|

باغ مهتاب

امسال رمان «کوچه ابرهای گمشده» کورش اسدی در حالی برای اولین‌بار در نشر نیماژ منتشر شد که این انتشارات مجموعه داستان «باغ ملّی» او را هم پس از سالها تجدیدچاپ کرد. از اسدی سال گذشته هم مجموعه‌داستانی با عنوان «گنبد کبود» در نشر نیماژ به چاپ رسیده بود و اولین مجموعه‌داستانش هم به نام «پوکه باز» در سال 94 تجدیدچاپ شد. «باغ ملّی» دومین مجموعه داستان کورش اسدی بعد از «پوکه باز» است؛ مجموعه‌داستانی که اولین‌بار در سال 1382 توسط نشر سالی منتشر شد و در سال 1383 برگزیده چهارمین دوره جایزه هوشنگ گلشیری در بخش بهترین مجموعه‌داستان شد. «باغ ملّی» مجموعه‌ای است شامل هشت داستان به نام‌های: «سان‌شاین»، «باغ مهتاب»، «باغ من»، «باغ سوخته»، «باغ ملّی»، «ایستگاه فانوس»، «جفت» و «کوچه‌ی بابل». اسدی از نویسندگانی است که در داستانهایش همواره به نثر و زبان اهمیت می‌دهد بی‌آنکه به ورطه زبان‌بازی بیافتد. نثر و زبان او در داستانهایش نشان از تسلطش بر پیشینه‌های کلاسیک نظم و نثر فارسی دارد. این تسلط اما درونیِ کار او شده و در آثارش رنگ تصنع به خود نگرفته است. شعر و داستان معاصر ایران را هم خوب خوانده و آنچه درباره ادبیات و آثار ادبی نوشته نشانگر دید دقیق اوست به ادبیات. نمونه‌اش کتابی است که درباره غلامحسین ساعدی نوشت و سالها پیش در نشر قصه منتشر شد که با وجود حجم کمش یکی از منابع راهگشا برای ورود به جهان داستان‌های ساعدی است. جالب اینکه در همین مجموعه داستان «باغ ملّی»، داستانی به نام «باغ مهتاب» را به «شادیِ غلامحسین ساعدی» تقدیم کرده است. چگونه‌گفتن داستان و شگردهای روایتگری دغدغه اسدی است، اما این دغدغه باعث نمی‌شود که داستانهایش به تکنیکِ صرف تقلیل یابند. او از نویسندگانی است که همواره در آثارشان حرفی برای گفتن دارند و مجموعه‌داستان «باغ ملّی» نیز از زمره همین آثار است. آنچه می‌خوانید قسمتی است از داستان «باغ مهتاب» از این مجموعه؛ همان داستانی که به ساعدی تقدیم شده است: «... یک نفر از میان درخت‌ها بیرون آمد، ایستاد، خودش را تکان داد، دو دستش را به دو طرف باز کرد، خمیازه کشید و تا مرا دید بِرّ و بِر نگاهم کرد. پالتوی بلند خاکستری‌رنگی تنش بود که یک آستین نداشت. رفت کنار حوض ایستاد. بعد خم شد چیزی برداشت و پرت کرد طرف درخت‌ها. طرف درخت‌ها یک کلاغ پرید هوا و چند بال نزده افتاد زمین و، همان‌طور که بال چپش را می‌کشید زمین، رفت میان درخت‌ها. مجله را سرسری ورق زدم: فینال مسابقات حذفی فوتبال، تعریف اصطلاحات کشتی؛ این هفته‌ی زشت و زیبا. سایه افتاد روی بازیکن تنیس که جای راکت، خمیردندان دستش گرفته بود و پریده بود هوا می‌خندید و روی ردیف دندان‌های سفیدش دو سه ستاره برق می‌زد. ماندم سایه برود و بعد ورق بزنم که نرفت و جلوتر آمد و آمد از کنارم گذشت، مفش را بالا کشید و بی‌حرف رفت نشست آن سر نیمکت. بوی بدی می‌داد. چیزی توی مایه‌های کلم گندیده، پیاز، سیر و همه‌ی گازهای بدبوی توی فاضلاب. زیرچشمی نگاهش کردم. به ولگردهایی می‌برد که با لباس چرب و چیل صبح تا شب توی پیاده‌روها پلاس‌اند و مدام بالا و پایین می‌روند یا می‌نشینند روی جدول و خیره می‌شوند به روبه‌رو. داشت به رو‌به‌رو، به درخت‌هایی که از میان‌شان بیرون آمده بود، نگاه می‌کرد. گوشه‌ی چشم راستش زخم بود و خونش خشکیده بود...».

