به بهانه نمایشنامهخوانی به نفع زلزلهزدگان
و من فراموش نمیکنم اگر...
رویا نونهالی
زمین، شاکی بیتقصیر!؟
بادِ بدخبر، شاکی بیتقصیر، چشم میبندد، ویران میکند، زوزهاش روح را میخراشد، اما...
آبِ نافرمان، جاری جدا افتاده، تنها و ناامید، هوار میشود روی خاک و خارا سنگ. سیل میشود، زمین را میتراشد ترش روی تلخ، اما...
زمینِ دلآشوب، بالا میآورد، میگدازد، تنوره میکشد، آتش میافشاند، گرد میپاشد روی گرمای زندگی. داغ است. داغدار میکند، اما...
زمینِ خسته پشت خمیده گلایه داشت، که من سالهاست رسم رویدادهای هموارهام را فریاد میکنم، اما...
فراموشی گردباد است، گدازه است، سیل است و من فراموش نمیکنم اگر...
پشتِ خمیده زمین، به تکانی، هر بار قد راست میکند تقدیر اوست. تدبیرتو چیست؟ پرسش تندِ تلخکامی غفلت، دل حافظه را لرزاند.
زلزله، زمینلرزه، نقّاد سکون گفت: این بار تکانی به خودت بده تا تمام تاریک زمین برود تماشای آفتاب. فراموشی خاموشی است، نیست؟
و ما میتوانیم به هر زبانی، به گفتار دل، بخوانیم {من چه جوری ممکنه یه پرنده باشم؟} ما کنار هم از پرنده که آن بالاست میپرسیم تو چه حالی داری وقتی به وقت زلزله پرواز میکنی؟
ما بیست و چند نفر و {ماتیی ویسنی یک} به برگردان {تینوش نظمجو} و به تدبیر {روحالله جعفری}، کنار هم، روبهروی حادثه بوشهر میخوانیم و این نمایش، گروه همسرایان میخواهد.
شما میآیید؟ میآیید با هم بخوانیم از گلایههای زمین و دسیسههای فراموشی؟ و آدمی سرخوش است اگر بداند که میداند چه کند تا آشنا باشد با این متنِ {حادثه و زمین} که قرنها قرن روی صحنه زندگی در جریان است.
ما، در تالار حافظ، در تاریخ چهارم خرداد 1392 که روز شنبه است، ساعت شش بعدازظهر نمایشنامه میخوانیم و عواید {ناقابلش} را، نشانهای از مهر میدانیم و به اهلِ رنجِ تکانِ ناغافلِ زمین در بوشهر، پیشکش میکنیم.
بادِ بدخبر، شاکی بیتقصیر، چشم میبندد، ویران میکند، زوزهاش روح را میخراشد، اما...
آبِ نافرمان، جاری جدا افتاده، تنها و ناامید، هوار میشود روی خاک و خارا سنگ. سیل میشود، زمین را میتراشد ترش روی تلخ، اما...
زمینِ دلآشوب، بالا میآورد، میگدازد، تنوره میکشد، آتش میافشاند، گرد میپاشد روی گرمای زندگی. داغ است. داغدار میکند، اما...
زمینِ خسته پشت خمیده گلایه داشت، که من سالهاست رسم رویدادهای هموارهام را فریاد میکنم، اما...
فراموشی گردباد است، گدازه است، سیل است و من فراموش نمیکنم اگر...
پشتِ خمیده زمین، به تکانی، هر بار قد راست میکند تقدیر اوست. تدبیرتو چیست؟ پرسش تندِ تلخکامی غفلت، دل حافظه را لرزاند.
زلزله، زمینلرزه، نقّاد سکون گفت: این بار تکانی به خودت بده تا تمام تاریک زمین برود تماشای آفتاب. فراموشی خاموشی است، نیست؟
و ما میتوانیم به هر زبانی، به گفتار دل، بخوانیم {من چه جوری ممکنه یه پرنده باشم؟} ما کنار هم از پرنده که آن بالاست میپرسیم تو چه حالی داری وقتی به وقت زلزله پرواز میکنی؟
ما بیست و چند نفر و {ماتیی ویسنی یک} به برگردان {تینوش نظمجو} و به تدبیر {روحالله جعفری}، کنار هم، روبهروی حادثه بوشهر میخوانیم و این نمایش، گروه همسرایان میخواهد.
شما میآیید؟ میآیید با هم بخوانیم از گلایههای زمین و دسیسههای فراموشی؟ و آدمی سرخوش است اگر بداند که میداند چه کند تا آشنا باشد با این متنِ {حادثه و زمین} که قرنها قرن روی صحنه زندگی در جریان است.
ما، در تالار حافظ، در تاریخ چهارم خرداد 1392 که روز شنبه است، ساعت شش بعدازظهر نمایشنامه میخوانیم و عواید {ناقابلش} را، نشانهای از مهر میدانیم و به اهلِ رنجِ تکانِ ناغافلِ زمین در بوشهر، پیشکش میکنیم.
