|

ائتلاف‌های بدون خروجی

شرق: داستان ائتلاف اصولگرایان این روزها شبیه قصه‌های ‌هزارو‌یک‌شب شده؛ قصه‌ای دنباله‌دار که با غروب خورشید آغاز می‌شود و هر بامداد به ماجرایی تازه گره زده می‌شود تا شنونده را در تعلیقی دوباره در انتظار «پایان خوش» به دنبال خود بکشد. از ماه‌ها پیش همه نامزدهای «احساس تکلیف» کرده اصولگرا بر ضرورت ائتلاف تاکید داشتند. نامزدهای صاحب‌نام‌تر این طیف از زمستان گذشته در ائتلاف‌های موسوم به (1+2) و (2+3) متشکل شدند. قرار بود جمع جبری هریک از ائتلاف‌ها در نهایت «یک» باشد تا گزینه واحد اصولگرایان در برابر نامزد حداکثری اصلاح‌طلبان به میدان بیاید. آن روزها تصور می‌شد صفحه شطرنج انتخابات پیش‌روی ریاست‌جمهوری «سه‌قطبی» است؛ اصلاح‌طلبان، اصولگرایان و گزینه دولت. اکنون اما آرایش سیاسی دستخوش تغییراتی عمده شده است. از یک سو گزینه حداکثری اصلاح‌طلبان از ادامه رقابت بازمانده و از دیگر سو، نامزد مورد حمایت دولت با وجود هیاهوی بسیار از گردونه حذف شده است. این همه در حالی رخ داد که ائتلاف (1+2) پیش از نواخته‌شدن سوت آغاز رقابت در میان دو سنگ آسیاب رخدادهای درونی و بیرونی عملا مستهلک شده است. این ائتلاف شامل دو عضو جامعه روحانیت مبارز (پورمحمدی و ابوترابی‌فرد) و سه عضو جبهه پیروان خط امام و رهبری (باهنر، آل‌اسحاق و متکی) بود. ابوترابی‌فرد گزینه نهایی ائتلاف، داوطلبانه کنار کشید و متکی که به سازوکار ائتلاف تمکین نکرده بود، پشت سد شورای نگهبان متوقف شد. اما تکلیف ائتلاف (1+2) که شامل ولایتی، قالیباف و حدادعادل است و بانیانش دوست دارند آن را «ائتلاف پیشرفت» بنامند، همچنان نامشخص است. 18 روز مانده تا موعد رای‌گیری، هر سه نامزد با تمام توان سرگرم سفرها و همایش‌های تبلیغاتی هستند و با وجود اشاره گاه‌وبیگاه‌شان به پایبندی بر سازوکار ائتلاف کمترین نشانه واقعی در مورد کناره‌گیری به نفع دیگری بروز می‌دهند. آخرین تحول کناره‌گیری «حسین مظفر» رییس ستاد ائتلاف در اعتراض به معرفی نشدن نامزد منتخب این ائتلاف، از سمتش بود. مظفر با ارسال استعفایش به مهدی خاموشی، دبیر این ائتلاف سه‌نفره گفت: «ادامه بلاتکلیفی و به تاخیرانداختن معرفی فرد واجدشرایط تا بعد از مناظره‌های صدا وسیما، باعث سرگردانی هواداران و جذب آنها به سوی نامزدهای دیگر خواهد شد.»
شرق: داستان ائتلاف اصولگرایان این روزها شبیه قصه‌های ‌هزارو‌یک‌شب شده؛ قصه‌ای دنباله‌دار که با غروب خورشید آغاز می‌شود و هر بامداد به ماجرایی تازه گره زده می‌شود تا شنونده را در تعلیقی دوباره در انتظار «پایان خوش» به دنبال خود بکشد. از ماه‌ها پیش همه نامزدهای «احساس تکلیف» کرده اصولگرا بر ضرورت ائتلاف تاکید داشتند. نامزدهای صاحب‌نام‌تر این طیف از زمستان گذشته در ائتلاف‌های موسوم به (1+2) و (2+3) متشکل شدند. قرار بود جمع جبری هریک از ائتلاف‌ها در نهایت «یک» باشد تا گزینه واحد اصولگرایان در برابر نامزد حداکثری اصلاح‌طلبان به میدان بیاید. آن روزها تصور می‌شد صفحه شطرنج انتخابات پیش‌روی ریاست‌جمهوری «سه‌قطبی» است؛ اصلاح‌طلبان، اصولگرایان و گزینه دولت. اکنون اما آرایش سیاسی دستخوش تغییراتی عمده شده است. از یک سو گزینه حداکثری اصلاح‌طلبان از ادامه رقابت بازمانده و از دیگر سو، نامزد مورد حمایت دولت با وجود هیاهوی بسیار از گردونه حذف شده است. این همه در حالی رخ داد که ائتلاف (1+2) پیش از نواخته‌شدن سوت آغاز رقابت در میان دو سنگ آسیاب رخدادهای درونی و بیرونی عملا مستهلک شده است. این ائتلاف شامل دو عضو جامعه روحانیت مبارز (پورمحمدی و ابوترابی‌فرد) و سه عضو جبهه پیروان خط امام و رهبری (باهنر، آل‌اسحاق و متکی) بود. ابوترابی‌فرد گزینه نهایی ائتلاف، داوطلبانه کنار کشید و متکی که به سازوکار ائتلاف تمکین نکرده بود، پشت سد شورای نگهبان متوقف شد. اما تکلیف ائتلاف (1+2) که شامل ولایتی، قالیباف و حدادعادل است و بانیانش دوست دارند آن را «ائتلاف پیشرفت» بنامند، همچنان نامشخص است. 18 روز مانده تا موعد رای‌گیری، هر سه نامزد با تمام توان سرگرم سفرها و همایش‌های تبلیغاتی هستند و با وجود اشاره گاه‌وبیگاه‌شان به پایبندی بر سازوکار ائتلاف کمترین نشانه واقعی در مورد کناره‌گیری به نفع دیگری بروز می‌دهند. آخرین تحول کناره‌گیری «حسین مظفر» رییس ستاد ائتلاف در اعتراض به معرفی نشدن نامزد منتخب این ائتلاف، از سمتش بود. مظفر با ارسال استعفایش به مهدی خاموشی، دبیر این ائتلاف سه‌نفره گفت: «ادامه بلاتکلیفی و به تاخیرانداختن معرفی فرد واجدشرایط تا بعد از مناظره‌های صدا وسیما، باعث سرگردانی هواداران و جذب آنها به سوی نامزدهای دیگر خواهد شد.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.