|

اگر من شهردار بودم

سیدمحسن هاشمی- کارشناس فرهنگی

این یادداشت دغدغه‌های یک شهروند و البته با پیشینه مدیریت پایه چهارساله در عرصه شهرسازی است. من اگر شهردار یک کلان‌شهر بودم، سه هدف را در راستای مأموریت «بهبود کیفیت زندگی شهری» جست‌وجو و دنبال می‌کردم.

به باور من شهر مجموعه‌ای از جمعیت انسانی در برج و بارو، اتوبان، آسمان‌خراش و مراکز عظیم تجاری نیست! شهر محلی است که در آن شهروند (و نه شهرنشین) دارای حقوقی معلوم و پرسشگر زندگی می‌کند.
کلان‌شهر‌های امروز دنیا عمدتا با تراکم جمعیت، آسیب‌های اجتماعی ناشی از فقر و بی‌کاری، مسائل حمل‌ونقل عمومی و آلودگی هوا دست‌به‌گریبانند. دنیای مدرن در نخستین گام این مجموعه مسائل و آسیب‌های زندگی شهری را در فرایند مدیریت یکپارچه شهر بازتعریف می‌کند.
تهران و سایر کلان‌شهر‌های ایران امروز نخستین نیازمندی‌شان هوای پاک است. تأمین این نیازمندی دو سویه دارد؛ سویه نخست آن دولتمردان و مدیران شهری‌اند که موظف بوده‌اند برای این نخستین نیاز شهروندان با تنظیم مقررات بهنگام و برنامه‌ریزی و اجرای عملی آن برنامه‌ها اقدامات لازم را برای تأمین این کمینه نیاز آدمیان تدبیر کنند، برخلاف آنچه در این 23سالی که از حادبودن آلودگی هواي تهران گذشته همچنان مقامات مسئول دیگری را مقصر و مسبب می‌دانند. سوی دیگر این معادله، شهروندانند که با اندکی توسعه سواد شهروندی به معنای مطالبه‌گری و مسئولیت‌پذیری می‌توانند بخش زیادی از این نیاز (تأمین هوای پاک) را برآورده کنند، اما این سوی دوم نیز با بی‌توجهی به ضرورت داشتن حق هوای پاک و با زیاده‌خواهی در استفاده از خودرو‌های شخصی به‌ویژه تک‌سرنشین نه‌تنها گره بر گره کور آلایندگی هوا می‌زنند، بلکه خیال مقامات را نیز در مطالبه‌گری این مهم راحت می‌کنند. وضع مقررات و عوارض سنگین استفاده از خودرو‌های آلاینده می‌تواند شهروندان را به برخورداری از وسایل حمل‌ونقل عمومی و استفاده از وسایل حمل‌ونقل کم‌آلاینده رهنمون شود.
من اگر شهردار می‌شدم، با تنظیم لایحه‌ای، الزامات تأمین هوای پاک را احصا می‌کردم و بر مدیریت واحدش پای می‌فشردم و از شورای شهر و مجلس و مجمع تشخیص مصلحت نظام یکپارچگی این امر را مجدانه طلب می‌کردم. آنگاه در اقدامات مدیریتی‌ام از توسعه سیری‌ناپذیر اتوبان‌ها و بزرگراه‌ها عدول کرده و بر مناسب‌سازی پیاده‌روها و پیاده‌راه‌ها و به‌کارگيري خودرو‌های دارای استاندارد‌های به‌روز زیست‌محیطی و موتورسیکلت‌های برقی غیرآلاینده با مشوق‌های کاهش عوارض و سود بازرگانی می‌کوشیدم تا مردم را به استفاده از آنها ترغیب کنم.
تأمین منابع مالی پایدار برای هزینه‌های کلان کلان‌شهر‌ها دومین نیاز آنی است. برای پیش‌بینی و طراحی این منابع با به‌کارگیری پنج کارشناس و نظریه‌پرداز بلندپرواز جهان‌دیده می‌کوشیدم منابع جدید مالی را کشف و اختراع و آنگاه با اقناع قوای مقننه و نظارتی آنها را به‌قانون و تخلف‌ناپذیر کنم. به‌این‌ترتیب ناگزیر نخواهم شد که از محل فروش بلندمرتبگی علاوه بر مسدودکردن ریه شهر، موجب تراکم ارتفاعی در کوچه‌های 10 متری و کمتر از آن شوم. همچنین با آموزش مداوم شهروندان هزینه سنگین نظافت و حمل‌ونقل زباله‌ها را به سه نوبت در هفته تقلیل می‌دادم.
و سومین رویکردم اگر شهردار کلان‌شهری بودم اینکه دستگاه‌های دولتی، عمومی و هرآنچه نظارتی و مجوزی است را با تنظیم و تصویب قوانین و مقرراتی ملزم به پرداخت عوارض سنگین حمل‌ونقل شهری می‌کردم تا به گوهر دولت الکترونیک وفادار باشند تا مردم را از انجام تردد‌های بی‌حاصل ناشی از دریافت مجوزها و پاسخ‌گونبودن کارکنان آنها برهانم.