امسال رمان «کوچه ابرهای گمشده» کورش اسدی در حالی برای اولین‌بار در نشر نیماژ منتشر شد که این انتشارات مجموعه داستان «باغ ملّی» او را هم پس از سالها تجدیدچاپ کرد. از اسدی سال گذشته هم مجموعه‌داستانی با عنوان «گنبد کبود» در نشر نیماژ به چاپ رسیده بود و اولین مجموعه‌داستانش هم به نام «پوکه باز» در سال 94 تجدیدچاپ شد. «باغ ملّی» دومین مجموعه داستان کورش اسدی بعد از «پوکه باز» است؛ مجموعه‌داستانی که اولین‌بار در سال 1382 توسط نشر سالی منتشر شد و در سال 1383 برگزیده چهارمین دوره جایزه هوشنگ گلشیری در بخش بهترین مجموعه‌داستان شد. «باغ ملّی» مجموعه‌ای است شامل هشت داستان به نام‌های: «سان‌شاین»، «باغ مهتاب»، «باغ من»، «باغ سوخته»، «باغ ملّی»، «ایستگاه فانوس»، «جفت» و «کوچه‌ی بابل». اسدی از نویسندگانی است که در داستانهایش همواره به نثر و زبان اهمیت می‌دهد بی‌آنکه به ورطه زبان‌بازی بیافتد. نثر و زبان او در داستانهایش نشان از تسلطش بر پیشینه‌های کلاسیک نظم و نثر فارسی دارد. این تسلط اما درونیِ کار او شده و در آثارش رنگ تصنع به خود نگرفته است. شعر و داستان معاصر ایران را هم خوب خوانده و آنچه درباره ادبیات و آثار ادبی نوشته نشانگر دید دقیق اوست به ادبیات. نمونه‌اش کتابی است که درباره غلامحسین ساعدی نوشت و سالها پیش در نشر قصه منتشر شد که با وجود حجم کمش یکی از منابع راهگشا برای ورود به جهان داستان‌های ساعدی است. جالب اینکه در همین مجموعه داستان «باغ ملّی»، داستانی به نام «باغ مهتاب» را به «شادیِ غلامحسین ساعدی» تقدیم کرده است. چگونه‌گفتن داستان و شگردهای روایتگری دغدغه اسدی است، اما این دغدغه باعث نمی‌شود که داستانهایش به تکنیکِ صرف تقلیل یابند. او از نویسندگانی است که همواره در آثارشان حرفی برای گفتن دارند و مجموعه‌داستان «باغ ملّی» نیز از زمره همین آثار است. آنچه می‌خوانید قسمتی است از داستان «باغ مهتاب» از این مجموعه؛ همان داستانی که به ساعدی تقدیم شده است: «... یک نفر از میان درخت‌ها بیرون آمد، ایستاد، خودش را تکان داد، دو دستش را به دو طرف باز کرد، خمیازه کشید و تا مرا دید بِرّ و بِر نگاهم کرد. پالتوی بلند خاکستری‌رنگی تنش بود که یک آستین نداشت. رفت کنار حوض ایستاد. بعد خم شد چیزی برداشت و پرت کرد طرف درخت‌ها. طرف درخت‌ها یک کلاغ پرید هوا و چند بال نزده افتاد زمین و، همان‌طور که بال چپش را می‌کشید زمین، رفت میان درخت‌ها. مجله را سرسری ورق زدم: فینال مسابقات حذفی فوتبال، تعریف اصطلاحات کشتی؛ این هفته‌ی زشت و زیبا. سایه افتاد روی بازیکن تنیس که جای راکت، خمیردندان دستش گرفته بود و پریده بود هوا می‌خندید و روی ردیف دندان‌های سفیدش دو سه ستاره برق می‌زد. ماندم سایه برود و بعد ورق بزنم که نرفت و جلوتر آمد و آمد از کنارم گذشت، مفش را بالا کشید و بی‌حرف رفت نشست آن سر نیمکت. بوی بدی می‌داد. چیزی توی مایه‌های کلم گندیده، پیاز، سیر و همه‌ی گازهای بدبوی توی فاضلاب. زیرچشمی نگاهش کردم. به ولگردهایی می‌برد که با لباس چرب و چیل صبح تا شب توی پیاده‌روها پلاس‌اند و مدام بالا و پایین می‌روند یا می‌نشینند روی جدول و خیره می‌شوند به روبه‌رو. داشت به رو‌به‌رو، به درخت‌هایی که از میان‌شان بیرون آمده بود، نگاه می‌کرد. گوشه‌ی چشم راستش زخم بود و خونش خشکیده بود...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.