اما و اگرهای پس از پلاسکو
سعید برآبادی: در شبکههای اجتماعی، فروریختنِ ساختمان پلاسکو را به فروریختن بسیاری از ارزشهای اجتماعی و شروع تازهای بر بحرانهایی مانند نبود امنیت در ساختمانهای عمومی شهر و هراس از بروز فاجعههایی مشابه در بستر شهر تشبیه کردهاند. در این کافه نظر پرسیدهایم که چه نقد و نظرهایی به ابعاد مختلف فاجعه پلاسکو وارد است که تا این اندازه به ناراحتی مردم و نگرانی آنها ختم شده.
فریدون صدیقی روزنامهنگار و مدرس دانشگاه
ما مردمانی هستیم که همیشه غافلگیر میشویم؛ به معنای دیگر هیچگاه رویدادها و حوادث برای ما تبدیل به تجارب و آموزهها نمیشوند، بنابراین هر بحرانی میتواند نهفقط مردم و نه مسئولان بلکه رسانهها را هم غافلگیر کند. بحران که بیاید، ما را با خود میبرد و اینطور است که در مدیریت آن، رسانهها را غیرخودی میشناسیم و سعی میکنیم یا آنها را حذف کنیم یا زاویه تنگی را برای دیدن صحنهها در اختیارشان قرار دهیم. از سوی دیگر رسانهها نیز با مدیریت بحران آشنا نیستند و مدیریت کلانتر بحران به آنها اجازه ورود و روایت نمیدهد. در این میان، مردم بین دو نقشآفرین یعنی مدیریت بحران و رسانهها گیر افتادهاند و چون به هیچ کدام اعتماد لازم را ندارند، سعی میکنند رخنهای باز کنند و شاهدان عینی بحران باشند؛ شهروند-خبرنگار میشوند تا به سهم خود ادای دین کنند و اینگونه است که اخبار ضد و نقیض از هر گوشه شنیده میشود. دو ماه پیش، تصادف قطار، امروز هم پلاسکو و چنین بحرانهایی هر بار که تکرار میشود، هیچ پاسخگویی بهنگام، موجه و مؤثری وجود ندارد چراکه با بروز بحران ما هم بحرانزده میشویم. اگر به رسانهها این اجازه را بدهند که نقال
باشند، چارهجو باشند، مؤاخذهگر باشند، میتوان امید بست به نقش پررنگ آنها در زمان بحران اما به هزار و یک دلیل این اجازه به آنها داده نمیشود.
فاطمه ذوالقدر نماینده تهران
جمعهشب توانستم از محل حادثه پلاسکو بازدید کنم و از نزدیک به زحمتکشان این عرصه عرض ادب و احترام و به آتشنشانان عرض تسلیت داشته باشم. واقعه تلخی که امروز با خسارتهای مالی و جانی آن مواجهایم، حکایت از نقص سیستم ما در حوزه مدیریت شهری دارد. مداراکردن با مسئولان ساختمانی که هزاران نفر در آن رفتوآمد و فعالیت میکنند، در نوع خود به اندازه کافی عجیب است و حالا مردم داغدار ما با این سؤال مواجهاند که آیا مدیران شهری جز با اخطار نمیتوانستند مسئولان پلاسکو را وادار کنند تحت پوشش بیمه قرار بگیرند؟ از سوی دیگر سؤالاتی هم در زمینه برخورد و مدیریت این فاجعه در جامعه وجود دارد که باید پاسخهایی درخور پیدا کنند. در بازدیدی که از محل حادثه پلاسکو داشتیم، آمادگی مجلس را برای هرگونه کمک و حمایتی در این زمینه اعلام کردیم. متأسفانه حال که مردم ایران با بهت و درد به اخبار پلاسکو گوش میدهند، در جریان قرار گرفتهاند که در همین تهران، بیش از سه هزار ساختمان دیگر نیز وضعیتی مشابه با این ساختمان دارند و اگر برای آنها فکری عاجل نشود، ممکن است پلاسکوهای بعدی باشند. این موضوعی است که باید در مجلس به آن پرداخته و با وضع قوانین محکم، جلوی چنین تخلفاتی گرفته شود که اگر جلوی آنها را نگیریم، فردا خیلی دیر خواهد بود.
