مراعات از نوع آمریکایی
گلنفورد
بیش از هزار نفر از کارکنان وزارت خارجه آمریکا، همین هفته گذشته و در یکی از نمایشیترین اعتراضات درونحاکمیتی به سیاستهای دولت مستقر، طوماری را در مخالفت با دستور اجرائی رئیسجمهور دونالد ترامپ، مبنیبر منع موقت ورود شهروندان هفت کشور عمدتا مسلمان به خاک ایالات متحده، امضا کردهاند. یک نمونه دیگر از این مخالفتهای درونی، در تشکیلات 18هزارنفره وزارت خارجه در ژوئن سال گذشته بروز پیدا کرد؛ یعنی همان هنگام که 51 دیپلمات آمریکا خواستار حملات هوایی به مواضع دولت بشار اسد، رئیسجمهوری سوریه، شدند. هیچکدام از این مخالفتها متوجه آن دست از جنگها و تحریمهای اعمالی آمریکا که میلیونها نفر را در کشورهای مدنظر؛ یعنی ایران، عراق، لیبی، سومالی، سودان، سوریه و یمن کشته و آواره كرده است، نبود؛ در عوض، شورش دیپلماتیک تابستان گذشته در پی آن بود تا دولت اوباما را مجاب كند دست در دست هیلاری کلینتون و هممسلکان جنگطلب او، بر فراز آسمان سوریه به مصاف روسیه برود. این در حالی است که طومار اخیر که بین کارکنان وزارت خارجه دستبهدست میشود، مدعی صیانت از «ارزشهای اصیل و آمریکایی قانون اساسی»، محافظت از «حسن نیت جهانی در قبال
شهروندان آمریکایی» و جلوگیری از «آسیب احتمالی به اقتصاد ایالات متحده ناشی از ازدستدادن مسافران و دانشجویان خارجی» است. در هیچکدام از دو طومار، نه سخنی از حمایت از صلح جهانی است و نه نشانی از لزوم احترام به حق حاکمیت و استقلال ملی مردمان دیگر کشورها به چشم میخورد.
نکته طعنهآمیز آنجاست که مجرای مخالفت در داخل دستگاه وزارت خارجه، درواقع در 1971؛ یعنی یکی از آن بزنگاههای کمیاب در تاریخ ایالات متحده، ايجاد شد. که ایده صلح بین دولتمردان محبوب بود. ماشین جنگ شکستخورده آمریکا با بیمیلی فتیله حمایت خود از رژیم ویتنام جنوبی را پایین کشیده بود و بسیاری از آمریکاییها، ازجمله مقامات دولتی، در تلاش بودند اعتبار برقراری صلح را که به قیمت جان چهار میلیون شهروند آسیای جنوب شرقی تمام شده بود، به نام خود رقم بزنند. اما آن روزها خیلی وقت پیش سپری شدهاند. از سال 2001 به این سو، جنگ و بهويژه جنگ علیه مسلمانان، در جامعه آمریکایی عادیسازی شده است. اما ایالات متحده که همواره یک پروژه در راستای توسعه امپراتوری بوده، ناچار است براي رفعورجوع همه تناقضهای عمده بین ماهیت و تصویر خودساختهاش، برخلاف آنچه که هست، تظاهر کند؛ خاکریزی اجتنابناپذیر علیه بربریت جهانی. بهتبع آن، بربرها نیز باید مدام از نو ساخته و پرداخته شوند؛ درست همانطور که آمریکاییها و سعودیها در دهه 1980 میلادی اولین شبکه بینالمللی جهادگرایان افراطی را خلق کردند تا بعدتر آنان را علیه دولتهای سکولار و «بربر»
لیبی و سوریه به صف کنند.
