|

منتخبان مریی و موکلان نامریی

بهناز جلالی‌پور

«می‌خوای بیای خونمون؟!»
شک‌دار می‌پرسد. کمی هم متعجب است. وقتی می‌خواست از قطار پیاده شود، یکباره گفتم: «اینجا فلان‌جاست؟» و همراهش پیاده شدم. همه پله‌ها را کنارش می‌دوم. موکلش خیلی برایش مهم است، من هم با دقت گوش می‌کنم. حتی سوال هم می‌پرسم.
«برای اینکه موکلت بشه، ابرو یا مو می‌خواد.»
ابروهای سیاهش پروپیمان سر جایشان هستند. موهایش هم زیر مقنعه است و مشخص نیست.
از شرق تا میانه چنگی به دل نمی‌زند، ناچار از مسیر هرروزه به سمت جنوب منحرف می‌شوم. اینجا چنان شلوغ است که حتی صدای خانم پشت میکروفن که می‌گوید: «ایستگاه فلان» هم شنیده نمی‌شود. وقتی می‌رسم که به کناری‌اش می‌گوید: «شب‌ها خوابم نمی‌بره. من موکل دارم. اذیتم می‌کنه. آخه من سوزوندمش.» چند نفری که صدای بلندش را می‌شنویم، همه متعجب نگاه می‌کنیم.«قرار بود برم غسالخونه و برگردم. من رفتم و چند ساعت موندم. همین عصبانی‌اش کرده و شب‌ها اذیتم می‌کنه. فعلا خودم را با قرآن محاصره کردم. زنه گفت مهارش کرده، وگرنه یا می‌کشت منو یا دیوونه‌ام می‌کرد.» هنوز همه متعجب هستیم.«جن و انس نشنیدی؟ خدا خودش هم در موردشون گفته. فقط اونا دیده نمی‌شن.» همین الان از دانشگاه برگشته. دانشجوی صنایع غذایی است. کناری‌اش معترض می‌شود که من اعتقاد ندارم و او هم آتش می‌گیرد: «به چی اعتقاد نداری؟ هر کی اینا رو
مسخره کنه، بد می‌بینه. دوستم مسخره‌شون کرد، شب رفتن سراغش و همه تنش کبود شد.» کناری‌اش هم یادش می‌آید که چندباری که از خواب بیدار شده تنش مثل کتک‌خورده‌ها درد می‌کرده یا کبود بوده. در عین بی‌اعتقادی، کمی سست می‌شود و توصیه می‌کند که کارش برای سوزاندن آن بنده خدا درست نبوده و باید با آنها تعامل می‌کرده. چون همه موجودات حق حیات و زندگی در کنار هم را دارند.
حالا که کناری‌اش نرم شده، او پیشنهاد می‌دهد که یک‌بار با هم بروند پیش همان خانم در خیابان پیروزی. «یه دختره موکل گرفت، بیا ببین الان چه وضعی داره. همه کاری برات می‌کنه دیگه. در اختیارته. من در اون حد نمی‌خوام که پولدار بشم، همین که نگذاره کسی برام کاری کنه، قفل به کارام بندازه، بسه.» خانم پیروزی، فال ورق و قهوه می‌گیرد، هر کدام با 10هزارتومان. «موکل‌هاش کنارشن. من نمی‌دیدم‌ها. فقط اون موقع باید ساکت بشینی تا اونا بهش بگن فالت چیه. برای اینکه موکلش بشن، ابروهاش را داده، الان تتوست.»
دختر22 ساله‌ای است که به جن اعتقاد دارد. یکی از آنها را خانم پیروزی در اختیارش گذاشته که هنوز دوستی‌شان پا نگرفته است. قرار بود برای شروع دوستی یک‌بار به غسالخانه برود. اما زیاد مانده و به‌اصطلاح خودش«سوزوندمشون از بس عصبانی شدن.»
خانم پشت میکروفن که می‌گوید: «ایستگاه فلان». او پیاده می‌شود و من هم می‌پرسم «اینجا فلان‌جاست؟» و پیاده می‌شوم. تا به حیاط برسیم یک‌بار دیگر از اول همه داستان موکل را تعریف کرده و تاکید هم می‌کند اونایی که در قطار باور نکردند، همه‌شان شب یک بلایی سرشان می‌آید. خیلی بر کبودی روی بدن تاکید می‌کند. به طرف ایستگاه اتوبوس می‌رویم که حدود صد متر آن‌سوتر است. باد بدجوری در چادرش می‌پیچد. برای کنترلش، یک دستش را روی سر گذاشته و با دست دیگرش گوشه‌های چادر را جمع می‌کند. یکی در میان هم می‌پرسد کجا می‌خوای بری؟ بلدی؟ من فقط می‌دانم دنبال او هستم. برای همین بهانه می‌آورم که منتظر دوستی هستم و در ایستگاه می‌نشینیم. او هم چند دقیقه‌ای می‌ماند.
- صنایع غذایی رشته سختیه؟
- بد نیست.
- دانشگاه آزادی؟
- نه، توی پونکه.
- می‌شی خانوم مهندس؟
- کو تا بشم.
- امتحانات شروع شده؟
- نه، اما می‌شه دیگه. انداختنش جلو.
- چرا؟
- انتخابات دیگه.
- چه خبر؟
- چه می‌دونم. از دل کسی خبر ندارم که.
اتوبوسش آمده و او عجله دارد که برود. من هم دوست دارم سوار شوم تا باقی حرفمان را بزنیم که با تعجب می‌پرسد: «می‌خوای بیای خونمون!؟!»
من؛ مسافری هستم که از شرق تهران سوار بر مترو به میانه شهر می‌روم و هر روز (بی‌توجه به میزان حادثه‌اش که پر است یا خالی)، آمار کناری‌هایم را می‌گیرم.
