|

یک خواهش کوچک

سیروس ابراهیم‌زاده

نیاکان خفته در خاک هزاران‌ساله ما جشن‌های بسیار داشته‌اند. سالانه و ماهانه، از نوروز و تیرگان و مهرگان و سده بگیر و بیا... تا برسی به روزهای نیایش ویژه و یادبود هماوران و غیره.
درست نیم‌قرن است که همسرم با «نان خالی و کتاب» من ساخته و جز دردو مناسبت زادروز و سالگرد پیوند زناشویی‌مان هدیه و میهمانی نمی‌پذیرد، مگر شاخه گلی باشد و سنجاق سینه‌ای و از این قبیل. امسال سرانجام موفق شدم او را به رستوران ... - که تعریفش را بسیار شنیده بودم- دعوت کنم. قلکم را شکستم و «رنو»ی معروفمان را برداشتیم و روانه شدیم.
عروس خانم خاطرات نگارنده می‌نشیند پشت فرمان و سر‌بالایی ولنجک را بی‌آنکه موتور خاموش کند گاز می‌دهد و پرسان‌پرسان می‌راند و جلوی رستوران با‌کلاس مذکور نگه می‌دارد. ناگهان بوقی ممتد به صدا در‌می‌آید. اتومبیل سیاهرنگ نکره‌ای را پشت‌سر خود می‌بینیم و دست و پایمان را گم می‌کنیم. راننده موبایل به دست خودرو اشاراتی می‌کند و بعد می‌پرد پایین و می‌آید بالای سر ما و بی‌ادبانه تهدید می‌کند: «میری یا رَدت کنم؟!» راننده خطاب به من: «نشوندیش پشت رل بهش بگو چی کار کنه!» دستش به طرف دستگیره می‌رود که مثلا مرا پایین بکشد. دربان رستوران پا‌در‌میانی می‌کند: «ول کن آقای رسولی... هنرمنده!» و مودب و مهربان به خانم من می‌فهماند بهتر است از جلوی در دور شود. مرد موبایل به‌دست به سوی ماشین سیاهرنگ بر‌می‌گردد. پشت رل می‌نشیند و کیپ جلوی پله‌های ورودی رستوران نگه‌می‌دارد. پیاده می‌شود. در عقب را باز می‌کند. مردی با سر و ریشی سپید و در سن و سال نگارنده پایین می‌آید و شتابزده به داخل سالن می‌رود.
در داخل چلوکبابی مورد عنایت کارکنان و برخی مشتریان قرار می‌گیریم. جای مناسبی جلوی پنجره به ما می‌دهند. اثری از مسافر ماشین سیاهرنگ نیست، ولی بعد از اینکه سفارش غذا می‌دهیم پیدایش می‌شود و یکراست می‌آید سر میز ما، خوش و بش می‌کند و گله‌مند که چطور راقم این سطور او را به‌جا نیاورده. به یاد می‌آورم: «ابوالفضل ...» معروف، که علاوه بر مشاغل خیلی مهم صاحب رستوران‌های زنجیره‌ای در «تهران» و «لس‌آنجلس» است. در دبستان غضائری خیابان شاهپور تهران قدیم همشاگردی بوده‌ایم. بی‌تلف کردن وقت می‌رود سر اصل مطلب. می‌خواهد برای کوچک‌ترین آقا‌زاده‌اش -که علاقه‌مند به سینماست - نقش اولی دست و پا کنم و هزینه‌اش هر چه بالا باشد مهم نیست.
من البته، موعظه همیشگی خود را آغاز می‌کنم که بازیگری هنر والایی است و فرزند شما باید به دانشگاه برود و در رشته بازیگری تحصیل کند و... و... و...
پس از شام، صورتحساب را می‌آورند. گارسون میزبان می‌گوید: «آقا گفتند قابلی نداره!» در این موقع جوانی با موهای بلند و شلوار تمیز جین از میز بغل برخاسته جلو می‌آید: «من که گفتم حساب شده... استاد حتما این افتخار رو به ما میدن.» از جوان می‌خواهم خجالتمان ندهد و حریفش نمی‌شوم. برخاسته سر میزشان می‌رویم و مهرشان را پاس می‌داریم.
در بیرون رستوران، می‌خواهم انعام کوچکی به دربان بدهم که قبول نمی‌کند، می‌گوید: «فقط یک خواهش کوچک از شما دارم...» با خود می‌گویم: «یا قاضی‌الحاجات! یک علاقه‌مند دیگر بازیگری.» ولی جوان ادامه می‌دهد: «اجازه می‌دین یه عکس با شما بگیرم؟» و موبایلش را به همسر من می‌سپارد.