در ساختار بوروکراتیک مدرن آمریکایی، دولتهای بربر و هراسآفرین به عنوان «کشورها یا مناطق نگرانکننده» شناخته میشوند؛ یعنی همان تعبیری که در لایحه «ممانعت از سفر تروریستی» که در سال 2015 به امضای اوباما رسیده بود، به هفت کشور مدنظر اطلاق شده بود. دونالد ترامپ از همین قانون موجود به عنوان مبنایی برای صدور فرمان اجرائی خود در منع مسافرت شهروندان همان کشورها بهره برده است. دراینمیان و به گفته کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهجویان، فرمان اجرائی نژادپرستانه ترامپ بهطور مستقیم زندگی حدود 20 هزار نفر را تحتتأثیر قرار میدهد. این در حالی است که رئیسجمهور اوباما مسئولیت قتل 50 هزار لیبیایی در سال 2011 را برعهده دارد؛ حتی اگر دولتش به طور رسمی گرفتن جان حتی یک شهروند لیبیایی را نیز تأیید نکرده است. همچنین اولین رئیسجمهور سیاهپوست آمریکا، در کشتهشدن همه نیم میلیون سوریاي که از زمان آغاز جنگ جهادیون افراطی در سال 2011 جان خود را از دست دادهاند نیز سهیم است. بهطورکلی، مجموع تلفاتی که از زمان پشتیبانی ایالات متحده از عراق در جنگ علیه ایران بر مردمان هفت کشور گفتهشده، تحمیل شده است، بالغ بر چهار میلیون
نفر میشود.
اما امروز پرسش آنجاست که جنبش صلح کجاست؟ «ترقیخواهان» خودخوانده آمریکایی بهجای آنکه خواستار توقف کشتاری شوند که موج سهمگینی از پناهجویان را به دنبال داشته، درواقع در آن آیین هولناکی شریک شدهاند که «کشورهای نگرانکننده» را در فرایندی تاریخی به رنگ نژادپرستی و اسلامهراسی، جامهای هراسناک پوشانده است. آنان سپس به خود میبالند که به عنوان ملتی استثنائی، بزرگواری کرده و باوجود همه مخالفتهای درونی، بخش کوچکی از جمعیتی را پذیرفتهاند که سیاستهای جنگطلبانه آن کشور، بیخانمان كرده است. باقی جهانیان اما چهره واقعی آمریکا را به چشم میبینند تا شاید قضاوت و تسویهحسابی در کار باشد.
منبع: Black Agenda Report
بیش از هزار نفر از کارکنان وزارت خارجه آمریکا، همین هفته گذشته و در یکی از نمایشیترین اعتراضات درونحاکمیتی به سیاستهای دولت مستقر، طوماری را در مخالفت با دستور اجرائی رئیسجمهور دونالد ترامپ، مبنیبر منع موقت ورود شهروندان هفت کشور عمدتا مسلمان به خاک ایالات متحده، امضا کردهاند. یک نمونه دیگر از این مخالفتهای درونی، در تشکیلات 18هزارنفره وزارت خارجه در ژوئن سال گذشته بروز پیدا کرد؛ یعنی همان هنگام که 51 دیپلمات آمریکا خواستار حملات هوایی به مواضع دولت بشار اسد، رئیسجمهوری سوریه، شدند. هیچکدام از این مخالفتها متوجه آن دست از جنگها و تحریمهای اعمالی آمریکا که میلیونها نفر را در کشورهای مدنظر؛ یعنی ایران، عراق، لیبی، سومالی، سودان، سوریه و یمن کشته و آواره كرده است، نبود؛ در عوض، شورش دیپلماتیک تابستان گذشته در پی آن بود تا دولت اوباما را مجاب كند دست در دست هیلاری کلینتون و هممسلکان جنگطلب او، بر فراز آسمان سوریه به مصاف روسیه برود. این در حالی است که طومار اخیر که بین کارکنان وزارت خارجه دستبهدست میشود، مدعی صیانت از «ارزشهای اصیل و آمریکایی قانون اساسی»، محافظت از «حسن نیت جهانی در قبال
شهروندان آمریکایی» و جلوگیری از «آسیب احتمالی به اقتصاد ایالات متحده ناشی از ازدستدادن مسافران و دانشجویان خارجی» است. در هیچکدام از دو طومار، نه سخنی از حمایت از صلح جهانی است و نه نشانی از لزوم احترام به حق حاکمیت و استقلال ملی مردمان دیگر کشورها به چشم میخورد.
