|

دموکراسی آمریکا به کجا می‌رود؟

مقتدى صدر. رهبر جریان صدر

بعد از ده‌ها سال دموکراسی، چهل‌وپنجمین رئيس‌جمهوری ایالات متحده آمریکا آمده است تا با عصای خود مانع گردش چرخ پیشرفت‌های اقتصادی شود؛ آن‌هم در سرزمینی که با نام‌های «آزادی»، بعد «دموکراسی» و در نهایت «صلح» و اصطلاح دیگری که نباید آن را از یاد برد؛ یعنی «شکوفایی اقتصادی» و سایر شعارهای رنگارنگ دیگر ملت‌ها را به وسیله آنها اقناع و تسلیم کرده است.
آری، دموکراسی در نظر برخی دارای معانی والا و برجسته‌ای است و این موضوع را نمی‌توان نادیده گرفت یا نفی کرد؛ اما دقت نظر و کنکاش در آن هر انسان منصف و خواننده معتدل و مستقلی را که دارای تمایلات فکری بیهوده نباشد، به یک مسئله مهم راهنمایی می‌کند و آن تحمیل قدرت و تقویت پایه‌های آن با اسم‌های مختلف است که از ابتدا با به‌خدمت‌گرفتن آرای مردم برای تحکیم ستون‌های اقتدارگرایی شروع می‌شود.
اقتدارگرایان، بعد از روشن‌شدن سستی این قدرت در برابر قدرت کلیسا، یا قدرت زمین‌داران بزرگ و مشابه آن و بعد از اینکه نتوانستند قدرت دیگری را به وجود بیاورند تا اقتدار سیاسی خود را بر آن بنا کنند، در نهایت از آرای مردم کمک گرفتند تا به این وسیله مخالفان‌شان را ساکت کنند. اقتدارگرایان در تاریخ خود با حجم عظیمی از انقلاب‌ها و اعتراض‌هایی مواجه بودند که آنها را تضعیف کرد و از قدرت‌شان کاست و حتی در مواردی آنها را سرنگون کرد؛ اما امروزه آنها از این‌گونه اعتراضات مصون هستند؛ زیرا قدرت‌شان را دیگر از خود مردم گرفته‌اند؛ بنابراین اگر ملتی بخواهد به شکل اعتراضات مسالمت‌آمیز یا غیرمسالمت‌آمیز علیه آنها قیام کند، با مشکلات متعددی مواجه می‌شود.
1- نقض دموکراسی؛ گویی کسی که رأی می‌دهد، وقتی دید اشتباه کرده یا حقیقت برایش روشن شد، دیگر نباید از آن رأی برگردد.
2- تحمیل قانون؛ گویی ملت فقط کارش این است که به دولت رأی بدهد و لاغیر؛ اما اگر صدایش را بلند کرد تا قدرت را از دولت پس بگیرد یا با آن مخالفت کند، در این صورت او هیچ ندارد، قانون را نقض کرده و درنتیجه باید مجازات شود.
3- اجازه‌گرفتن برای اعتراضات؛ آیا ممکن است دولتی به مخالفانش اجازه برگزاری تظاهرات بدهد؟ و اگر داد، پاسخ چيست؟ و اگر پاسخ‌گو بود، آیا می‌تواند به وعده‌هایش وفا کرده و به آنها عمل کند؟
4- انحصار سلاح در دست دولت؛ اینها فراموش می‌کنند که هرگاه خطری متوجه دولت باشد، تنها نجات‌دهنده‌اش همین مردم هستند. در آن موقع همه سیاست‌مداران شتابان به سوی مردم می‌روند تا آنها را برای نجات دولت و حکومت و سرزمین بسیج کنند؛ اما اگر ملتی بخواهد خودش را در برابر دولتی مصون نگه دارد، این جرمی بسیار بزرگ است.
