|

شب‌ بی‌پایان پلاسکو

شب به ویرانه پلاسکو رسیده ‌است، تنها چیزی که شنیده می‌شد، صدای خشم و فریاد مأموران و زوزه لودرها و آهن‌برها و شیهه آهن‌پاره‌هاست. ناله‌ای هم اگر هست، زیر آوار، میان این هیاهو گم‌شده‌ است. اینجا شب کش می‌آید آن‌طور که «شاهد حلاج» گزارش می‌دهد، تقریبا 14 ساعت از آتش‌گرفتن ساختمان پلاسکوی تهران در محدوده خیابان جمهوری می‌گذرد. مأموران آتش‌نشانی همچنان در تلاش هستند تا هرچه سریع‌تر همکاران خود را از زیر آوار بیرون بکشند. مأموران به هیچ فردی اجازه ورود به محل حادثه را نمی‌دهند. قسمت جنوبی محل حادثه تعداد زیادی از مردم پشت نوار زردرنگ محدوده خطر ایستاده‌اند. مأموران به کسی اجازه نمی‌دهند از محدوده کوچه برلن به جلوتر قدم بگذارد. ساعت 11:30 شب است همچنان دود سفیدرنگی از بالای آوار‌های ساختمان فروریخته پلاسکو به چشم می‌خورد. کسی از سرنوشت افراد زیر آوار خبری ندارد. تمام خیابان‌های منتهی به محل حادثه از سوی پلیس بسته شده است. جمعیت همچنان در تمام خیابان‌های منتهی به محل حادثه حضور دارند. «برو آقا، تخلیه کنید، اینجا نایستید و مانع کار مأموران نشوید»، تنها جملاتی است که از سوی مأموران پلیس به گوش می‌رسد. یکی از آتش‌نشان‌ها کلاهش را از سر برمی‌دارد، با لباس و دستکش‌های خاکی، صورت دودزده‌اش را پاک می‌کند. جمعیت حاضر را که می‌بیند، فریاد می‌زند مردم از اینجا بروید، بگذارید ما کارمان را انجام دهیم. حضور شما مانع رفت‌وآمد همکارانمان می‌شود. همکارانمان آن زیر ‌گیر کرده‌اند. نزدیک به صد نفر از مردم در خیابان فردوسی و کوچه برلن در تردد هستند. تعدادی از آنها از تماشای صحنه خسته شده‌اند و برای تحویل‌دادن شیفت خود به سمت پایین سرازیر می‌شوند. هوا سرد است. در خیابان لاله‌زار دست‌فروشی با چرخی از باقلا و لبو دیده می‌شود. هرازچندگاهی یکی از تماشاگران خسته کنار چرخ‌ دست‌فروش توقفی می‌کند تا از او چیزی بخرد و کمی خستگی در کند. تعدادی لودر، یک بولدوزر بزرگ و یک یدک‌کش در چهارراه خیابان مخبرالدوله دیده می‌شوند که احتمالا برای مراحل بعدی قرار است وارد عملیات نجات شوند. در چهارراه مخبرالدوله تردد هست، اما خیلی کند. عجیب است، مشخص نیست این تعداد ماشین ساعت 12 شب در این مکان چه می‌کنند. یک جرثقیل آتش‌نشانی آژیرکشان از کوچه بخارا به سمت مخبرالدوله می‌رود که خود را به محل حادثه برساند، اما به دلیل حجم ترافیک نمی‌تواند خود را به محل برساند. بالای لاله‌زار اجازه خروج موتور می‌دهند، اما اجازه ورود نمی‌دهند. بیشتر جوان هستند و محدوده سنی 20 سال به بالا. بین جمعیت، خانواده هم دیده می‌شود، اما تعدادشان خیلی کم است. در خیابان لاله‌زار تعدادی از افراد با خانواده آمده‌اند و با همسرانشان هستند و عده‌ای هم با بچه‌هایشان آمده‌اند. سه‌راه منوچهری روبه‌روی سفارت انگلستان، جلو در سفارت، شیر آتش‌نشانی است که از آن شلنگ وصل کرده‌اند برای خاموش‌کردن آتش. 9 ون یگان ویژه در خیابان نوفلوشاتو ایستاده‌اند تا در صورت نیاز وارد عمل شوند. یک دستشویی صحرایی هم برپا شده تا امدادگران از آن استفاده کنند. آتش‌نشانان