. این‌گونه نبود که هرچه رئیس‌جمهور بگوید، بی‌درنگ رسانه‌ای شود. لینکلن ناگزیر بود از گستره پوشش خبری رسانه‌ها به سود خود بهره گیرد. او حتی در سال ۱۸۵۹ در جریان کارزار انتخاباتی خود، روزنامه‌آلمانی‌زبان «ایلونویز اشتاتز انتسایگر» را خرید تا از این طریق رأی شهروندان آلمانی‌تبار را به سود خود کسب کند. هارولد هولسر، مورخ آمریکایی، بر این باور است که لینکلن با دخل‌وتصرف در اخبار، از رسانه‌ها به سود خود بهره می‌گرفت. هولسر معتقد است استفاده لینکلن از مطبوعات در کل تاریخ ریاست‌جمهوری آمریکا امری بی‌سابقه بوده است. به‌عنوان‌نمونه، لینکلن با خبرنگاران رابطه‌ای متفاوت داشت. اطلاعات را در اختیار آن دسته از خبرنگارانی قرار می‌داد که رویکردی دوستانه نسبت به او داشتند یا حتی آنها را در مشاغل دولتی استخدام و سعی می‌کرد با بذل‌وبخشش دل خبرنگاران مخالف را نیز به دست آورد. لینکلن تنها با کمک و بهره‌گیری از توان رسانه‌ها بود که موفق شد سند معروف مربوط به آزادی بردگان را به تصویب برساند.
سلاحی گران‌بها و بی‌همتا
در سال ۱۹۶۲ خبرنگاران از کندی پرسیدند آیا کماکان اوقات زیادی را صرف خواندن روزنامه‌ها می‌کند یا نه. کندی گفته بود که البته خواندن اخبار بد هرگز خوشایند آدمی نیست، اما رسانه‌ها برای «رئیس‌جمهور حکم سلاحی گران‌بها را دارند. من برای نظارت بر آنچه در دولت روی می‌دهد، روزنامه می‌خوانم و در جریان بسیاری از چیزها قرار می‌گیرم که یا باعث نگرانی می‌شوند یا مرا از مسائل مطلع می‌کنند».
مطبوعات دشمن است
بسی پیش از دونالد ترامپ و توییت‌هایش، نیکسون رسانه‌ها را «دشمن» نامید. البته نه چون ترامپ علنی و آشکار، بلکه در یک تماس تلفنی با هنری کیسینجر. در دوران ریاست‌جمهوری نیکسون، رابطه او با رسانه‌ها لحظه‌به‌لحظه رو به تیرگی گذاشت و در جریان ماجرای واترگیت به اوج خود رسید. در سال ۱۹۷۳ بود که دو خبرنگار روزنامه «واشنگتن‌پست»، کارل برنشتاین و باب وودوارد گزارشی منتشر کردند که بعدها به‌عنوان ماجرای واترگیت ثبت شد. این دو خبرنگار در گزارش افشاگرانه خود، از ورود غیرقانونی همکاران نیکسون به مقر انتخاباتی دموکرات‌ها در هتل واترگیت در واشنگتن خبر دادند. این افراد از جمله در مقر انتخاباتی دموکرات‌ها دستگاه‌های شنود نصب کرده بودند. این دو خبرنگار برای انتشار این گزارش، جایزه پولیتزر را دریافت کردند و نیکسون زیر فشار افکار عمومی ناگزیر شد در سال ۱۹۷۴ از مقام خود کناره‌گیری کند. سه سال بعد، نیکسون تلاش کرد در مصاحبه با یک خبرنگار بریتانیایی به نام دیوید فروست، از حیثیت خود دفاع کند، اما فروست با طرح پرسش‌های زیرکانه نیکسون را وادار کرد به خیانت خود به منافع مردم آمریکا اعتراف کند.
