|

بوی بادام‌های تلخ

«عشق در روزگارِ وبا» در کنار «صدسال تنهایی» یکی از مشهورترین و شناخته‌شده‌ترین آثار گابریل گارسیا مارکز است. کاوه میرعباسی در ادامه پروژه ترجمه‌های آثار مارکز از زبان اسپانیایی، بعد از ترجمه «صدسال تنهایی» که چندی پیش منتشر شد، اکنون ترجمه این رمان را در نشر کتاب‌سرای نیک منتشر کرده است. «عشق در روزگار وبا» داستان عشقی است پرافت‌وخیز و همراه با فراقی طولانی که سال‌های‌سال به طول می‌انجامد و مارکز در خلال روایت داستان این عشق همین‌طور داستان پشت داستان می‌آورد و مخاطب را تا پایان رمان دنبال خود می‌کشاند. او در این رمان نیز مهارت خود را در پیوندزدن شیوه نقل در افسانه‌های قدیم و داستان‌نویسی در معنای جدیدتر آن به نمایش می‌گذارد. حاصل این پیوند، رمانی است پرکشش که در آن ایجاد جذابیت به قربانی‌شدن توجه به پیچیدگی‌های روح انسان‌ها و موقعیت‌هایی که آدمی در آنها قرار می‌گیرد، منجر نمی‌شود. «عشق در روزگار وبا» دستمایه اقتباس سینمایی نیز قرار گرفته است. از این رمان قبلا نیز ترجمه‌هایی به فارسی منتشر شده که از آن جمله است ترجمه بهمن فرزانه، با عنوان «عشق در زمان وبا». رمان، با رفتن دکتر خوبنال اوربینو بالای سر جسد خرمیا دسنتامور آغاز می‌شود و بعد روایتی در دل روایتی دیگر می‌آید و رمان را پیش می‌برد. آن‌چه در ادامه می‌آید سطرهای آغازین رمان «عشق در روزگار وبا» است: «اجتناب‌ناپذیر بود: بوی بادام‌های تلخ همیشه تقدیر عشق‌های یک‌طرفه را یادش می‌آورد. دکتر خوبنال اوربینو آن را به مشام کشید همین که قدم به خانه گذاشت که هنوز در سایه‌روشن فرو رفته بود و برای موردی اضطراری به آنجا فراخوانده شده بود که از سال‌ها قبل دیگر اضطراری به حسابش نمی‌آورد. پناهنده اهل جزایر آنتیل، خِرمیا دِسَنتامور، معلول جنگی، عکاس مخصوص بچه‌ها و همدل‌ترین حریفش در شطرنج با بُخورِ سیانورِ طلا خود را از عذاب‌های خاطره خلاص کرده بود.
جسد را پوشیده با پتو روی تختی سفری دید که همیشه آنجا خوابیده بود، نزدیک چهارپایه‌ای با تشتی که برای تبخیر سم ازش استفاده شده بود. روی زمین، بسته شده به پایه تختِ سفری، پیکر سگ گنده سیاهی از نژاد دانمارکی با نقشی برفگون بر سینه ولو بود، و کنارش چوبدست‌های زیربغل به چشم می‌خوردند. چاردیواریِ خفقان‌آور و شلوغ، که هم اتاق خواب بود و هم تاریکخانه، اندک‌اندک از درخشش صبحگاهی که از پنجره باز به درون می‌تابید نور می‌گرفت، اما روشنایی کافی بود برای آنکه اقتدار مرگ بی‌درنگ شناخته شود. پنجره‌های دیگر، و همین‌طور سایر منفذهای آن اتاق را، با کهنه‌پارچه‌ها راه نفسشان را بسته یا با مقواهای سیاه مهرومومشان کرده بودند، و این خود سنگینیِ آزاردهنده آنجا را شدیدتر می‌کرد. گُله‌به‌گُله میزی بزرگ و زیرِ لامپی معمولی، پوشانده‌شده با کاغذ قرمز، بانکه‌ها و بطری‌هایی بی‌برچسب و دو طشت قُر و قُراضه از جنس پیوتر پخش بودند...».

