به ياد استاد فرشته بازرگان
نيره نوري
هرگز نميرد آنكه دلش زنده شد به عشق/ ثبت است بر جريده عالم دوام ما
به مويههاي غريبانه، خاطرات گذشته را مرور ميكنم و چهره آرام، جانبخش و فرشتهصفتِ استاد، لحظهاي از جانِ جانم محو نميشود. در گذرگاه زمان با او و با بيان گرم و نواي دلنشينش، چه بسيار آموختم. كلام وحي با روشناي روح پُرنورش و با عظمت طنين بالندهاش خواندنيتر بود. سالها به عشق مصاحبت ايشان قدم در راه آموختن طريق زندگي گذارده و مشتاقِ منش، اخلاق، مرام و بزرگواري او بودم. استاد فرشته بازرگان، قرآنپژوه، اديب، پارسا، اخلاقمدار، بانوي دردمند و درستكار و فرزندِ پاكنهادِ بزرگانديشمند تاريخ معاصر ايران، مرحوم مهندس مهدي بازرگان، از معدود آدمياني بود كه همواره علم به آيههاي عشق را با عمل خويش به ما ميآموخت و من بارها اين مهم را بهوضوح در رفتار ايشان ديده بودم. «مَن عَمِلَ صالِحًا مِن ذَکَرٍ أَو أُنثیٰ وَهُوَ مُؤمِنٌ فَلَنُحیِیَنَّهُ حَیاةً طَیِّبَةً وَلَنَجزِیَنَّهُم أَجرَهُم بِأَحسَنِ ما کانوا یَعمَلونَ/هر کس کار شایستهای انجام دهد، خواه مرد باشد یا زن، در حالی که مؤمن است، او را به حیاتی پاک زنده میداریم؛ و پاداش آنها را به بهترین اعمالی که انجام میدادند، خواهیم داد». (سوره مباركه نحل آيه ٩٧)
ايشان همواره اخلاقمداري بزرگوار بود كه آيينهوار كلام مولانا را با روح سخنش پيوند ميداد و دلش در تپش بيقرار همگان ميتپيد.
بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران/ کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران
هر کو شراب فرقت روزی چشیده باشد/ داند که سخت باشد قطع امیدواران
ميخواهم از شبيخون لشكر غم كه ثانيههايم را دگرگون كرده بنويسم ولي نواي موزون و باصلابتش در جانم ميپيچد كه چگونه در فراق پدر تسلاي دل بيقرار و غمزدهام بود و چه زيبا از رجعت بهسوي معبود ازلي سخن ميراند. اكنون ماندهايم با كولهبار دلتنگياش، با حسرت ديدارش و فشردن دستي به نشان خداحافظي براي آخرينبار... .
گويند سنگ لعل شود در مقام صبر / آري شود وليك به خون جگر شود
از خداوند ميخواهم در جوار رحمت خويش آرامشي به وسعت تمام خوبيهايش به ايشان عنايت كند و دل اندوهگين ما را به ربوبيتش طاقتي از جنس آرامش عطا کند.
هرگز نميرد آنكه دلش زنده شد به عشق/ ثبت است بر جريده عالم دوام ما
به مويههاي غريبانه، خاطرات گذشته را مرور ميكنم و چهره آرام، جانبخش و فرشتهصفتِ استاد، لحظهاي از جانِ جانم محو نميشود. در گذرگاه زمان با او و با بيان گرم و نواي دلنشينش، چه بسيار آموختم. كلام وحي با روشناي روح پُرنورش و با عظمت طنين بالندهاش خواندنيتر بود. سالها به عشق مصاحبت ايشان قدم در راه آموختن طريق زندگي گذارده و مشتاقِ منش، اخلاق، مرام و بزرگواري او بودم. استاد فرشته بازرگان، قرآنپژوه، اديب، پارسا، اخلاقمدار، بانوي دردمند و درستكار و فرزندِ پاكنهادِ بزرگانديشمند تاريخ معاصر ايران، مرحوم مهندس مهدي بازرگان، از معدود آدمياني بود كه همواره علم به آيههاي عشق را با عمل خويش به ما ميآموخت و من بارها اين مهم را بهوضوح در رفتار ايشان ديده بودم. «مَن عَمِلَ صالِحًا مِن ذَکَرٍ أَو أُنثیٰ وَهُوَ مُؤمِنٌ فَلَنُحیِیَنَّهُ حَیاةً طَیِّبَةً وَلَنَجزِیَنَّهُم أَجرَهُم بِأَحسَنِ ما کانوا یَعمَلونَ/هر کس کار شایستهای انجام دهد، خواه مرد باشد یا زن، در حالی که مؤمن است، او را به حیاتی پاک زنده میداریم؛ و پاداش آنها را به بهترین اعمالی که انجام میدادند، خواهیم داد». (سوره مباركه نحل آيه ٩٧)
ايشان همواره اخلاقمداري بزرگوار بود كه آيينهوار كلام مولانا را با روح سخنش پيوند ميداد و دلش در تپش بيقرار همگان ميتپيد.
بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران/ کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران
هر کو شراب فرقت روزی چشیده باشد/ داند که سخت باشد قطع امیدواران
ميخواهم از شبيخون لشكر غم كه ثانيههايم را دگرگون كرده بنويسم ولي نواي موزون و باصلابتش در جانم ميپيچد كه چگونه در فراق پدر تسلاي دل بيقرار و غمزدهام بود و چه زيبا از رجعت بهسوي معبود ازلي سخن ميراند. اكنون ماندهايم با كولهبار دلتنگياش، با حسرت ديدارش و فشردن دستي به نشان خداحافظي براي آخرينبار... .
گويند سنگ لعل شود در مقام صبر / آري شود وليك به خون جگر شود
از خداوند ميخواهم در جوار رحمت خويش آرامشي به وسعت تمام خوبيهايش به ايشان عنايت كند و دل اندوهگين ما را به ربوبيتش طاقتي از جنس آرامش عطا کند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.