منفعت‌طلبی از رسانه
از ریگان به‌عنوان فردی یاد می‌شود که در حوزه ارتباطات و برقرارکردن ارتباط با مخاطب از توانایی بسیاری برخوردار بود. ریگان پیش از رسیدن به مقام ریاست‌جمهوری، هنرپیشه بود و «استاد تصویرسازی» و البته یک چهره محبوب ملت آمریکا. در دوران نیکسون تلاش بر این بود که تا حد امکان تماس رئیس‌جمهور با خبرنگاران محدود بماند، اما ریگان تماس با خبرنگاران را به بهترین شکل سامان داد. گفته می‌شود که حضور ریگان در برنامه‌های تلویزیونی با دقت تمام برنامه‌ریزی می‌شد. ریگان در اواخر ریاست‌جمهوری خود گفته بود که هر رئیس‌جمهوری البته تلاش می‌کند «از رسانه‌ها به سود خود بهره گیرد و از موقعیت‌هایی که برای او نامطلوب هستند، بپرهیزد». او گفته بود که رسانه‌ها مراقب خودشان هستند و ازاین‌رو، «یک رئیس‌جمهور هم باید قادر باشد از خودش مراقبت کند».
هدف مشترک
توییتر، فیس‌بوک، اینستاگرام، یوتیوب و اسنپ‌چت. هیچ رئیس‌جمهور دیگری در آمریکا از این‌همه امکان برای برقراری تماس با مردم آمریکا بهره نبرده بود که باراک اوباما. او در شوهای تلویزیونی شرکت می‌کرد و با ستارگان یوتیوب وارد گفت‌وگو می‌شد و از این طریق توانست دل جوانان آمریکا را به دست آورد. مناسبات اوباما اما با «رسانه‌های سنتی» به‌گونه دیگری بود. در سال ۲۰۱۵ خبرگزاری آسوشیتدپرس نتایج تحقیقی را منتشر کرد که مطابق آن، در کل تاریخ آمریکا هرگز تعداد سند و مدرک دولتی سانسور نشده و دستیابی خبرنگاران به اطلاعات تا آن حد محدود نبوده که در دوره اوباما. اوباما در آوریل سال ۲۰۱۶ نسبت به مناسباتش با رسانه‌ها چنین گفته بود: «من بر این نکته واقفم که ما با رسانه‌ها گاهی اختلاف‌نظر داشته‌ایم، ... اما همواره هدف مشترکی داریم و هدف مشترک ما این بوده که گفتمان‌های عمومی را بر پایه حقیقت استوار کنیم».
رسانه‌ها به‌مثابه دشمن خلق
نمی‌توان نتیجه گرفت که چهل‌وپنجمین رئیس‌جمهور آمریکا با رسانه‌ها سر جنگ دارد. ترامپ ترجیح می‌دهد مستقیما با مردم آمریکا تماس برقرار کند، چون بر این باور است که مطبوعات «از کنترل خارج شده‌اند» و در گزارش‌هایشان اثری از حقیقت نیست. گرچه خود ترامپ هربار با اظهارات و ادعاهای غلط خبرساز می‌شود، اما در سخنرانی‌ها، مصاحبه‌ها و همچنین در توییتر بارها رسانه‌ها را متهم به آن کرده که بری از صداقت خبررسانی می‌کنند و به نشر اخبار کذب می‌پردازند.
منبع: دویچه‌وله

رؤسای‌جمهور آمریکا همواره از رسانه‌ها استفاده کرده‌اند، گاه در کم‌وکیف اطلاع‌رسانی رسانه‌ها دست برده‌اند و گاه با آنها دست‌وپنجه نرم کرده‌اند. واقعیت این است که مناسبات بسیاری از رؤسای‌جمهور آمریکا با رسانه‌ها، مناسباتی مسئله‌دار و دشوار بوده، اما هیچ‌کس تاکنون چون دونالد ترامپ علیه رسانه‌ها تبلیغ نکرده است.