نکته طعنهآمیز آنجاست که مجرای مخالفت در داخل دستگاه وزارت خارجه، درواقع در 1971؛ یعنی یکی از آن بزنگاههای کمیاب در تاریخ ایالات متحده، ايجاد شد. که ایده صلح بین دولتمردان محبوب بود. ماشین جنگ شکستخورده آمریکا با بیمیلی فتیله حمایت خود از رژیم ویتنام جنوبی را پایین کشیده بود و بسیاری از آمریکاییها، ازجمله مقامات دولتی، در تلاش بودند اعتبار برقراری صلح را که به قیمت جان چهار میلیون شهروند آسیای جنوب شرقی تمام شده بود، به نام خود رقم بزنند. اما آن روزها خیلی وقت پیش سپری شدهاند. از سال 2001 به این سو، جنگ و بهويژه جنگ علیه مسلمانان، در جامعه آمریکایی عادیسازی شده است. اما ایالات متحده که همواره یک پروژه در راستای توسعه امپراتوری بوده، ناچار است براي رفعورجوع همه تناقضهای عمده بین ماهیت و تصویر خودساختهاش، برخلاف آنچه که هست، تظاهر کند؛ خاکریزی اجتنابناپذیر علیه بربریت جهانی. بهتبع آن، بربرها نیز باید مدام از نو ساخته و پرداخته شوند؛ درست همانطور که آمریکاییها و سعودیها در دهه 1980 میلادی اولین شبکه بینالمللی جهادگرایان افراطی را خلق کردند تا بعدتر آنان را علیه دولتهای سکولار و «بربر»
لیبی و سوریه به صف کنند.
در ساختار بوروکراتیک مدرن آمریکایی، دولتهای بربر و هراسآفرین به عنوان «کشورها یا مناطق نگرانکننده» شناخته میشوند؛ یعنی همان تعبیری که در لایحه «ممانعت از سفر تروریستی» که در سال 2015 به امضای اوباما رسیده بود، به هفت کشور مدنظر اطلاق شده بود. دونالد ترامپ از همین قانون موجود به عنوان مبنایی برای صدور فرمان اجرائی خود در منع مسافرت شهروندان همان کشورها بهره برده است. دراینمیان و به گفته کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهجویان، فرمان اجرائی نژادپرستانه ترامپ بهطور مستقیم زندگی حدود 20 هزار نفر را تحتتأثیر قرار میدهد. این در حالی است که رئیسجمهور اوباما مسئولیت قتل 50 هزار لیبیایی در سال 2011 را برعهده دارد؛ حتی اگر دولتش به طور رسمی گرفتن جان حتی یک شهروند لیبیایی را نیز تأیید نکرده است. همچنین اولین رئیسجمهور سیاهپوست آمریکا، در کشتهشدن همه نیم میلیون سوریاي که از زمان آغاز جنگ جهادیون افراطی در سال 2011 جان خود را از دست دادهاند نیز سهیم است. بهطورکلی، مجموع تلفاتی که از زمان پشتیبانی ایالات متحده از عراق در جنگ علیه ایران بر مردمان هفت کشور گفتهشده، تحمیل شده است، بالغ بر چهار میلیون
نفر میشود.
اما امروز پرسش آنجاست که جنبش صلح کجاست؟ «ترقیخواهان» خودخوانده آمریکایی بهجای آنکه خواستار توقف کشتاری شوند که موج سهمگینی از پناهجویان را به دنبال داشته، درواقع در آن آیین هولناکی شریک شدهاند که «کشورهای نگرانکننده» را در فرایندی تاریخی به رنگ نژادپرستی و اسلامهراسی، جامهای هراسناک پوشانده است. آنان سپس به خود میبالند که به عنوان ملتی استثنائی، بزرگواری کرده و باوجود همه مخالفتهای درونی، بخش کوچکی از جمعیتی را پذیرفتهاند که سیاستهای جنگطلبانه آن کشور، بیخانمان كرده است. باقی جهانیان اما چهره واقعی آمریکا را به چشم میبینند تا شاید قضاوت و تسویهحسابی در کار باشد.
منبع: Black Agenda Report
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.