|

جامعه پزشکی احیای درونی

نويسنده: Rana L. A. Awdish مترجم: دكترحسین مهرآوران

پس از گذشت 6 ماه از مرگ مرحوم كيارستمي، فرصت پرداخت بیشتر و مرور میراثی است که جامعه پزشکی با آن دست به گریبان است. یادداشت «نگاهی از حاشیه، پدیدآوردن یک فرهنگ مراقبت» به قلم Rana L. A. Awdish در شماره اول ۲۰۱۷ نشریه معتبر پزشکی The New England Journal of Medicine منتشر شده است كه در ادامه خواهيد خواند: در سال ۲۰۰۸، آدنومی پنهان (غده خوش‌خیم) در کبد من پاره شد و من در بیمارستان خودم تا حد مرگ خون‌ریزی داشتم. کل حجم خون بدنم وارد ناحیه شکم شد؛ شبی که در آن بیش از ۲۶ واحد از فراورده‌های خونی دریافت کردم. امیدی به زنده‌ماندن بچه‌ای که هفت ماه باردار بودم نبود؛ ولی باید از تیمی با مهارت‌های باورنکردنی که مراقبت از من را عهده‌دار بودند، سپاسگزاری کنم. بهبود من مستلزم انجام پنج جراحی بزرگ بود. من دوباره مجبور به یادگیری راه‌رفتن، صحبت‌کردن و بسیاری از کارهایی که برایم عادی و روزمره بود، شدم. در این فرایندها، من به عنوان یک بیمار، درباره پزشکان و سایر متخصصان، چیزهایی آموختم که ممکن نبود پیش‌تر آنها را بدانم. به عنوان یک بیمار، من مشکلاتی را تجربه کردم که به عنوان یک پزشک از آنها غافل بودم؛ کوتاهی‌های آزارنده‌ای در برقراری ارتباط، مراقبت‌های ناهماهنگ و گاه خالی از حس همدردی. من خودم را در هر کوتاهی شناختم. زمانی که به‌صورتی اتفاقی یک پزشک مرا این‌گونه توصیف کرد که «می‌خواهد رودست ما بمیرد» بسیار وحشت‌زده شدم. این جملات من را بسیار خشمگین کرد. من نیز گاه همین جملات را بدون آنکه به درستی به آنها بیندیشم به کار برده بودم «می‌خواهد رو دست ما بمیرد». از همکارانم چیزهایی را می‌شنیدم که موجب رنجش و دردی بیشتر می‌شد، با آنکه سعی و تلاش آنها در جهت کمک به من بود. «ما داریم تلاش می‌کنیم برات یک کبد جدید پیدا کنیم، مگه اینکه بخوای تا ابد اینجا زندگی کنی». «آیا مطمئنید که دردتون درجه هشت است؟ من همین یک ساعت پیش به شما مورفین دادم».مسائلی کوچک من را می‌رنجاند. تجربیات من موجب تغییر من شد. این اتفاقات بینش من را نسبت به چیزی که می‌خواستم سازمان ما باشد، تغییر داد. من می‌خواستم ارزش‌های مراقبت‌های پزشکی همدلانه و هماهنگ در سیستم ما گسترش یابد. داستانم را آشکارا به اشتراک گذاشتم. می‌خواستم مدیران سیستم و هر کارمندی بدانند که همه چیز مهم است؛ همیشه؛ هر شخص، هر زمان. شما چگونه فرهنگ یک هدف مشترک در عرصه پیچیده مراقبت‌های بهداشتی را ساخته و حفظ می‌کنید؟ چگونه می‌توان نسبت به ایجاد تعهد و فداکاری در کارکنان مراقبت‌های بهداشتی به انجام آنچه درست است، مطمئن بود؟ باید درخصوص مراقبت‌های بهداشتی و درمانی‌مان آن هنگام که از فرم ایده‌آل و مدنظرمان منحرف شده‌‌اند بیندیشیم و آنها را به‌موقع منعکس کنیم. باید با عملکردی شفاف از خطاها بیاموزیم تا این مسئله به ما در جهت صورت‌بخشی مجدد اهداف، راهکارها و قالب‌های موردنظرمان در آینده کمک کند. مؤسسه من شجاعانه به تجربه من با تجدیدنظر اساسی بر روشی که در آن هر کارمند جدید را با فرهنگ سازمانی‌مان آشنا می‌کند، پاسخ داد (onboarding process). مدیران رسمی و سازمانی ما درحال‌حاضر یک برنامه آموزشی «فرهنگ مراقبت» را برای پرستاران آغاز کردند...