نمی‌توان باور کرد
تصادفی نیست که دونالد ترامپ همین اواخر این جمله معروف توماس جفرسون، رئیس‌جمهور اسبق آمریکا، را در یکی از سخنرانی‌های خود نقل کرد. ترامپ در فلوریدا مدعی شد که بسیاری از رؤسای‌جمهور آمریکا ناگزیر از مقابله با رسانه‌ها و «دروغ‌پراکنی» آنها شده‌اند. او با گفتن این موضوع تلاش داشت از حقانیت اعلان جنگ خود به خبرنگاران دفاع کند. واقعیت اما چیز دیگری است. توماس جفرسون، سومین رئیس‌جمهور آمریکا و یکی از مدافعان سرسخت آزادی مطبوعات بود. در سال ۱۷۸۷ جفرسون نوشت: «وجود روزنامه‌ها بدون دولت بهتر است از وجود دولت بدون روزنامه‌ها». جمله‌ای که ترامپ از جفرسون نقل می‌کند، مربوط به دوره ریاست‌جمهوری اوست، اما انتقاد او از رسانه‌ها بی‌دلیل نبود. ساختار دوحزبی آمریکا در دوران زمامداری او شکل می‌گرفت. هر حزب روزنامه‌های خود را داشت و روزنامه‌های فدرالیست‌های محافظه‌کار مطابق اهداف حزبی خود، جفرسون را مورد حمله مستمر قرار داده بودند، ولی واقعیت این است که جفرسون تا زمان مرگ خود از آزادی مطبوعات دفاع کرده بود.
افکار عمومی، یعنی همه‌چیز
لینکلن، شانزدهمین رئیس‌جمهور آمریکا، به‌خوبی به قدرت رسانه‌ها پی برده بود. وضعیت در دوران زمامداری لینکلن با دوره اوباما و ترامپ تفاوت جدی داشت. این‌گونه نبود که هرچه رئیس‌جمهور بگوید، بی‌درنگ رسانه‌ای شود. لینکلن ناگزیر بود از گستره پوشش خبری رسانه‌ها به سود خود بهره گیرد. او حتی در سال ۱۸۵۹ در جریان کارزار انتخاباتی خود، روزنامه‌آلمانی‌زبان «ایلونویز اشتاتز انتسایگر» را خرید تا از این طریق رأی شهروندان آلمانی‌تبار را به سود خود کسب کند. هارولد هولسر، مورخ آمریکایی، بر این باور است که لینکلن با دخل‌وتصرف در اخبار، از رسانه‌ها به سود خود بهره می‌گرفت. هولسر معتقد است استفاده لینکلن از مطبوعات در کل تاریخ ریاست‌جمهوری آمریکا امری بی‌سابقه بوده است. به‌عنوان‌نمونه، لینکلن با خبرنگاران رابطه‌ای متفاوت داشت. اطلاعات را در اختیار آن دسته از خبرنگارانی قرار می‌داد که رویکردی دوستانه نسبت به او داشتند یا حتی آنها را در مشاغل دولتی استخدام و سعی می‌کرد با بذل‌وبخشش دل خبرنگاران مخالف را نیز به دست آورد. لینکلن تنها با کمک و بهره‌گیری از توان رسانه‌ها بود که موفق شد سند معروف مربوط به آزادی بردگان را به تصویب برساند.
سلاحی گران‌بها و بی‌همتا
در سال ۱۹۶۲ خبرنگاران از کندی پرسیدند آیا کماکان اوقات زیادی را صرف خواندن روزنامه‌ها می‌کند یا نه. کندی گفته بود که البته خواندن اخبار بد هرگز خوشایند آدمی نیست، اما رسانه‌ها برای «رئیس‌جمهور حکم سلاحی گران‌بها را دارند. من برای نظارت بر آنچه در دولت روی می‌دهد، روزنامه می‌خوانم و در جریان بسیاری از چیزها قرار می‌گیرم که یا باعث نگرانی می‌شوند یا مرا از مسائل مطلع می‌کنند».
مطبوعات دشمن است
بسی پیش از دونالد ترامپ و توییت‌هایش، نیکسون رسانه‌ها را «دشمن» نامید. البته نه چون ترامپ علنی و آشکار، بلکه در یک تماس تلفنی با هنری کیسینجر. در دوران ریاست‌جمهوری نیکسون، رابطه او با رسانه‌ها لحظه‌به‌لحظه رو به تیرگی گذاشت و در جریان ماجرای واترگیت به اوج خود رسید. در سال ۱۹۷۳ بود که دو خبرنگار روزنامه «واشنگتن‌پست»، کارل برنشتاین و باب وودوارد گزارشی منتشر کردند که بعدها به‌عنوان ماجرای واترگیت ثبت شد. این دو خبرنگار در گزارش افشاگرانه خود، از ورود غیرقانونی همکاران نیکسون به مقر انتخاباتی دموکرات‌ها در هتل واترگیت در واشنگتن خبر دادند. این افراد از جمله در مقر انتخاباتی دموکرات‌ها دستگاه‌های شنود نصب کرده بودند. این دو خبرنگار برای انتشار این گزارش، جایزه پولیتزر را دریافت کردند و نیکسون زیر فشار افکار عمومی ناگزیر شد در سال ۱۹۷۴ از مقام خود کناره‌گیری کند. سه سال بعد، نیکسون تلاش کرد در مصاحبه با یک خبرنگار بریتانیایی به نام دیوید فروست، از حیثیت خود دفاع کند، اما فروست با طرح پرسش‌های زیرکانه نیکسون را وادار کرد به خیانت خود به منافع مردم آمریکا اعتراف کند.
