|

عاشق مسخره تو

پوریا عالمی

از بچگی وقتی ما کسی را مسخره می‌کردیم که کچل است و سرش نخ‌ریس شده است یا قدش دراز است و نردبان است یا سوراخ‌های دماغش بزرگ است و شبیه پریز برق است یا زبانش می‌گیرد و موقع حرف‌زدن از بس تته‌پته می‌کند كه زبانش دچار اصطکاک می‌شود و جرقه می‌زند یا بی‌پول است و از فقر معده‌اش از بس کار نکرده زنگ زده و از کار افتاده است یا بدشانس است و دریا هم می‌رود آب قطع می‌شود و باید با خودش یک آفتابه ببرد که تنی به آب بزند و... خلاصه در همه این مواقع مادر ما 22 دلیل منطقی و انسانی می‌آورد که چرا ما نباید کسی را مسخره کنیم و گوشزد می‌کرد هر کسی شاخصه‌های خودش را دارد و زیبایی آفرینش هم همین است که همه شکل هم نیستند و باید از توانایی‌های هم بهره ببریم و در ضعف‌های هم همدیگر را کمک کنیم... اما؛ اما مادر ما هرچی توضیح روان‌شناسانه و رفتارشناسانه و انسان‌شناسانه می‌داد، ما متوجه نمی‌شدیم. به‌همین‌دلیل وقتی ما کسی را مسخره می‌کردیم، آخرش می‌گفت: این‌قدر به این و اون نخند، سر خودت هم میادها. عین همین ‌چیزهایی میشی که توی دیگران مسخره‌شون می‌کنی.
در جواب مادر، ما قاه‌قاه می‌خندیدیم که عمرا، اما چشمتان روز بد نبیند که همه آنها سر ما آمد. امروزه سر ما نخ‌ریس و قد ما نردبان و سوراخ دماغ ما پریز برق و زبان ما تنها حرفی که درست ادا می‌کند حرف «ثخظ» است، که شاید بپرسید بگویید اصلا حرفی با صدای ثخظ نداریم که کسی درست ادايش کند. بله! نکته اینجاست که تنها حرفی که من می‌توانم الان بدون لکنت بیان کنم حرف ثخظ است که اصلا نداریم!
خلاصه ما این افشاگری را انجام دادیم که به آمریکایی‌ها بخندیم. یادتان است شما چقدر ما را مسخره می‌کردید و می‌گفتید این چه رئیس‌جمهوری است که دارید؟ یادتان است وقتی رئيس‌جمهور ما - آقای دکتر احمدی‌نژاد - می‌آمد سازمان ملل بهش می‌خندیدید؟ یادتان است می‌بردید باهاش مصاحبه می‌کردید تا شاد بشوید؟ یادتان است یا نه؟ خوبتان شد، آقای ترامپ حرف که می‌زند سوژه خنده است؟ یادتان است می‌گفتید ما آزادی بیان نداریم و خبرنگاران نمی‌توانند حرفشان را بزنند و شما به ما می‌خندیدید؟ همین کنفرانس مطبوعاتی آقای ترامپ را دیدید هفته پیش که به گارد حفاظتی گفت خبرنگار بدبخت را بگیرند و از سالن بیرون کنند؟ خوبتان شد که آزادی بیانتان تحدید شد؟ یا یادتان است وقتی آقای احمدی‌نژاد گفت می‌خواهد بعضی کشورها را از نقشه محو کند شما خندیدید؟ الان آقای ترامپ نمی‌خواهد مکزیکی‌ها و مهاجران را حذف کند؟ خوبتان شد ریسیست شدید؟ یادتان است می‌خندیدید که زنان اينجا مشاغل جدی ندارند و تأثیرگذار نیستند؟ حالا خوبتان شد که رئیس‌جمهورتان رسما ضدزن است؟
وصیت
سوفیا... عشق من... وصیت من این است که به نظر ما نه کچل‌شدن من درمان دارد، نه رئیس‌جمهورشدن آقای ترامپ در آمریکا. من و آمریکا باید درس عبرتی باشیم برای همه مردم جهان که هیچ‌وقت هیچ‌کسی را مسخره نکنند چون سرشان می‌آید. حالا می‌دانید من از چه می‌ترسم؟ من ترسم از این است که ما احمدی‌نژاد را داشتیم و شما به ما می‌خندیدید و ترامپ آمد سرتان، حالا که ما داریم به ترامپ شما می‌خندیم، یعنی چه‌چیزی سر ما خواهد آمد؟
عاشق مسخره تو؛ میدون دوم