تن‌خسته، دودزده و غمگین از دیدن حتی اجساد همکارانشان، عملیات را ادامه می‌دهند. گفته می‌شود در حال حفر تونلی هستند تا به افراد محبوس‌شده برسند. میان جمعیت خانواده‌های نگران هم دیده می‌شوند، هرچند گفته می‌شود تمامی محبوس‌شدگان آتش‌نشان هستند، نه مردم عادی، اما برخی می‌گویند عزیزانشان در میان جمعیت‌اند. آنها حاضر نیستند کوتاه بیایند و با هیچ فریاد و جبری عقب نمی‌روند. یکی از مأموران حاضر سعی می‌کند زن جوانی را که می‌گوید شوهرش در ساختمان است ‌آرام کند و می‌گوید: خانم حتما شوهرت بین جمعیته صدبار از تلویزیون اعلام کردند فقط آتش‌نشانان ‌گیر کرده‌اند. زن اصرار می‌کند و روسری کج‌ومعوج‌شده روی سرش را مرتب می‌کند و می‌تابد در میان جمعیت و می‌گوید: شوهر من اونجاس، من بچه دارم، باید پیداش کنم، به خاک سیاه نشستم. جمعیت اما چندان با این زن همراه نیست و کوتاه نمی‌آید. زن میان جمعیت گم می‌شود، اما اجازه رسیدن به جلو را به او نمی‌دهند. چنددقیقه بعد دوباره از آن انبوه آدم جدا می‌شود و به سمت مأمور دیگری می‌رود و دوباره از او می‌خواهد کمکش کند. مأمور می‌گوید: برو کلانتری گزارش بده. عکس و مشخصات شوهرت‌رو هم ببر. زن می‌گوید: شوهرش بیشتر شب‌ها در ساختمان می‌مانده‌ است و ادامه می‌دهد: شوهرم کارگر است، بار جابه‌جا می‌کرد و کارگر مغازه‌ها بود، بیشتر شب‌ها تا دیروقت کار می‌کرد و همان‌جا می‌ماند. شب به خانه نیامد، من مطمئنم اتفاقی برایش افتاده‌ است. سرش را پایین می‌اندازد و به سمت کلانتری می‌رود.

شب به ویرانه پلاسکو رسیده ‌است، تنها چیزی که شنیده می‌شد، صدای خشم و فریاد مأموران و زوزه لودرها و آهن‌برها و شیهه آهن‌پاره‌هاست. ناله‌ای هم اگر هست، زیر آوار، میان این هیاهو گم‌شده‌ است. اینجا شب کش می‌آید آن‌طور که «شاهد حلاج» گزارش می‌دهد، تقریبا 14 ساعت از آتش‌گرفتن ساختمان پلاسکوی تهران در محدوده خیابان جمهوری می‌گذرد. مأموران آتش‌نشانی همچنان در تلاش هستند تا هرچه سریع‌تر همکاران خود را از زیر آوار بیرون بکشند. مأموران به هیچ فردی اجازه ورود به محل حادثه را نمی‌دهند. قسمت جنوبی محل حادثه تعداد زیادی از مردم پشت نوار زردرنگ محدوده خطر ایستاده‌اند. مأموران به کسی اجازه نمی‌دهند از محدوده کوچه برلن به جلوتر قدم بگذارد. ساعت 11:30 شب است همچنان دود سفیدرنگی از بالای آوار‌های ساختمان فروریخته پلاسکو به چشم می‌خورد. کسی از سرنوشت افراد زیر آوار خبری ندارد. تمام خیابان‌های منتهی به محل حادثه از سوی پلیس بسته شده است. جمعیت همچنان در تمام خیابان‌های منتهی به محل حادثه حضور دارند. «برو آقا، تخلیه کنید، اینجا نایستید و مانع کار مأموران نشوید»، تنها جملاتی است که از سوی مأموران پلیس به گوش می‌رسد. یکی از آتش‌نشان‌ها کلاهش را از سر برمی‌دارد، با لباس و دستکش‌های خاکی، صورت دودزده‌اش را پاک می‌کند. جمعیت حاضر را که می‌بیند، فریاد می‌زند مردم از اینجا بروید، بگذارید ما کارمان را انجام دهیم. حضور شما مانع رفت‌وآمد همکارانمان می‌شود. همکارانمان آن زیر ‌گیر کرده‌اند. نزدیک به صد نفر از مردم در خیابان فردوسی و