پس از گذشت 6 ماه از مرگ مرحوم كيارستمي، فرصت پرداخت بیشتر و مرور میراثی است که جامعه پزشکی با آن دست به گریبان است. یادداشت «نگاهی از حاشیه، پدیدآوردن یک فرهنگ مراقبت» به قلم Rana L. A. Awdish در شماره اول ۲۰۱۷ نشریه معتبر پزشکی The New England Journal of Medicine منتشر شده است كه در ادامه خواهيد خواند: در سال ۲۰۰۸، آدنومی پنهان (غده خوش‌خیم) در کبد من پاره شد و من در بیمارستان خودم تا حد مرگ خون‌ریزی داشتم. کل حجم خون بدنم وارد ناحیه شکم شد؛ شبی که در آن بیش از ۲۶ واحد از فراورده‌های خونی دریافت کردم. امیدی به زنده‌ماندن بچه‌ای که هفت ماه باردار بودم نبود؛ ولی باید از تیمی با مهارت‌های باورنکردنی که مراقبت از من را عهده‌دار بودند، سپاسگزاری کنم. بهبود من مستلزم انجام پنج جراحی بزرگ بود. من دوباره مجبور به یادگیری راه‌رفتن، صحبت‌کردن و بسیاری از کارهایی که برایم عادی و روزمره بود، شدم. در این فرایندها، من به عنوان یک بیمار، درباره پزشکان و سایر متخصصان، چیزهایی آموختم که ممکن نبود پیش‌تر آنها را بدانم. به عنوان یک بیمار، من مشکلاتی را تجربه کردم که به عنوان یک پزشک از آنها غافل بودم؛ کوتاهی‌های آزارنده‌ای در برقراری ارتباط، مراقبت‌های ناهماهنگ و گاه خالی از حس همدردی. من خودم را در هر کوتاهی شناختم. زمانی که به‌صورتی اتفاقی یک پزشک مرا این‌گونه توصیف کرد که «می‌خواهد رودست ما بمیرد» بسیار وحشت‌زده شدم. این جملات من را بسیار خشمگین کرد. من نیز گاه همین جملات را بدون آنکه به درستی به آنها بیندیشم به کار برده بودم «می‌خواهد رو دست ما بمیرد». از همکارانم چیزهایی را می‌شنیدم که موجب رنجش و دردی بیشتر می‌شد، با آنکه سعی و تلاش آنها در جهت کمک به من بود. «ما داریم تلاش می‌کنیم برات یک کبد جدید پیدا کنیم، مگه اینکه بخوای تا ابد اینجا زندگی کنی». «آیا مطمئنید که دردتون درجه هشت است؟ من همین یک ساعت پیش به شما مورفین دادم».مسائلی کوچک من را می‌رنجاند. تجربیات من موجب تغییر من شد. این اتفاقات بینش من را نسبت به چیزی که می‌خواستم سازمان ما باشد، تغییر داد. من می‌خواستم ارزش‌های مراقبت‌های پزشکی همدلانه و هماهنگ در سیستم ما گسترش یابد. داستانم را آشکارا به اشتراک گذاشتم. می‌خواستم مدیران سیستم و هر کارمندی بدانند که همه چیز مهم است؛ همیشه؛ هر شخص، هر زمان. شما چگونه فرهنگ یک هدف مشترک در عرصه پیچیده مراقبت‌های بهداشتی را ساخته و حفظ می‌کنید؟ چگونه می‌توان نسبت به ایجاد تعهد و فداکاری در کارکنان مراقبت‌های بهداشتی به انجام آنچه درست است، مطمئن بود؟ باید درخصوص مراقبت‌های بهداشتی و درمانی‌مان آن هنگام که از فرم ایده‌آل و مدنظرمان منحرف شده‌‌اند بیندیشیم و آنها را به‌موقع منعکس کنیم. باید با عملکردی شفاف از خطاها بیاموزیم تا این مسئله به ما در جهت صورت‌بخشی مجدد اهداف، راهکارها و قالب‌های موردنظرمان در آینده کمک کند. مؤسسه من شجاعانه به تجربه من با تجدیدنظر اساسی بر روشی که در آن هر کارمند جدید را با فرهنگ سازمانی‌مان آشنا می‌کند، پاسخ داد (onboarding process). مدیران رسمی و سازمانی ما درحال‌حاضر یک برنامه آموزشی «فرهنگ مراقبت» را برای پرستاران آغاز کردند...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.