|

گذشته و خاطره

به‌تازگی نمایش‌نامه‌ای از ناتالیا گینتزبورگ با عنوان «با تو ازدواج كردم كه شاد باشم» به‌چاپ رسیده است. گینتزبورگ، از نویسندگان شناخته‌شده ایتالیایی قرن بیستم است كه تاكنون بسیاری از آثار او به فارسی ترجمه و منتشر شده. او علاوه بر رمان‌ و داستان كوتاه، چهار نمایش‌نامه هم نوشته كه قرار است در مجموعه نمایش‌نامه نشر فرهنگ ‌جاوید منتشر شود. پرسوناژهای محوری نمایش‌نامه‌های گینتزبورگ، مثل دیگر آثارش، زنانی هستند كه از زندگی گذشته و روزمره خود سخن می‌گویند. محور اصلی نمایش‌نامه‌های او نیز خانواده است. او در این آثارش، با زبانی زنانه، طنزآمیز، به خصوصیات فردی شخصیت‌ها در پیوند با تجربه‌های زیسته در چارچوب مناسبات اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی آنان می‌پردازد و با زبانی ساده و لحنی محاوره‌ای خواننده را درگیر گفت‌وگوها و پرسش‌ و پاسخ‌های شخصیت‌ها می‌كند.
«با تو ازدواج كردم كه شاد باشم»، نمایش‌نامه‌ای است در سه پرده و اولین‌بار در فوریه 1965 به صحنه رفت. نمایش چهار شخصیت دارد و در یكی از دیالوگ‌های جولیانا، ‌از آدم‌های بازی، می‌خوانیم: «تنها فرقش اینه كه ما خوك نداشتیم. حتی یه مرغ یا خرگوش هم نداشتیم. هیچی نداشتیم. به‌شدت فقیر بودیم. مادرم هرچندوقت روستا رو ول می‌كرد می‌رفت تا پدرمو یه‌كمی تلكه كنه. پدرم یه بقالی داشت، با زن دیگه‌ای زندگی می‌كرد، و از اون زن كلی بچه داشت. اونم پول‌و‌پله‌ای نداشت. اونو مادرم تو بقالی دعوا می‌كردن و همه اون بچه‌ها وحشت‌زده شاهد ماجرا بودن. اون زنه باریك و بلند بود، عین یه‌دیلم، با یه مشت موی وزوزی سیاه، كه اونم شروع می‌كرد به هوارزدن سر مادرم و تكون‌دادن دست‌های درازش... مادرم، با عصبانیت از اون‌جا می‌اومد بیرون، كوچول‌موچول، كج‌وكوله، با چتری فرورفته زیر بازو، با كیسه‌ای پرپاستا و قهوه و شكر كه بابام بهش داده بود، اما اون همیشه یه‌ كم پول می‌خواست. برمی‌گشت خونه، كاملا عصبی، سرخ، و شروع می‌كرد به راه‌رفتن تو اتاق. كوچول‌موچول با یه كیمونوی ژاپنی كه پدرم اون‌وقتا كه هنوز با هم زندگی‌می‌كردن بهش هدیه داده بود... همه چیزایی رو كه زیاد می‌اومد، می‌كرد تو قابلمه‌های كوچیك و فنجون‌های اضافی و می‌چید لب پنجره‌ها، همیشه رو هره پنجره‌ها قابلمه‌ها ردیف بودن. اون‌وقت یه مرض دیگه هم داشت؛ مرض روزنامه‌های كهنه؛ همه روزنامه‌ها رو نگه می‌داشت؛ و عكسایی‌ رو كه دوست داشت، می‌برید و می‌چسبوند به دیوار! بالای تخت پر بریده روزنامه بود، از عكسای پیرینو گامبا كودك نابغه، ‌رهبر اركستر. من هفده‌سالگی فلنگو بستم. بابام بهم پول داده بود...». گینتزبورگ همیشه به گذشته توجه دارد و خاطره نقش مهمی در آثار او دارد. راوی‌های داستان‌های او معمولا زنان هستند و در نمایش‌نامه‌های او نیز زنان نقشی مهم دارند. در كتاب مشهور او با نام «دیروزهای ما» نیز، گذشته و خاطرات قدیم اهمیت زیادی دارند.