سعید برآبادی: در شبکههای اجتماعی، فروریختنِ ساختمان پلاسکو را به فروریختن بسیاری از ارزشهای اجتماعی و شروع تازهای بر بحرانهایی مانند نبود امنیت در ساختمانهای عمومی شهر و هراس از بروز فاجعههایی مشابه در بستر شهر تشبیه کردهاند. در این کافه نظر پرسیدهایم که چه نقد و نظرهایی به ابعاد مختلف فاجعه پلاسکو وارد است که تا این اندازه به ناراحتی مردم و نگرانی آنها ختم شده.
فریدون صدیقی روزنامهنگار و مدرس دانشگاه
ما مردمانی هستیم که همیشه غافلگیر میشویم؛ به معنای دیگر هیچگاه رویدادها و حوادث برای ما تبدیل به تجارب و آموزهها نمیشوند، بنابراین هر بحرانی میتواند نهفقط مردم و نه مسئولان بلکه رسانهها را هم غافلگیر کند. بحران که بیاید، ما را با خود میبرد و اینطور است که در مدیریت آن، رسانهها را غیرخودی میشناسیم و سعی میکنیم یا آنها را حذف کنیم یا زاویه تنگی را برای دیدن صحنهها در اختیارشان قرار دهیم. از سوی دیگر رسانهها نیز با مدیریت بحران آشنا نیستند و مدیریت کلانتر بحران به آنها اجازه ورود و روایت نمیدهد. در این میان، مردم بین دو نقشآفرین یعنی مدیریت بحران و رسانهها گیر افتادهاند و چون به هیچ کدام اعتماد لازم را ندارند، سعی میکنند رخنهای باز کنند و شاهدان عینی بحران باشند؛ شهروند-خبرنگار میشوند تا به سهم خود ادای دین کنند و اینگونه است که اخبار ضد و نقیض از هر گوشه شنیده میشود. دو ماه پیش، تصادف قطار، امروز هم پلاسکو و چنین بحرانهایی هر بار که تکرار میشود، هیچ پاسخگویی بهنگام، موجه و مؤثری وجود ندارد چراکه با بروز بحران ما هم بحرانزده میشویم. اگر به رسانهها این اجازه را بدهند که نقال
باشند، چارهجو باشند، مؤاخذهگر باشند، میتوان امید بست به نقش پررنگ آنها در زمان بحران اما به هزار و یک دلیل این اجازه به آنها داده نمیشود.
فاطمه ذوالقدر نماینده تهران
جمعهشب توانستم از محل حادثه پلاسکو بازدید کنم و از نزدیک به زحمتکشان این عرصه عرض ادب و احترام و به آتشنشانان عرض تسلیت داشته باشم. واقعه تلخی که امروز با خسارتهای مالی و جانی آن مواجهایم، حکایت از نقص سیستم ما در حوزه مدیریت شهری دارد. مداراکردن با مسئولان ساختمانی که هزاران نفر در آن رفتوآمد و فعالیت میکنند، در نوع خود به اندازه کافی عجیب است و حالا مردم داغدار ما با این سؤال مواجهاند که آیا مدیران شهری جز با اخطار نمیتوانستند مسئولان پلاسکو را وادار کنند تحت پوشش بیمه قرار بگیرند؟ از سوی دیگر سؤالاتی هم در زمینه برخورد و مدیریت این فاجعه در جامعه وجود دارد که باید پاسخهایی درخور پیدا کنند. در بازدیدی که از محل حادثه پلاسکو داشتیم، آمادگی مجلس را برای هرگونه کمک و حمایتی در این زمینه اعلام کردیم. متأسفانه حال که مردم ایران با بهت و درد به اخبار پلاسکو گوش میدهند، در جریان قرار گرفتهاند که در همین تهران، بیش از سه هزار ساختمان دیگر نیز وضعیتی مشابه با این ساختمان دارند و اگر برای آنها فکری عاجل نشود، ممکن است پلاسکوهای بعدی باشند. این موضوعی است که باید در مجلس به آن پرداخته و با وضع قوانین محکم، جلوی چنین تخلفاتی گرفته شود که اگر جلوی آنها را نگیریم، فردا خیلی دیر خواهد بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.