|

دل‌نوشته فاطمه هاشمی برای پدرش:

این روزها که همه از تو می‌گویند، بیشتر دلم می‌سوزد

ایسنا: فاطمه هاشمی، دختر ارشد آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی، در دل‌نوشته‌ای خطاب به پدرش، نوشت: «فقط دو روز طول کشید از زمانی که نمی‌توانستم چشم از خنده‌های شیرینت بردارم تا وقتی بالای سر پیکر بی‌جانت، در حال جان‌دادن بودم، کاش همان‌موقع که از هوش رفتم می‌آمدی و مرا با خود می‌بردی». متن کامل دل‌نوشته فاطمه هاشمی به شرح زیر است:
«پدرم کاش مرا با خود برده بردی
فقط دو روز طول کشید از زمانی که نمی‌توانستم چشم از خنده‌های شیرینت بر سر سفره عقد نوه‌ات لیلی بردارم تا وقتی بالای سر پیکر بی‌جانت، در حال جان‌دادن بودم. کاش همان‌موقع که از هوش رفتم می‌آمدی و مرا با خود می‌بردی. می‌دانستی دخترت طاقت این‌همه رنج و غربت را ندارد؟ می‌دانستی فاطمه‌ات نمی‌تواند جای خالی تو و رنج‌ها و مظلومیت‌هایت را ببیند و تاب بیاورد؟ این روزها که همه از تو می‌گویند بیشتر دلم می‌سوزد؛ برای وقتی که بودی و زخم زبان می‌شنیدی، بودی و تهمت و دروغ به تو می‌بستند و بودی و صبر می‌کردی. نه‌تنها خود صبور بودی که ما را هم تسکین می‌دادی و بار غم و تشویش‌مان را سبک می‌کردی. همانند تو، صبر می‌کنم، آن‌قدر صبر می‌کنم تا صبر هم از صبرم خسته شود.
بابا جانم؛ با تمام وجودم می‌خواهم یکدفعه بلند شوم و ببینیم همه اینها خواب بوده است، نه فقط مرگت، بلکه دق‌دادنت، آزارت و شکستن قلبت که جز مهربانی در آن نبود. پدر عزیزم بیا و مانند عمری که مهربانانه مرا نوازش و غم‌خواری می‌کردی، در آغوش بگیر. بگذار به‌جای آنکه جسد بی‌جانت و قبر سردت را بغل کنم، در آغوش پرمهرت این‌قدر بگریم تا آرام شوم. طاقت ندارم ببینم آنان که رنجت دادند، مرثیه‌خوانت شوند. طاقت ندارم بدون تو و با خاطره زخم‌های دلت زندگی کنم. بیا و مرا با خود ببر که باور نمی‌کنم بدون تو مانده‌ام.
دخترت فاطمه».

ایسنا: فاطمه هاشمی، دختر ارشد آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی، در دل‌نوشته‌ای خطاب به پدرش، نوشت: «فقط دو روز طول کشید از زمانی که نمی‌توانستم چشم از خنده‌های شیرینت بردارم تا وقتی بالای سر پیکر بی‌جانت، در حال جان‌دادن بودم، کاش همان‌موقع که از هوش رفتم می‌آمدی و مرا با خود می‌بردی». متن کامل دل‌نوشته فاطمه هاشمی به شرح زیر است:
«پدرم کاش مرا با خود برده بردی
فقط دو روز طول کشید از زمانی که نمی‌توانستم چشم از خنده‌های شیرینت بر سر سفره عقد نوه‌ات لیلی بردارم تا وقتی بالای سر پیکر بی‌جانت، در حال جان‌دادن بودم. کاش همان‌موقع که از هوش رفتم می‌آمدی و مرا با خود می‌بردی. می‌دانستی دخترت طاقت این‌همه رنج و غربت را ندارد؟ می‌دانستی فاطمه‌ات نمی‌تواند جای خالی تو و رنج‌ها و مظلومیت‌هایت را ببیند و تاب بیاورد؟ این روزها که همه از تو می‌گویند بیشتر دلم می‌سوزد؛ برای وقتی که بودی و زخم زبان می‌شنیدی، بودی و تهمت و دروغ به تو می‌بستند و بودی و صبر می‌کردی. نه‌تنها خود صبور بودی که ما را هم تسکین می‌دادی و بار غم و تشویش‌مان را سبک می‌کردی. همانند تو، صبر می‌کنم، آن‌قدر صبر می‌کنم تا صبر هم از صبرم خسته شود.
بابا جانم؛ با تمام وجودم می‌خواهم یکدفعه بلند شوم و ببینیم همه اینها خواب بوده است، نه فقط مرگت، بلکه دق‌دادنت، آزارت و شکستن قلبت که جز مهربانی در آن نبود. پدر عزیزم بیا و مانند عمری که مهربانانه مرا نوازش و غم‌خواری می‌کردی، در آغوش بگیر. بگذار به‌جای آنکه جسد بی‌جانت و قبر سردت را بغل کنم، در آغوش پرمهرت این‌قدر بگریم تا آرام شوم. طاقت ندارم ببینم آنان که رنجت دادند، مرثیه‌خوانت شوند. طاقت ندارم بدون تو و با خاطره زخم‌های دلت زندگی کنم. بیا و مرا با خود ببر که باور نمی‌کنم بدون تو مانده‌ام.
دخترت فاطمه».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.