زمین، شاکی بیتقصیر!؟
بادِ بدخبر، شاکی بیتقصیر، چشم میبندد، ویران میکند، زوزهاش روح را میخراشد، اما...
آبِ نافرمان، جاری جدا افتاده، تنها و ناامید، هوار میشود روی خاک و خارا سنگ. سیل میشود، زمین را میتراشد ترش روی تلخ، اما...
زمینِ دلآشوب، بالا میآورد، میگدازد، تنوره میکشد، آتش میافشاند، گرد میپاشد روی گرمای زندگی. داغ است. داغدار میکند، اما...
زمینِ خسته پشت خمیده گلایه داشت، که من سالهاست رسم رویدادهای هموارهام را فریاد میکنم، اما...
فراموشی گردباد است، گدازه است، سیل است و من فراموش نمیکنم اگر...
پشتِ خمیده زمین، به تکانی، هر بار قد راست میکند تقدیر اوست. تدبیرتو چیست؟ پرسش تندِ تلخکامی غفلت، دل حافظه را لرزاند.
زلزله، زمینلرزه، نقّاد سکون گفت: این بار تکانی به خودت بده تا تمام تاریک زمین برود تماشای آفتاب. فراموشی خاموشی است، نیست؟
و ما میتوانیم به هر زبانی، به گفتار دل، بخوانیم {من چه جوری ممکنه یه پرنده باشم؟} ما کنار هم از پرنده که آن بالاست میپرسیم تو چه حالی داری وقتی به وقت زلزله پرواز میکنی؟
ما بیست و چند نفر و {ماتیی ویسنی یک} به برگردان {تینوش نظمجو} و به تدبیر {روحالله جعفری}، کنار هم، روبهروی حادثه بوشهر میخوانیم و این نمایش، گروه همسرایان میخواهد.
شما میآیید؟ میآیید با هم بخوانیم از گلایههای زمین و دسیسههای فراموشی؟ و آدمی سرخوش است اگر بداند که میداند چه کند تا آشنا باشد با این متنِ {حادثه و زمین} که قرنها قرن روی صحنه زندگی در جریان است.
ما، در تالار حافظ، در تاریخ چهارم خرداد 1392 که روز شنبه است، ساعت شش بعدازظهر نمایشنامه میخوانیم و عواید {ناقابلش} را، نشانهای از مهر میدانیم و به اهلِ رنجِ تکانِ ناغافلِ زمین در بوشهر، پیشکش میکنیم.
بادِ بدخبر، شاکی بیتقصیر، چشم میبندد، ویران میکند، زوزهاش روح را میخراشد، اما...
آبِ نافرمان، جاری جدا افتاده، تنها و ناامید، هوار میشود روی خاک و خارا سنگ. سیل میشود، زمین را میتراشد ترش روی تلخ، اما...
زمینِ دلآشوب، بالا میآورد، میگدازد، تنوره میکشد، آتش میافشاند، گرد میپاشد روی گرمای زندگی. داغ است. داغدار میکند، اما...
زمینِ خسته پشت خمیده گلایه داشت، که من سالهاست رسم رویدادهای هموارهام را فریاد میکنم، اما...
فراموشی گردباد است، گدازه است، سیل است و من فراموش نمیکنم اگر...
پشتِ خمیده زمین، به تکانی، هر بار قد راست میکند تقدیر اوست. تدبیرتو چیست؟ پرسش تندِ تلخکامی غفلت، دل حافظه را لرزاند.
زلزله، زمینلرزه، نقّاد سکون گفت: این بار تکانی به خودت بده تا تمام تاریک زمین برود تماشای آفتاب. فراموشی خاموشی است، نیست؟
و ما میتوانیم به هر زبانی، به گفتار دل، بخوانیم {من چه جوری ممکنه یه پرنده باشم؟} ما کنار هم از پرنده که آن بالاست میپرسیم تو چه حالی داری وقتی به وقت زلزله پرواز میکنی؟
ما بیست و چند نفر و {ماتیی ویسنی یک} به برگردان {تینوش نظمجو} و به تدبیر {روحالله جعفری}، کنار هم، روبهروی حادثه بوشهر میخوانیم و این نمایش، گروه همسرایان میخواهد.
شما میآیید؟ میآیید با هم بخوانیم از گلایههای زمین و دسیسههای فراموشی؟ و آدمی سرخوش است اگر بداند که میداند چه کند تا آشنا باشد با این متنِ {حادثه و زمین} که قرنها قرن روی صحنه زندگی در جریان است.
ما، در تالار حافظ، در تاریخ چهارم خرداد 1392 که روز شنبه است، ساعت شش بعدازظهر نمایشنامه میخوانیم و عواید {ناقابلش} را، نشانهای از مهر میدانیم و به اهلِ رنجِ تکانِ ناغافلِ زمین در بوشهر، پیشکش میکنیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.