مردی بیا برج میلاد!
جواد طوسی
«جشنواره فیلم فجر» بهعنوان مهمترین رویداد سینمایی سال، همواره حرفوحدیثهای خودش را دارد. فعلا بحث داغ درباره فیلمهای پذیرفتهنشده در بخش «سودای سیمرغ» است. جدا از فیلمهایی که مشکل اساسی ممیزی دارند و چانهزنی از بالا و پایین نمیتواند در این فضای محافظهکارانه تغییر در وضعیت بعدیشان ایجاد کند، بد نیست امکان نمایش آن تعداد فیلمهای بدون مسئله که از سروشکل و ارزشهای نسبی برخوردارند، در بخش مستقل دیگری (با عنوان مناسب) فراهم شود تا تنور جشنواره گرمتر شود. البته در سالهای دورترِ جشنواره، انبوهی از تولیدات سالانه در بخش «مرور سینمای ایران» به نمایش درمیآمد که تعداد درخورتوجهی از آنها فاقد ارزشهای کیفی و ساختاری بودند؛ بنابراین پیشنهاد بنده به منزله تکرار آن بخش نیست؛ بلکه میتوان با درنظرگرفتن قابلیتهای مضمونی و تکنیکی تعداد مشخصی از آثار راهنیافته به بخش مسابقه، در ویترین جشنواره تنوع ایجاد کرد و بر تعداد علاقهمندان و مخاطبان جشنواره افزود. منطقی باشد؟ آیا این تصویر و شمایل بهدستآمده، بخشی از قواعد بازی ژورنالیستی است و از نظر روانی میتواند در هر شرایطی طرف مقابل را در موضع انفعالی قرار دهد؟
برنامه هفته گذشته، خلاف این تلقی را ثابت کرد؟ استفاده از واژههایی مانند «بیعرضه»، «فیلمفارسی» و «افتضاح» بهخوبی میتواند فرد مخاطب قرارگرفته را تحریک کند و به صرافتش بیندازد که مثل خود فراستی با او دهنبهدهن شود. کمترین تأثیر منفی این مقابله به مثل و مجادله لفظی، بیخیالشدن نقد و بررسی تماتیک و ساختاری فیلم و راهافتادن مجلس روکمکنی است؛ نعیمی جلوتر از پرداختن به خود فیلم، بیشتر حواسش به این است که جلوی فراستی کم نیاورد و نزد دوست و دشمن ثابت کند یکی میتواند از پَسِ این آدم بربیاید. بههمینخاطر در قبال «فیلمفارسی» خطابشدن کارهای قبلیاش، به گذشته و رانتخواری فراستی و مواجببگیربودنش بند میکند و او را موجودی غمانگیز میخواند. مسعودخان هم پاسخ میدهد از خودت مایه بگذار و بارها از دبیر محترم جشنواره و مسئولان ذیربط درخواست کردهایم که یک سینمای مستقل در مرکز شهر به منتقدان بدهند تا سرشان در لاک خودشان باشد و بدنامیاش نصیب این طیف که گردنشان از مو باریکتر است، نشود. اگر هم واقعا شماری از جامعه منتقدان میتوانند میزانسن مد نظر مدیران در این برج کذایی را شکیلتر کنند؛ پس دستکم برایشان حرمت
قائل شوند و رسم میزبانی را درست به جا بیاورند. درباره افراد گمنامتر و معمولیتر جامعه منتقدان و حوزههای رسانهای نیز لطف کنند سینمای آبرومندانهای را در اختیارشان بگذارند.
متأسفانه هنوز منتقد در مفهوم اصیل و واقعی و فرهنگسازش در کانون سوءتفاهم قضاوت میشود و به جای ایجاد حُسن تفاهم و جذب حداکثری به بهانه این رویدادهای فرهنگی، فاصلهها بیشتر میشود و سوءتفاهمات شدت مییابد. بعضی از اهالی سینما و مسئولان فرهنگی اسم «منتقد» که میآید، انگار با یک مشت بچهپررو طرف هستند که باید بهنوعی رویشان را کم کرد و پوزهشان را به خاک مالید. خلاصه حکایتی است... .