منفعت‌طلبی از رسانه
از ریگان به‌عنوان فردی یاد می‌شود که در حوزه ارتباطات و برقرارکردن ارتباط با مخاطب از توانایی بسیاری برخوردار بود. ریگان پیش از رسیدن به مقام ریاست‌جمهوری، هنرپیشه بود و «استاد تصویرسازی» و البته یک چهره محبوب ملت آمریکا. در دوران نیکسون تلاش بر این بود که تا حد امکان تماس رئیس‌جمهور با خبرنگاران محدود بماند، اما ریگان تماس با خبرنگاران را به بهترین شکل سامان داد. گفته می‌شود که حضور ریگان در برنامه‌های تلویزیونی با دقت تمام برنامه‌ریزی می‌شد. ریگان در اواخر ریاست‌جمهوری خود گفته بود که هر رئیس‌جمهوری البته تلاش می‌کند «از رسانه‌ها به سود خود بهره گیرد و از موقعیت‌هایی که برای او نامطلوب هستند، بپرهیزد». او گفته بود که رسانه‌ها مراقب خودشان هستند و ازاین‌رو، «یک رئیس‌جمهور هم باید قادر باشد از خودش مراقبت کند».
هدف مشترک
توییتر، فیس‌بوک، اینستاگرام، یوتیوب و اسنپ‌چت. هیچ رئیس‌جمهور دیگری در آمریکا از این‌همه امکان برای برقراری تماس با مردم آمریکا بهره نبرده بود که باراک اوباما. او در شوهای تلویزیونی شرکت می‌کرد و با ستارگان یوتیوب وارد گفت‌وگو می‌شد و از این طریق توانست دل جوانان آمریکا را به دست آورد. مناسبات اوباما اما با «رسانه‌های سنتی» به‌گونه دیگری بود. در سال ۲۰۱۵ خبرگزاری آسوشیتدپرس نتایج تحقیقی را منتشر کرد که مطابق آن، در کل تاریخ آمریکا هرگز تعداد سند و مدرک دولتی سانسور نشده و دستیابی خبرنگاران به اطلاعات تا آن حد محدود نبوده که در دوره اوباما. اوباما در آوریل سال ۲۰۱۶ نسبت به مناسباتش با رسانه‌ها چنین گفته بود: «من بر این نکته واقفم که ما با رسانه‌ها گاهی اختلاف‌نظر داشته‌ایم، ... اما همواره هدف مشترکی داریم و هدف مشترک ما این بوده که گفتمان‌های عمومی را بر پایه حقیقت استوار کنیم».
رسانه‌ها به‌مثابه دشمن خلق
نمی‌توان نتیجه گرفت که چهل‌وپنجمین رئیس‌جمهور آمریکا با رسانه‌ها سر جنگ دارد. ترامپ ترجیح می‌دهد مستقیما با مردم آمریکا تماس برقرار کند، چون بر این باور است که مطبوعات «از کنترل خارج شده‌اند» و در گزارش‌هایشان اثری از حقیقت نیست. گرچه خود ترامپ هربار با اظهارات و ادعاهای غلط خبرساز می‌شود، اما در سخنرانی‌ها، مصاحبه‌ها و همچنین در توییتر بارها رسانه‌ها را متهم به آن کرده که بری از صداقت خبررسانی می‌کنند و به نشر اخبار کذب می‌پردازند.
منبع: دویچه‌وله

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.