از اینجاست که می‌بینیم تظاهراتی که در خیابان‌های آمریکا برگزار شد، با خشونت‌های دولت و سرکوب شدید آنها مواجه شد. نخست اینکه مخالف سیاست‌های استراتژیک بود. این تظاهرات و اعتراضات به بهانه مقابله با مانع‌تراشی بر سر دموکراسی بود یا چنان‌که در ابتدا دیدیم، گفته شد ترامپ مانعی بر سر راه پیشرفت کشور است. دوم، اینکه می‌گفتند این کارها مسائلی را برملا می‌کند که نمی‌خواهند دنیا از آن اطلاع پیدا کند و سوم وجود تظاهرات به معنای یک نفرت مردمی است و این یعنی فروپاشی «اصل دموکراسی» در نظر طرفدارانش. شاید دلایل دیگری هم در‌این‌باره وجود داشته باشد؛ اما انصاف هم که باشد، باید به عوامل دیگری توجه کنیم که موجب این تظاهرات و اعتراضات شد؛ اتفاقی که به‌ندرت در موسم‌های انتخاباتی گذشته شاهد آن بودیم. برخی این عوامل را ناشی از اوضاع سیاسی و اقتصادی آمریکا می‌دانند؛ اما من در پشت این تظاهرات عوامل دیگری را می‌بینم؛ از‌جمله اینکه اکثر رؤسای ‌جمهور سابق از درون احزاب سیاسی و سیاست برخاستند؛ اما ترامپ چهره‌ای جنجالی بود و جزء چهره‌های شناخته‌شده سیاسی به شمار نمی‌رفت. دوم اينكه ترامپ خود را کسی می‌داند که از درون مردم برخاسته است، نه از درون کریدورهای سیاسی. آنچه را در سخنرانی‌هایش گفت، نیز در تأیید همین امر بود؛ همچنين اینکه او هماهنگ با روسیه است یا آنچه در گذشته «اتحاد جماهیر شوروی» نامیده می‌شد؛ یعنی هماهنگ با مشهورترین دشمن ایالات متحده آمریکا. از سوي ديگر، روسیه فقط دشمن ایالات متحده نیست؛ بلکه دشمن دولتی دیگر است که به لحاظ سیاسی و اقتصادی بر آمریکا مسلط است؛ یعنی رژیم غاصب صهیونیستی و باید به اشکال گوناگون در برابر آن ایستاد.
همه اینها در سطح سیاسی معمول است؛ اما اگر بخواهیم به صورتی متفاوت صحبت کنیم و از تحلیل‌های سیاسی رایج فاصله بگیریم، می‌توان گفت عوامل زیادی برای این تظاهرات وجود داشت؛ از‌جمله عوامل روحی و آسمانی یا چنانکه بعضی می‌گویند معنوی و غیر‌مادی. می‌گویند ترامپ فردی تندرو و دارای افکاری مملو از خشونت است؛ پس خداوند خواسته او را با مسائل داخلی سرگرم كند تا از مسائل خارجی بازداشته شود؛ همچنين ممکن است ترامپ به صورت عمومی دشمنی با اسلام را اعلام کند؛ چون بارها آن را رادیکالی و تندرو خوانده است. این مسئله می‌تواند شروع حمله جدیدی به کل اسلام باشد و برخی از مراجع و رهبران مسلمان را هدف قرار دهد؛ به‌همين‌دليل از باب لطف الهی است که او به مسائل داخلی سرگرم شود تا به اسلام کاری نداشته باشد.
بسیاری از ملت‌های مستضعف، حتی بسیاری از ملت‌های مسلمان آمریکا را منجی خود می‌دانند و به این وسیله جهان غیب و یاد خدا را فراموش می‌کنند. این موضوع اقتضا می‌کرد تا آمریکا با مسائل داخلی خود سرگرم شود و از دخالت‌های خارجی دور بماند؛ مسئله‌ای که هیچ گریزگاهی در آن دیده نمی‌شود؛ بنابراين خداوند خواسته است از نفوذ آمریکا در سطح بین‌المللی و اینکه تلاش می‌کرد نوعی جهان‌گرایی به راه انداخته و همه جهان را به دست خود به یک روستا تبدیل کند، بکاهد.
خداوند را شکر می‌کنیم که هرچه را خود می‌خواهد، انجام می‌دهد، نه چیزی را که دیگران می‌خواهند. اگر این طرح‌ها و پیشنهادهای غیبی درست نباشد، بیان‌کننده آن است که ملت‌ها استحقاق آن را دارند تا دولت‌های ستمگری بر آنها مسلط شوند. والله العالم.