از بچگی وقتی ما کسی را مسخره می‌کردیم که کچل است و سرش نخ‌ریس شده است یا قدش دراز است و نردبان است یا سوراخ‌های دماغش بزرگ است و شبیه پریز برق است یا زبانش می‌گیرد و موقع حرف‌زدن از بس تته‌پته می‌کند كه زبانش دچار اصطکاک می‌شود و جرقه می‌زند یا بی‌پول است و از فقر معده‌اش از بس کار نکرده زنگ زده و از کار افتاده است یا بدشانس است و دریا هم می‌رود آب قطع می‌شود و باید با خودش یک آفتابه ببرد که تنی به آب بزند و... خلاصه در همه این مواقع مادر ما 22 دلیل منطقی و انسانی می‌آورد که چرا ما نباید کسی را مسخره کنیم و گوشزد می‌کرد هر کسی شاخصه‌های خودش را دارد و زیبایی آفرینش هم همین است که همه شکل هم نیستند و باید از توانایی‌های هم بهره ببریم و در ضعف‌های هم همدیگر را کمک کنیم... اما؛ اما مادر ما هرچی توضیح روان‌شناسانه و رفتارشناسانه و انسان‌شناسانه می‌داد، ما متوجه نمی‌شدیم. به‌همین‌دلیل وقتی ما کسی را مسخره می‌کردیم، آخرش می‌گفت: این‌قدر به این و اون نخند، سر خودت هم میادها. عین همین ‌چیزهایی میشی که توی دیگران مسخره‌شون می‌کنی.
در جواب مادر، ما قاه‌قاه می‌خندیدیم که عمرا، اما چشمتان روز بد نبیند که همه آنها سر ما آمد. امروزه سر ما نخ‌ریس و قد ما نردبان و سوراخ دماغ ما پریز برق و زبان ما تنها حرفی که درست ادا می‌کند حرف «ثخظ» است، که شاید بپرسید بگویید اصلا حرفی با صدای ثخظ نداریم که کسی درست ادايش کند. بله! نکته اینجاست که تنها حرفی که من می‌توانم الان بدون لکنت بیان کنم حرف ثخظ است که اصلا نداریم!
خلاصه ما این افشاگری را انجام دادیم که به آمریکایی‌ها بخندیم. یادتان است شما چقدر ما را مسخره می‌کردید و می‌گفتید این چه رئیس‌جمهوری است که دارید؟ یادتان است وقتی رئيس‌جمهور ما - آقای دکتر احمدی‌نژاد - می‌آمد سازمان ملل بهش می‌خندیدید؟ یادتان است می‌بردید باهاش مصاحبه می‌کردید تا شاد بشوید؟ یادتان است یا نه؟ خوبتان شد، آقای ترامپ حرف که می‌زند سوژه خنده است؟ یادتان است می‌گفتید ما آزادی بیان نداریم و خبرنگاران نمی‌توانند حرفشان را بزنند و شما به ما می‌خندیدید؟ همین کنفرانس مطبوعاتی آقای ترامپ را دیدید هفته پیش که به گارد حفاظتی گفت خبرنگار بدبخت را بگیرند و از سالن بیرون کنند؟ خوبتان شد که آزادی بیانتان تحدید شد؟ یا یادتان است وقتی آقای احمدی‌نژاد گفت می‌خواهد بعضی کشورها را از نقشه محو کند شما خندیدید؟ الان آقای ترامپ نمی‌خواهد مکزیکی‌ها و مهاجران را حذف کند؟ خوبتان شد ریسیست شدید؟ یادتان است می‌خندیدید که زنان اينجا مشاغل جدی ندارند و تأثیرگذار نیستند؟ حالا خوبتان شد که رئیس‌جمهورتان رسما ضدزن است؟
وصیت
سوفیا... عشق من... وصیت من این است که به نظر ما نه کچل‌شدن من درمان دارد، نه رئیس‌جمهورشدن آقای ترامپ در آمریکا. من و آمریکا باید درس عبرتی باشیم برای همه مردم جهان که هیچ‌وقت هیچ‌کسی را مسخره نکنند چون سرشان می‌آید. حالا می‌دانید من از چه می‌ترسم؟ من ترسم از این است که ما احمدی‌نژاد را داشتیم و شما به ما می‌خندیدید و ترامپ آمد سرتان، حالا که ما داریم به ترامپ شما می‌خندیم، یعنی چه‌چیزی سر ما خواهد آمد؟
عاشق مسخره تو؛ میدون دوم

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.