نیاکان خفته در خاک هزاران‌ساله ما جشن‌های بسیار داشته‌اند. سالانه و ماهانه، از نوروز و تیرگان و مهرگان و سده بگیر و بیا... تا برسی به روزهای نیایش ویژه و یادبود هماوران و غیره.
درست نیم‌قرن است که همسرم با «نان خالی و کتاب» من ساخته و جز دردو مناسبت زادروز و سالگرد پیوند زناشویی‌مان هدیه و میهمانی نمی‌پذیرد، مگر شاخه گلی باشد و سنجاق سینه‌ای و از این قبیل. امسال سرانجام موفق شدم او را به رستوران ... - که تعریفش را بسیار شنیده بودم- دعوت کنم. قلکم را شکستم و «رنو»ی معروفمان را برداشتیم و روانه شدیم.
عروس خانم خاطرات نگارنده می‌نشیند پشت فرمان و سر‌بالایی ولنجک را بی‌آنکه موتور خاموش کند گاز می‌دهد و پرسان‌پرسان می‌راند و جلوی رستوران با‌کلاس مذکور نگه می‌دارد. ناگهان بوقی ممتد به صدا در‌می‌آید. اتومبیل سیاهرنگ نکره‌ای را پشت‌سر خود می‌بینیم و دست و پایمان را گم می‌کنیم. راننده موبایل به دست خودرو اشاراتی می‌کند و بعد می‌پرد پایین و می‌آید بالای سر ما و بی‌ادبانه تهدید می‌کند: «میری یا رَدت کنم؟!» راننده خطاب به من: «نشوندیش پشت رل بهش بگو چی کار کنه!» دستش به طرف دستگیره می‌رود که مثلا مرا پایین بکشد. دربان رستوران پا‌در‌میانی می‌کند: «ول کن آقای رسولی... هنرمنده!» و مودب و مهربان به خانم من می‌فهماند بهتر است از جلوی در دور شود. مرد موبایل به‌دست به سوی ماشین سیاهرنگ بر‌می‌گردد. پشت رل می‌نشیند و کیپ جلوی پله‌های ورودی رستوران نگه‌می‌دارد. پیاده می‌شود. در عقب را باز می‌کند. مردی با سر و ریشی سپید و در سن و سال نگارنده پایین می‌آید و شتابزده به داخل سالن می‌رود.
در داخل چلوکبابی مورد عنایت کارکنان و برخی مشتریان قرار می‌گیریم. جای مناسبی جلوی پنجره به ما می‌دهند. اثری از مسافر ماشین سیاهرنگ نیست، ولی بعد از اینکه سفارش غذا می‌دهیم پیدایش می‌شود و یکراست می‌آید سر میز ما، خوش و بش می‌کند و گله‌مند که چطور راقم این سطور او را به‌جا نیاورده. به یاد می‌آورم: «ابوالفضل ...» معروف، که علاوه بر مشاغل خیلی مهم صاحب رستوران‌های زنجیره‌ای در «تهران» و «لس‌آنجلس» است. در دبستان غضائری خیابان شاهپور تهران قدیم همشاگردی بوده‌ایم. بی‌تلف کردن وقت می‌رود سر اصل مطلب. می‌خواهد برای کوچک‌ترین آقا‌زاده‌اش -که علاقه‌مند به سینماست - نقش اولی دست و پا کنم و هزینه‌اش هر چه بالا باشد مهم نیست.
من البته، موعظه همیشگی خود را آغاز می‌کنم که بازیگری هنر والایی است و فرزند شما باید به دانشگاه برود و در رشته بازیگری تحصیل کند و... و... و...
پس از شام، صورتحساب را می‌آورند. گارسون میزبان می‌گوید: «آقا گفتند قابلی نداره!» در این موقع جوانی با موهای بلند و شلوار تمیز جین از میز بغل برخاسته جلو می‌آید: «من که گفتم حساب شده... استاد حتما این افتخار رو به ما میدن.» از جوان می‌خواهم خجالتمان ندهد و حریفش نمی‌شوم. برخاسته سر میزشان می‌رویم و مهرشان را پاس می‌داریم.
در بیرون رستوران، می‌خواهم انعام کوچکی به دربان بدهم که قبول نمی‌کند، می‌گوید: «فقط یک خواهش کوچک از شما دارم...» با خود می‌گویم: «یا قاضی‌الحاجات! یک علاقه‌مند دیگر بازیگری.» ولی جوان ادامه می‌دهد: «اجازه می‌دین یه عکس با شما بگیرم؟» و موبایلش را به همسر من می‌سپارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.