منبع: الحیات

بعد از ده‌ها سال دموکراسی، چهل‌وپنجمین رئيس‌جمهوری ایالات متحده آمریکا آمده است تا با عصای خود مانع گردش چرخ پیشرفت‌های اقتصادی شود؛ آن‌هم در سرزمینی که با نام‌های «آزادی»، بعد «دموکراسی» و در نهایت «صلح» و اصطلاح دیگری که نباید آن را از یاد برد؛ یعنی «شکوفایی اقتصادی» و سایر شعارهای رنگارنگ دیگر ملت‌ها را به وسیله آنها اقناع و تسلیم کرده است.
آری، دموکراسی در نظر برخی دارای معانی والا و برجسته‌ای است و این موضوع را نمی‌توان نادیده گرفت یا نفی کرد؛ اما دقت نظر و کنکاش در آن هر انسان منصف و خواننده معتدل و مستقلی را که دارای تمایلات فکری بیهوده نباشد، به یک مسئله مهم راهنمایی می‌کند و آن تحمیل قدرت و تقویت پایه‌های آن با اسم‌های مختلف است که از ابتدا با به‌خدمت‌گرفتن آرای مردم برای تحکیم ستون‌های اقتدارگرایی شروع می‌شود.
اقتدارگرایان، بعد از روشن‌شدن سستی این قدرت در برابر قدرت کلیسا، یا قدرت زمین‌داران بزرگ و مشابه آن و بعد از اینکه نتوانستند قدرت دیگری را به وجود بیاورند تا اقتدار سیاسی خود را بر آن بنا کنند، در نهایت از آرای مردم کمک گرفتند تا به این وسیله مخالفان‌شان را ساکت کنند. اقتدارگرایان در تاریخ خود با حجم عظیمی از انقلاب‌ها و اعتراض‌هایی مواجه بودند که آنها را تضعیف کرد و از قدرت‌شان کاست و حتی در مواردی آنها را سرنگون کرد؛ اما امروزه آنها از این‌گونه اعتراضات مصون هستند؛ زیرا قدرت‌شان را دیگر از خود مردم گرفته‌اند؛ بنابراین اگر ملتی بخواهد به شکل اعتراضات مسالمت‌آمیز یا غیرمسالمت‌آمیز علیه آنها قیام کند، با مشکلات متعددی مواجه می‌شود.
1- نقض دموکراسی؛ گویی کسی که رأی می‌دهد، وقتی دید اشتباه کرده یا حقیقت برایش روشن شد، دیگر نباید از آن رأی برگردد.
2- تحمیل قانون؛ گویی ملت فقط کارش این است که به دولت رأی بدهد و لاغیر؛ اما اگر صدایش را بلند کرد تا قدرت را از دولت پس بگیرد یا با آن مخالفت کند، در این صورت او هیچ ندارد، قانون را نقض کرده و درنتیجه باید مجازات شود.
3- اجازه‌گرفتن برای اعتراضات؛ آیا ممکن است دولتی به مخالفانش اجازه برگزاری تظاهرات بدهد؟ و اگر داد، پاسخ چيست؟ و اگر پاسخ‌گو بود، آیا می‌تواند به وعده‌هایش وفا کرده و به آنها عمل کند؟
4- انحصار سلاح در دست دولت؛ اینها فراموش می‌کنند که هرگاه خطری متوجه دولت باشد، تنها نجات‌دهنده‌اش همین مردم هستند. در آن موقع همه سیاست‌مداران شتابان به سوی مردم می‌روند تا آنها را برای نجات دولت و حکومت و سرزمین بسیج کنند؛ اما اگر ملتی بخواهد خودش را در برابر دولتی مصون نگه دارد، این جرمی بسیار بزرگ است.