«می‌خوای بیای خونمون؟!»
شک‌دار می‌پرسد. کمی هم متعجب است. وقتی می‌خواست از قطار پیاده شود، یکباره گفتم: «اینجا فلان‌جاست؟» و همراهش پیاده شدم. همه پله‌ها را کنارش می‌دوم. موکلش خیلی برایش مهم است، من هم با دقت گوش می‌کنم. حتی سوال هم می‌پرسم.
«برای اینکه موکلت بشه، ابرو یا مو می‌خواد.»
ابروهای سیاهش پروپیمان سر جایشان هستند. موهایش هم زیر مقنعه است و مشخص نیست.
از شرق تا میانه چنگی به دل نمی‌زند، ناچار از مسیر هرروزه به سمت جنوب منحرف می‌شوم. اینجا چنان شلوغ است که حتی صدای خانم پشت میکروفن که می‌گوید: «ایستگاه فلان» هم شنیده نمی‌شود. وقتی می‌رسم که به کناری‌اش می‌گوید: «شب‌ها خوابم نمی‌بره. من موکل دارم. اذیتم می‌کنه. آخه من سوزوندمش.» چند نفری که صدای بلندش را می‌شنویم، همه متعجب نگاه می‌کنیم.«قرار بود برم غسالخونه و برگردم. من رفتم و چند ساعت موندم. همین عصبانی‌اش کرده و شب‌ها اذیتم می‌کنه. فعلا خودم را با قرآن محاصره کردم. زنه گفت مهارش کرده، وگرنه یا می‌کشت منو یا دیوونه‌ام می‌کرد.» هنوز همه متعجب هستیم.«جن و انس نشنیدی؟ خدا خودش هم در موردشون گفته. فقط اونا دیده نمی‌شن.» همین الان از دانشگاه برگشته. دانشجوی صنایع غذایی است. کناری‌اش معترض می‌شود که من اعتقاد ندارم و او هم آتش می‌گیرد: «به چی اعتقاد نداری؟ هر کی اینا رو
مسخره کنه، بد می‌بینه. دوستم مسخره‌شون کرد، شب رفتن سراغش و همه تنش کبود شد.» کناری‌اش هم یادش می‌آید که چندباری که از خواب بیدار شده تنش مثل کتک‌خورده‌ها درد می‌کرده یا کبود بوده. در عین بی‌اعتقادی، کمی سست می‌شود و توصیه می‌کند که کارش برای سوزاندن آن بنده خدا درست نبوده و باید با آنها تعامل می‌کرده. چون همه موجودات حق حیات و زندگی در کنار هم را دارند.
حالا که کناری‌اش نرم شده، او پیشنهاد می‌دهد که یک‌بار با هم بروند پیش همان خانم در خیابان پیروزی. «یه دختره موکل گرفت، بیا ببین الان چه وضعی داره. همه کاری برات می‌کنه دیگه. در اختیارته. من در اون حد نمی‌خوام که پولدار بشم، همین که نگذاره کسی برام کاری کنه، قفل به کارام بندازه، بسه.» خانم پیروزی، فال ورق و قهوه می‌گیرد، هر کدام با 10هزارتومان. «موکل‌هاش کنارشن. من نمی‌دیدم‌ها. فقط اون موقع باید ساکت بشینی تا اونا بهش بگن فالت چیه. برای اینکه موکلش بشن، ابروهاش را داده، الان تتوست.»
دختر22 ساله‌ای است که به جن اعتقاد دارد. یکی از آنها را خانم پیروزی در اختیارش گذاشته که هنوز دوستی‌شان پا نگرفته است. قرار بود برای شروع دوستی یک‌بار به غسالخانه برود. اما زیاد مانده و به‌اصطلاح خودش«سوزوندمشون از بس عصبانی شدن.»
خانم پشت میکروفن که می‌گوید: «ایستگاه فلان». او پیاده می‌شود و من هم می‌پرسم «اینجا فلان‌جاست؟» و پیاده می‌شوم. تا به حیاط برسیم یک‌بار دیگر از اول همه داستان موکل را تعریف کرده و تاکید هم می‌کند اونایی که در قطار باور نکردند، همه‌شان شب یک بلایی سرشان می‌آید. خیلی بر کبودی روی بدن تاکید می‌کند. به طرف ایستگاه اتوبوس می‌رویم که حدود صد متر آن‌سوتر است. باد بدجوری در چادرش می‌پیچد. برای کنترلش، یک دستش را روی سر گذاشته و با دست دیگرش گوشه‌های چادر را جمع می‌کند. یکی در میان هم می‌پرسد کجا می‌خوای بری؟ بلدی؟ من فقط می‌دانم دنبال او هستم. برای همین بهانه می‌آورم که منتظر دوستی هستم و در ایستگاه می‌نشینیم. او هم چند دقیقه‌ای می‌ماند.
- صنایع غذایی رشته سختیه؟
- بد نیست.
- دانشگاه آزادی؟
- نه، توی پونکه.
- می‌شی خانوم مهندس؟
- کو تا بشم.
- امتحانات شروع شده؟
- نه، اما می‌شه دیگه. انداختنش جلو.
- چرا؟
- انتخابات دیگه.
- چه خبر؟
- چه می‌دونم. از دل کسی خبر ندارم که.
اتوبوسش آمده و او عجله دارد که برود. من هم دوست دارم سوار شوم تا باقی حرفمان را بزنیم که با تعجب می‌پرسد: «می‌خوای بیای خونمون!؟!»
من؛ مسافری هستم که از شرق تهران سوار بر مترو به میانه شهر می‌روم و هر روز (بی‌توجه به میزان حادثه‌اش که پر است یا خالی)، آمار کناری‌هایم را می‌گیرم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.