برقیها بیشتر میشوند، شارژرها نه
خودروهای برقی بیشتر میشوند؛ شارژشان کجا انجام میشود؟ ورود خودروهای برقی به ناوگان کشور احتمالا در سالهای آینده بیشتر میشود، اما افزایش تعداد این خودروها یک پرسش ساده را جدیتر میکند: زیرساخت شارژ تا چه اندازه همزمان با رشد ناوگان توسعه پیدا کرده است؟
به گزارش گروه رسانهای شرق،
شرق: خودروهای برقی بیشتر میشوند؛ شارژشان کجا انجام میشود؟ ورود خودروهای برقی به ناوگان کشور احتمالا در سالهای آینده بیشتر میشود، اما افزایش تعداد این خودروها یک پرسش ساده را جدیتر میکند: زیرساخت شارژ تا چه اندازه همزمان با رشد ناوگان توسعه پیدا کرده است؟ کمبود ایستگاه، ظرفیت شبکه برق، محل استقرار شارژرها و هزینه سرمایهگذاری از مسائلی است که میتواند توسعه خودروهای برقی را با محدودیت روبهرو کند. در همین چارچوب، طرحی برای طراحی و استقرار ایستگاههای شارژ خودروهای برقی تهیه شده که برای موقعیتهای مختلف شهری و بینشهری، مدلهای متفاوتی پیشنهاد میکند. این طرح با مدیریت علیرضا جباریزادگان و همکاری عبدالرضا مینوسرشت، نرگس دارستانی فراهانی، کیمیا رحیمی درآباد، محمدامین زمانی و محدثه الماسی سلطانیمقدم تدوین شده است. در این طرح هشت نوع ایستگاه در نظر گرفته شده؛ ایستگاه محلهای کوچک، منطقهای متوسط، شهری بزرگ، بینشهری، گردشگری، ناوگانی، ایستگاه الحاقی به جایگاههای سوخت و ایستگاه ماژولار موقت. مبنای این تقسیمبندی آن است که نیاز به شارژ در همه نقاط یکسان نیست. تعداد خودروهای مراجعهکننده، مدت توقف، ظرفیت شبکه برق و نوع سفر میتواند اندازه و تجهیزات هر ایستگاه را تغییر دهد. برای مثال در یک محله مسکونی ممکن است ایستگاه کوچک پاسخگو باشد اما در مسیرهای بینشهری، سرعت شارژ و تعداد جایگاهها اهمیت بیشتری پیدا میکند. یکی از مسائل اصلی در توسعه این شبکه، مکانیابی ایستگاههاست. در طرح پیشنهادی، ظرفیت برق محل، دسترسی خودروها، ایمنی، وضعیت زمین، شرایط اقلیمی و امکان توسعه ایستگاه در آینده از معیارهای انتخاب سایت عنوان شدهاند. این موضوع از آن رو اهمیت دارد که توسعه شارژرهای سریع بدون توجه به ظرفیت شبکه توزیع برق میتواند خود به محدودیت تازهای تبدیل شود. به همین دلیل نقاطی که برق پایدار ندارند یا با محدودیتهای ترافیکی، حقوقی و محیطی روبهرو هستند، در این مدل گزینه مناسبی برای احداث ایستگاه محسوب نمیشوند. الگوی ایستگاههای شهری و جادهای نیز متفاوت دیده شده است. در شهرها دسترسی، محدودیت زمین و مدیریت صف اهمیت بیشتری دارد و در جادهها سرعت شارژ، امنیت شبانه و خدمات مورد نیاز مسافران در اولویت قرار میگیرد. برای ایستگاههای بزرگتر نیز فضای انتظار، سایهبان، سرویس بهداشتی و در برخی موارد کافه و فروشگاه پیشبینی شده است. بخشی از مدل اقتصادی طرح نیز بر درآمدهای جانبی مانند فروشگاه، تبلیغات و قرارداد با ناوگانهای حملونقل استوار است و فروش برق تنها منبع درآمد ایستگاه در نظر گرفته نشده است. ثبت اطلاعات مربوط به میزان مصرف، ساعات اوج مراجعه، مدت توقف خودروها و وضعیت تجهیزات نیز در طرح دیده شده تا توسعه بعدی شبکه بر اساس میزان استفاده از هر ایستگاه انجام شود. استفاده از پنل خورشیدی در برخی ایستگاهها و توسعه مرحلهای زیرساخت از دیگر بخشهای این پیشنهاد است، هرچند تأمین برق شارژرها همچنان به ظرفیت شبکه برق هر منطقه وابسته خواهد بود. آنچه هنوز تعیینکننده است، مقیاس اجرای این طرح است. مشخص نیست با افزایش احتمالی تعداد خودروهای برقی، کشور به چه تعداد ایستگاه و چه میزان ظرفیت شارژ نیاز خواهد داشت، چه میزان سرمایه برای توسعه این شبکه لازم است و سهم دولت، شهرداریها، شرکتهای برق و بخش خصوصی در تأمین این زیرساخت چه خواهد بود. رشد تعداد خودروهای برقی بدون توسعه متناسب شبکه شارژ میتواند مسئله دسترسی به سوخت را از جایگاه بنزین به ایستگاه شارژ منتقل کند. به همین دلیل توسعه ناوگان برقی فقط به واردات یا تولید خودرو وابسته نیست و شبکه شارژ یکی از بخشهای اصلی این تغییر خواهد بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.