«عشق در روزگارِ وبا» در کنار «صدسال تنهایی» یکی از مشهورترین و شناخته‌شده‌ترین آثار گابریل گارسیا مارکز است. کاوه میرعباسی در ادامه پروژه ترجمه‌های آثار مارکز از زبان اسپانیایی، بعد از ترجمه «صدسال تنهایی» که چندی پیش منتشر شد، اکنون ترجمه این رمان را در نشر کتاب‌سرای نیک منتشر کرده است. «عشق در روزگار وبا» داستان عشقی است پرافت‌وخیز و همراه با فراقی طولانی که سال‌های‌سال به طول می‌انجامد و مارکز در خلال روایت داستان این عشق همین‌طور داستان پشت داستان می‌آورد و مخاطب را تا پایان رمان دنبال خود می‌کشاند. او در این رمان نیز مهارت خود را در پیوندزدن شیوه نقل در افسانه‌های قدیم و داستان‌نویسی در معنای جدیدتر آن به نمایش می‌گذارد. حاصل این پیوند، رمانی است پرکشش که در آن ایجاد جذابیت به قربانی‌شدن توجه به پیچیدگی‌های روح انسان‌ها و موقعیت‌هایی که آدمی در آنها قرار می‌گیرد، منجر نمی‌شود. «عشق در روزگار وبا» دستمایه اقتباس سینمایی نیز قرار گرفته است. از این رمان قبلا نیز ترجمه‌هایی به فارسی منتشر شده که از آن جمله است ترجمه بهمن فرزانه، با عنوان «عشق در زمان وبا». رمان، با رفتن دکتر خوبنال اوربینو بالای سر جسد خرمیا دسنتامور آغاز می‌شود و بعد روایتی در دل روایتی دیگر می‌آید و رمان را پیش می‌برد. آن‌چه در ادامه می‌آید سطرهای آغازین رمان «عشق در روزگار وبا» است: «اجتناب‌ناپذیر بود: بوی بادام‌های تلخ همیشه تقدیر عشق‌های یک‌طرفه را یادش می‌آورد. دکتر خوبنال اوربینو آن را به مشام کشید همین که قدم به خانه گذاشت که هنوز در سایه‌روشن فرو رفته بود و برای موردی اضطراری به آنجا فراخوانده شده بود که از سال‌ها قبل دیگر اضطراری به حسابش نمی‌آورد. پناهنده اهل جزایر آنتیل، خِرمیا دِسَنتامور، معلول جنگی، عکاس مخصوص بچه‌ها و همدل‌ترین حریفش در شطرنج با بُخورِ سیانورِ طلا خود را از عذاب‌های خاطره خلاص کرده بود.
جسد را پوشیده با پتو روی تختی سفری دید که همیشه آنجا خوابیده بود، نزدیک چهارپایه‌ای با تشتی که برای تبخیر سم ازش استفاده شده بود. روی زمین، بسته شده به پایه تختِ سفری، پیکر سگ گنده سیاهی از نژاد دانمارکی با نقشی برفگون بر سینه ولو بود، و کنارش چوبدست‌های زیربغل به چشم می‌خوردند. چاردیواریِ خفقان‌آور و شلوغ، که هم اتاق خواب بود و هم تاریکخانه، اندک‌اندک از درخشش صبحگاهی که از پنجره باز به درون می‌تابید نور می‌گرفت، اما روشنایی کافی بود برای آنکه اقتدار مرگ بی‌درنگ شناخته شود. پنجره‌های دیگر، و همین‌طور سایر منفذهای آن اتاق را، با کهنه‌پارچه‌ها راه نفسشان را بسته یا با مقواهای سیاه مهرومومشان کرده بودند، و این خود سنگینیِ آزاردهنده آنجا را شدیدتر می‌کرد. گُله‌به‌گُله میزی بزرگ و زیرِ لامپی معمولی، پوشانده‌شده با کاغذ قرمز، بانکه‌ها و بطری‌هایی بی‌برچسب و دو طشت قُر و قُراضه از جنس پیوتر پخش بودند...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.