کوچه برلن در تردد هستند. تعدادی از آنها از تماشای صحنه خسته شده‌اند و برای تحویل‌دادن شیفت خود به سمت پایین سرازیر می‌شوند. هوا سرد است. در خیابان لاله‌زار دست‌فروشی با چرخی از باقلا و لبو دیده می‌شود. هرازچندگاهی یکی از تماشاگران خسته کنار چرخ‌ دست‌فروش توقفی می‌کند تا از او چیزی بخرد و کمی خستگی در کند. تعدادی لودر، یک بولدوزر بزرگ و یک یدک‌کش در چهارراه خیابان مخبرالدوله دیده می‌شوند که احتمالا برای مراحل بعدی قرار است وارد عملیات نجات شوند. در چهارراه مخبرالدوله تردد هست، اما خیلی کند. عجیب است، مشخص نیست این تعداد ماشین ساعت 12 شب در این مکان چه می‌کنند. یک جرثقیل آتش‌نشانی آژیرکشان از کوچه بخارا به سمت مخبرالدوله می‌رود که خود را به محل حادثه برساند، اما به دلیل حجم ترافیک نمی‌تواند خود را به محل برساند. بالای لاله‌زار اجازه خروج موتور می‌دهند، اما اجازه ورود نمی‌دهند. بیشتر جوان هستند و محدوده سنی 20 سال به بالا. بین جمعیت، خانواده هم دیده می‌شود، اما تعدادشان خیلی کم است. در خیابان لاله‌زار تعدادی از افراد با خانواده آمده‌اند و با همسرانشان هستند و عده‌ای هم با بچه‌هایشان آمده‌اند. سه‌راه منوچهری روبه‌روی سفارت انگلستان، جلو در سفارت، شیر آتش‌نشانی است که از آن شلنگ وصل کرده‌اند برای خاموش‌کردن آتش. 9 ون یگان ویژه در خیابان نوفلوشاتو ایستاده‌اند تا در صورت نیاز وارد عمل شوند. یک دستشویی صحرایی هم برپا شده تا امدادگران از آن استفاده کنند. آتش‌نشانان تن‌خسته، دودزده و غمگین از دیدن حتی اجساد همکارانشان، عملیات را ادامه می‌دهند. گفته می‌شود در حال حفر تونلی هستند تا به افراد محبوس‌شده برسند. میان جمعیت خانواده‌های نگران هم دیده می‌شوند، هرچند گفته می‌شود تمامی محبوس‌شدگان آتش‌نشان هستند، نه مردم عادی، اما برخی می‌گویند عزیزانشان در میان جمعیت‌اند. آنها حاضر نیستند کوتاه بیایند و با هیچ فریاد و جبری عقب نمی‌روند. یکی از مأموران حاضر سعی می‌کند زن جوانی را که می‌گوید شوهرش در ساختمان است ‌آرام کند و می‌گوید: خانم حتما شوهرت بین جمعیته صدبار از تلویزیون اعلام کردند فقط آتش‌نشانان ‌گیر کرده‌اند. زن اصرار می‌کند و روسری کج‌ومعوج‌شده روی سرش را مرتب می‌کند و می‌تابد در میان جمعیت و می‌گوید: شوهر من اونجاس، من بچه دارم، باید پیداش کنم، به خاک سیاه نشستم. جمعیت اما چندان با این زن همراه نیست و کوتاه نمی‌آید. زن میان جمعیت گم می‌شود، اما اجازه رسیدن به جلو را به او نمی‌دهند. چنددقیقه بعد دوباره از آن انبوه آدم جدا می‌شود و به سمت مأمور دیگری می‌رود و دوباره از او می‌خواهد کمکش کند. مأمور می‌گوید: برو کلانتری گزارش بده. عکس و مشخصات شوهرت‌رو هم ببر. زن می‌گوید: شوهرش بیشتر شب‌ها در ساختمان می‌مانده‌ است و ادامه می‌دهد: شوهرم کارگر است، بار جابه‌جا می‌کرد و کارگر مغازه‌ها بود، بیشتر شب‌ها تا دیروقت کار می‌کرد و همان‌جا می‌ماند. شب به خانه نیامد، من مطمئنم اتفاقی برایش افتاده‌ است. سرش را پایین می‌اندازد و به سمت کلانتری می‌رود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.