«جشنواره فیلم فجر» بهعنوان مهمترین رویداد سینمایی سال، همواره حرفوحدیثهای خودش را دارد. فعلا بحث داغ درباره فیلمهای پذیرفتهنشده در بخش «سودای سیمرغ» است. جدا از فیلمهایی که مشکل اساسی ممیزی دارند و چانهزنی از بالا و پایین نمیتواند در این فضای محافظهکارانه تغییر در وضعیت بعدیشان ایجاد کند، بد نیست امکان نمایش آن تعداد فیلمهای بدون مسئله که از سروشکل و ارزشهای نسبی برخوردارند، در بخش مستقل دیگری (با عنوان مناسب) فراهم شود تا تنور جشنواره گرمتر شود. البته در سالهای دورترِ جشنواره، انبوهی از تولیدات سالانه در بخش «مرور سینمای ایران» به نمایش درمیآمد که تعداد درخورتوجهی از آنها فاقد ارزشهای کیفی و ساختاری بودند؛ بنابراین پیشنهاد بنده به منزله تکرار آن بخش نیست؛ بلکه میتوان با درنظرگرفتن قابلیتهای مضمونی و تکنیکی تعداد مشخصی از آثار راهنیافته به بخش مسابقه، در ویترین جشنواره تنوع ایجاد کرد و بر تعداد علاقهمندان و مخاطبان جشنواره افزود. منطقی باشد؟ آیا این تصویر و شمایل بهدستآمده، بخشی از قواعد بازی ژورنالیستی است و از نظر روانی میتواند در هر شرایطی طرف مقابل را در موضع انفعالی قرار دهد؟
برنامه هفته گذشته، خلاف این تلقی را ثابت کرد؟ استفاده از واژههایی مانند «بیعرضه»، «فیلمفارسی» و «افتضاح» بهخوبی میتواند فرد مخاطب قرارگرفته را تحریک کند و به صرافتش بیندازد که مثل خود فراستی با او دهنبهدهن شود. کمترین تأثیر منفی این مقابله به مثل و مجادله لفظی، بیخیالشدن نقد و بررسی تماتیک و ساختاری فیلم و راهافتادن مجلس روکمکنی است؛ نعیمی جلوتر از پرداختن به خود فیلم، بیشتر حواسش به این است که جلوی فراستی کم نیاورد و نزد دوست و دشمن ثابت کند یکی میتواند از پَسِ این آدم بربیاید. بههمینخاطر در قبال «فیلمفارسی» خطابشدن کارهای قبلیاش، به گذشته و رانتخواری فراستی و مواجببگیربودنش بند میکند و او را موجودی غمانگیز میخواند. مسعودخان هم پاسخ میدهد از خودت مایه بگذار و بارها از دبیر محترم جشنواره و مسئولان ذیربط درخواست کردهایم که یک سینمای مستقل در مرکز شهر به منتقدان بدهند تا سرشان در لاک خودشان باشد و بدنامیاش نصیب این طیف که گردنشان از مو باریکتر است، نشود. اگر هم واقعا شماری از جامعه منتقدان میتوانند میزانسن مد نظر مدیران در این برج کذایی را شکیلتر کنند؛ پس دستکم برایشان حرمت
قائل شوند و رسم میزبانی را درست به جا بیاورند. درباره افراد گمنامتر و معمولیتر جامعه منتقدان و حوزههای رسانهای نیز لطف کنند سینمای آبرومندانهای را در اختیارشان بگذارند.
متأسفانه هنوز منتقد در مفهوم اصیل و واقعی و فرهنگسازش در کانون سوءتفاهم قضاوت میشود و به جای ایجاد حُسن تفاهم و جذب حداکثری به بهانه این رویدادهای فرهنگی، فاصلهها بیشتر میشود و سوءتفاهمات شدت مییابد. بعضی از اهالی سینما و مسئولان فرهنگی اسم «منتقد» که میآید، انگار با یک مشت بچهپررو طرف هستند که باید بهنوعی رویشان را کم کرد و پوزهشان را به خاک مالید. خلاصه حکایتی است... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.