از اینجاست که می‌بینیم تظاهراتی که در خیابان‌های آمریکا برگزار شد، با خشونت‌های دولت و سرکوب شدید آنها مواجه شد. نخست اینکه مخالف سیاست‌های استراتژیک بود. این تظاهرات و اعتراضات به بهانه مقابله با مانع‌تراشی بر سر دموکراسی بود یا چنان‌که در ابتدا دیدیم، گفته شد ترامپ مانعی بر سر راه پیشرفت کشور است. دوم، اینکه می‌گفتند این کارها مسائلی را برملا می‌کند که نمی‌خواهند دنیا از آن اطلاع پیدا کند و سوم وجود تظاهرات به معنای یک نفرت مردمی است و این یعنی فروپاشی «اصل دموکراسی» در نظر طرفدارانش. شاید دلایل دیگری هم در‌این‌باره وجود داشته باشد؛ اما انصاف هم که باشد، باید به عوامل دیگری توجه کنیم که موجب این تظاهرات و اعتراضات شد؛ اتفاقی که به‌ندرت در موسم‌های انتخاباتی گذشته شاهد آن بودیم. برخی این عوامل را ناشی از اوضاع سیاسی و اقتصادی آمریکا می‌دانند؛ اما من در پشت این تظاهرات عوامل دیگری را می‌بینم؛ از‌جمله اینکه اکثر رؤسای ‌جمهور سابق از درون احزاب سیاسی و سیاست برخاستند؛ اما ترامپ چهره‌ای جنجالی بود و جزء چهره‌های شناخته‌شده سیاسی به شمار نمی‌رفت. دوم اينكه ترامپ خود را کسی می‌داند که از درون مردم برخاسته است، نه از درون کریدورهای سیاسی. آنچه را در سخنرانی‌هایش گفت، نیز در تأیید همین امر بود؛ همچنين اینکه او هماهنگ با روسیه است یا آنچه در گذشته «اتحاد جماهیر شوروی» نامیده می‌شد؛ یعنی هماهنگ با مشهورترین دشمن ایالات متحده آمریکا. از سوي ديگر، روسیه فقط دشمن ایالات متحده نیست؛ بلکه دشمن دولتی دیگر است که به لحاظ سیاسی و اقتصادی بر آمریکا مسلط است؛ یعنی رژیم غاصب صهیونیستی و باید به اشکال گوناگون در برابر آن ایستاد.
همه اینها در سطح سیاسی معمول است؛ اما اگر بخواهیم به صورتی متفاوت صحبت کنیم و از تحلیل‌های سیاسی رایج فاصله بگیریم، می‌توان گفت عوامل زیادی برای این تظاهرات وجود داشت؛ از‌جمله عوامل روحی و آسمانی یا چنانکه بعضی می‌گویند معنوی و غیر‌مادی. می‌گویند ترامپ فردی تندرو و دارای افکاری مملو از خشونت است؛ پس خداوند خواسته او را با مسائل داخلی سرگرم كند تا از مسائل خارجی بازداشته شود؛ همچنين ممکن است ترامپ به صورت عمومی دشمنی با اسلام را اعلام کند؛ چون بارها آن را رادیکالی و تندرو خوانده است. این مسئله می‌تواند شروع حمله جدیدی به کل اسلام باشد و برخی از مراجع و رهبران مسلمان را هدف قرار دهد؛ به‌همين‌دليل از باب لطف الهی است که او به مسائل داخلی سرگرم شود تا به اسلام کاری نداشته باشد.
بسیاری از ملت‌های مستضعف، حتی بسیاری از ملت‌های مسلمان آمریکا را منجی خود می‌دانند و به این وسیله جهان غیب و یاد خدا را فراموش می‌کنند. این موضوع اقتضا می‌کرد تا آمریکا با مسائل داخلی خود سرگرم شود و از دخالت‌های خارجی دور بماند؛ مسئله‌ای که هیچ گریزگاهی در آن دیده نمی‌شود؛ بنابراين خداوند خواسته است از نفوذ آمریکا در سطح بین‌المللی و اینکه تلاش می‌کرد نوعی جهان‌گرایی به راه انداخته و همه جهان را به دست خود به یک روستا تبدیل کند، بکاهد.
خداوند را شکر می‌کنیم که هرچه را خود می‌خواهد، انجام می‌دهد، نه چیزی را که دیگران می‌خواهند. اگر این طرح‌ها و پیشنهادهای غیبی درست نباشد، بیان‌کننده آن است که ملت‌ها استحقاق آن را دارند تا دولت‌های ستمگری بر آنها مسلط شوند. والله العالم.
منبع: الحیات

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.