این یادداشت دغدغه‌های یک شهروند و البته با پیشینه مدیریت پایه چهارساله در عرصه شهرسازی است. من اگر شهردار یک کلان‌شهر بودم، سه هدف را در راستای مأموریت «بهبود کیفیت زندگی شهری» جست‌وجو و دنبال می‌کردم.

به باور من شهر مجموعه‌ای از جمعیت انسانی در برج و بارو، اتوبان، آسمان‌خراش و مراکز عظیم تجاری نیست! شهر محلی است که در آن شهروند (و نه شهرنشین) دارای حقوقی معلوم و پرسشگر زندگی می‌کند.
کلان‌شهر‌های امروز دنیا عمدتا با تراکم جمعیت، آسیب‌های اجتماعی ناشی از فقر و بی‌کاری، مسائل حمل‌ونقل عمومی و آلودگی هوا دست‌به‌گریبانند. دنیای مدرن در نخستین گام این مجموعه مسائل و آسیب‌های زندگی شهری را در فرایند مدیریت یکپارچه شهر بازتعریف می‌کند.
تهران و سایر کلان‌شهر‌های ایران امروز نخستین نیازمندی‌شان هوای پاک است. تأمین این نیازمندی دو سویه دارد؛ سویه نخست آن دولتمردان و مدیران شهری‌اند که موظف بوده‌اند برای این نخستین نیاز شهروندان با تنظیم مقررات بهنگام و برنامه‌ریزی و اجرای عملی آن برنامه‌ها اقدامات لازم را برای تأمین این کمینه نیاز آدمیان تدبیر کنند، برخلاف آنچه در این 23سالی که از حادبودن آلودگی هواي تهران گذشته همچنان مقامات مسئول دیگری را مقصر و مسبب می‌دانند. سوی دیگر این معادله، شهروندانند که با اندکی توسعه سواد شهروندی به معنای مطالبه‌گری و مسئولیت‌پذیری می‌توانند بخش زیادی از این نیاز (تأمین هوای پاک) را برآورده کنند، اما این سوی دوم نیز با بی‌توجهی به ضرورت داشتن حق هوای پاک و با زیاده‌خواهی در استفاده از خودرو‌های شخصی به‌ویژه تک‌سرنشین نه‌تنها گره بر گره کور آلایندگی هوا می‌زنند، بلکه خیال مقامات را نیز در مطالبه‌گری این مهم راحت می‌کنند. وضع مقررات و عوارض سنگین استفاده از خودرو‌های آلاینده می‌تواند شهروندان را به برخورداری از وسایل حمل‌ونقل عمومی و استفاده از وسایل حمل‌ونقل کم‌آلاینده رهنمون شود.
من اگر شهردار می‌شدم، با تنظیم لایحه‌ای، الزامات تأمین هوای پاک را احصا می‌کردم و بر مدیریت واحدش پای می‌فشردم و از شورای شهر و مجلس و مجمع تشخیص مصلحت نظام یکپارچگی این امر را مجدانه طلب می‌کردم. آنگاه در اقدامات مدیریتی‌ام از توسعه سیری‌ناپذیر اتوبان‌ها و بزرگراه‌ها عدول کرده و بر مناسب‌سازی پیاده‌روها و پیاده‌راه‌ها و به‌کارگيري خودرو‌های دارای استاندارد‌های به‌روز زیست‌محیطی و موتورسیکلت‌های برقی غیرآلاینده با مشوق‌های کاهش عوارض و سود بازرگانی می‌کوشیدم تا مردم را به استفاده از آنها ترغیب کنم.
تأمین منابع مالی پایدار برای هزینه‌های کلان کلان‌شهر‌ها دومین نیاز آنی است. برای پیش‌بینی و طراحی این منابع با به‌کارگیری پنج کارشناس و نظریه‌پرداز بلندپرواز جهان‌دیده می‌کوشیدم منابع جدید مالی را کشف و اختراع و آنگاه با اقناع قوای مقننه و نظارتی آنها را به‌قانون و تخلف‌ناپذیر کنم. به‌این‌ترتیب ناگزیر نخواهم شد که از محل فروش بلندمرتبگی علاوه بر مسدودکردن ریه شهر، موجب تراکم ارتفاعی در کوچه‌های 10 متری و کمتر از آن شوم. همچنین با آموزش مداوم شهروندان هزینه سنگین نظافت و حمل‌ونقل زباله‌ها را به سه نوبت در هفته تقلیل می‌دادم.
و سومین رویکردم اگر شهردار کلان‌شهری بودم اینکه دستگاه‌های دولتی، عمومی و هرآنچه نظارتی و مجوزی است را با تنظیم و تصویب قوانین و مقرراتی ملزم به پرداخت عوارض سنگین حمل‌ونقل شهری می‌کردم تا به گوهر دولت الکترونیک وفادار باشند تا مردم را از انجام تردد‌های بی‌حاصل ناشی از دریافت مجوزها و پاسخ‌گونبودن کارکنان آنها برهانم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.