به‌تازگی نمایش‌نامه‌ای از ناتالیا گینتزبورگ با عنوان «با تو ازدواج كردم كه شاد باشم» به‌چاپ رسیده است. گینتزبورگ، از نویسندگان شناخته‌شده ایتالیایی قرن بیستم است كه تاكنون بسیاری از آثار او به فارسی ترجمه و منتشر شده. او علاوه بر رمان‌ و داستان كوتاه، چهار نمایش‌نامه هم نوشته كه قرار است در مجموعه نمایش‌نامه نشر فرهنگ ‌جاوید منتشر شود. پرسوناژهای محوری نمایش‌نامه‌های گینتزبورگ، مثل دیگر آثارش، زنانی هستند كه از زندگی گذشته و روزمره خود سخن می‌گویند. محور اصلی نمایش‌نامه‌های او نیز خانواده است. او در این آثارش، با زبانی زنانه، طنزآمیز، به خصوصیات فردی شخصیت‌ها در پیوند با تجربه‌های زیسته در چارچوب مناسبات اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی آنان می‌پردازد و با زبانی ساده و لحنی محاوره‌ای خواننده را درگیر گفت‌وگوها و پرسش‌ و پاسخ‌های شخصیت‌ها می‌كند.
«با تو ازدواج كردم كه شاد باشم»، نمایش‌نامه‌ای است در سه پرده و اولین‌بار در فوریه 1965 به صحنه رفت. نمایش چهار شخصیت دارد و در یكی از دیالوگ‌های جولیانا، ‌از آدم‌های بازی، می‌خوانیم: «تنها فرقش اینه كه ما خوك نداشتیم. حتی یه مرغ یا خرگوش هم نداشتیم. هیچی نداشتیم. به‌شدت فقیر بودیم. مادرم هرچندوقت روستا رو ول می‌كرد می‌رفت تا پدرمو یه‌كمی تلكه كنه. پدرم یه بقالی داشت، با زن دیگه‌ای زندگی می‌كرد، و از اون زن كلی بچه داشت. اونم پول‌و‌پله‌ای نداشت. اونو مادرم تو بقالی دعوا می‌كردن و همه اون بچه‌ها وحشت‌زده شاهد ماجرا بودن. اون زنه باریك و بلند بود، عین یه‌دیلم، با یه مشت موی وزوزی سیاه، كه اونم شروع می‌كرد به هوارزدن سر مادرم و تكون‌دادن دست‌های درازش... مادرم، با عصبانیت از اون‌جا می‌اومد بیرون، كوچول‌موچول، كج‌وكوله، با چتری فرورفته زیر بازو، با كیسه‌ای پرپاستا و قهوه و شكر كه بابام بهش داده بود، اما اون همیشه یه‌ كم پول می‌خواست. برمی‌گشت خونه، كاملا عصبی، سرخ، و شروع می‌كرد به راه‌رفتن تو اتاق. كوچول‌موچول با یه كیمونوی ژاپنی كه پدرم اون‌وقتا كه هنوز با هم زندگی‌می‌كردن بهش هدیه داده بود... همه چیزایی رو كه زیاد می‌اومد، می‌كرد تو قابلمه‌های كوچیك و فنجون‌های اضافی و می‌چید لب پنجره‌ها، همیشه رو هره پنجره‌ها قابلمه‌ها ردیف بودن. اون‌وقت یه مرض دیگه هم داشت؛ مرض روزنامه‌های كهنه؛ همه روزنامه‌ها رو نگه می‌داشت؛ و عكسایی‌ رو كه دوست داشت، می‌برید و می‌چسبوند به دیوار! بالای تخت پر بریده روزنامه بود، از عكسای پیرینو گامبا كودك نابغه، ‌رهبر اركستر. من هفده‌سالگی فلنگو بستم. بابام بهم پول داده بود...». گینتزبورگ همیشه به گذشته توجه دارد و خاطره نقش مهمی در آثار او دارد. راوی‌های داستان‌های او معمولا زنان هستند و در نمایش‌نامه‌های او نیز زنان نقشی مهم دارند. در كتاب مشهور او با نام «دیروزهای ما» نیز، گذشته و خاطرات قدیم اهمیت زیادی دارند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.