|

تیراندازی در فرودگاه فلوریدای آمریکا 14 کشته و زخمی بر جای گذاشت

تاوان یک لشکرکشی

اردشیر زارعی‌قنواتی: حوادث سال‌های اخیر در جهان نشان داده است پیامدهای حمله آمریکا و ائتلاف تحت رهبری آنان به افغانستان و عراق تنها به ظهور گروه‌های تروریست بنیادگرای اسلامی مانند «داعش» که به موازات «القاعده» هم‌اکنون امنیت جهانی را تهدید می‌کنند، منجر نشده است بلکه ابعاد موضوع، دامنه بسیار وسیع‌تری یافته است.
گسترده‌شدن دامنه عملیات‌هاي تروریستی از حوزه‌های بحرانی افغانستان، عراق، سوریه، لیبی، ترکیه، یمن و تمامی خاورمیانه و شاخ آفریقا بازتاب مستقیم این دخالت و ایجاد «آنارشی» در نظام بین‌المللی بود که هم‌اکنون خیابان‌های پاریس تا آمریکا و دیگر کشورهای اروپایی، آسیایی و آفریقایی را درنوردیده است و کابوس بازگشت این تروریست‌های صادراتی به مناطق به ظاهر امن و سکونتگاه‌‌های مادری آنان به یک «وحشت عمومی» در این کشورها دامن زده است که به موازات آن گرایشات مهاجرستیزی و راست افراطی را تقویت کرده است. در کنار این موضوع باید به واقعیت تروریسم جهادی به عنوان یک کارت بازی در رقابت‌های ژئوپلیتیک برای کسب منافع امپریالیستی هم به صورت جداگانه توجه کرد و نقش کشورهای غربی را در ظهور و بروز این پدیده ضدبشری کنکاش کرد. اما این تمام داستان نیست و لایه‌ای پنهان در زوایای این جنگ‌ها و تبعات تروریستی آن وجود دارد که متأسفانه عامدانه کمتر به آن پرداخته شده است و بعضا در این آشفته‌بازار واقعیت وجودی خود را نشان می‌دهد. این پدیده پنهان‌مانده اتفاقا از ماورای فضایی خود را به رخ می‌کشد که به‌ظاهر در نقطه مقابل تروریسم قرار داشته و مربوط به نظامیان اروپایی - آمریکایی است که در سال‌های اخیر در عرصه عملیاتی جنگ‌های خاورمیانه به عنوان نیروهای نظامی دولت‌های درگیر در این منازعات به مناطق بحرانی اعزام شده‌اند و هم‌اکنون بعد از پایان مأموریت خود به وطن بازگشته‌اند. سربازان جنگی نیروهای ائتلاف به اصطلاح ضدتروریستی بنا بر دلایل کاملا متفاوت تحت‌تأثیر روانی و جسمی حضور در این جنگ‌ها، هیچ‌گاه شرایط زندگی طبیعی خود را باز نیافتند و هرچند به عنوان کهنه‌سرباز و قهرمان از آنان استقبال شد اما بسیاری از آنان به دلیل صدماتی که دیده بودند، تبدیل به انسان‌های پرخاشگر، عصبی و دچار بیماری‌های روانی شدند.
نظامیان بیمار بنا بر گزارش نهادهای اطلاعاتی و نظامی آمریکایی - اروپایی به یک دوگانگی هویت به واسطه تأثیرات روانی مستقیم جنگ و پیامد فروپاشی خانواده در فرجام بازگشت دچار شده بودند، آنان این بار می‌خواهند تاوان صلیبی را که بر دوش می‌کشیدند از جامعه خود بستانند. هرچند در سال‌های اخیر بارها رد پای این نظامیان از جنگ بازگشته، در حوادث و کشتارهای دسته‌جمعی در جوامع غربی پیدا بوده است و ظاهرا نهادهای حمایتی و درمانی سعی در بازسازی اخلال‌های هویتی آنان داشته‌اند اما هرازچندگاه با بروز یک فاجعه تازه این پیام را منتقل می‌کنند که «شمایانی که از ما یک هیولا ساختید، هنوز حساب‌های بین ما و شما تسویه نشده است».
سرباز کهنه‌کار که بود
ششم ژانویه بار دیگر صداي اين زنگ خطر هولناک در حمله یک سرباز جنگی در فرودگاه بین‌المللی «فورت لادردیل» در ایالت فلوریدای آمریکا با کشتار حداقل پنج نفر و زخمی‌شدن 9 نفر دیگر از مسافران سالن ترانزیت این فرودگاه به گوش رسید. در این حادثه کشتارجمعی «استبان سانتیاگو» کهنه‌سرباز شرکت‌کننده در جنگ عراق با یک اسلحه کالیبر 9میلی‌متری که طبق قانون پروازی در چمدان خود در قسمت بار هواپیما به صورت قانونی حمل کرده و سپس بعد از تحویل بار خود در دستشویی آن را مسلح و استفاده کرد، دوباره جامعه آمریکایی را دچار شوک کرد. بنا بر اطلاعات «پنتاگون» فرد ضارب از سال 2007 تا 2016 میلادی به عنوان عضو گارد ملی در پورتریکو و آلاسکا انجام وظیفه کرده و از سال 2010 تا 2011 به جنگ در عراق اعزام شده بود. سرباز سانتیاگو بعد از اینکه در کمال خونسردی تمام گلوله‌های خود را در سر و بدن قربانیان خالی کرد، با تسلیم اسلحه خالی خود به دست پلیس، بازداشت شد. براساس گزارش اوليه پلیس ادعا می‌شود هنوز انگیزه او از این اقدام جنایتکارانه مشخص نشده است و ظاهرا در سوابق اطلاعاتی پنتاگون هم نباید پرونده اخلال هویتی یا روانی او به ثبت رسیده باشد چون براساس مدارک همین نهاد نظامی این سرباز تا همین اواخر سال 2016 به عنوان عضو گارد ملی در حال انجام مأموریت بوده است. این در حالی است که یکی از اعضای خانواده او ادعا کرده استبان بعد از بازگشت از عراق دچار ناراحتی عصبی شده بود و چنانچه این ادعا ثابت شود، در صورت رسیدگی عادلانه باید پنتاگون و گارد ملی به کمیته‌های تحقیق و افکارعمومی آمریکا برای رسیدگی‌نکردن کافی و استفاده از یک فرد بیمار و دچار اختلال روانی در گارد ملی برای بسیاری از سؤالات پاسخ‌گو باشند.
این حادثه جنایتکارانه و پرتلفات بدون تردید بار دیگر بحث همیشگی «تقدس سلاح» در فرهنگ و قانون اساسی آمریکا را در کانون توجه افکارعمومی آمریکا قرار خواهد داد که حتی می‌توان در حیطه قانون در شرایطی که وضعیت اضطراری برای پیشگیری از حوادث تروریستی همه‌جا حاکم است، به راحتی اسلحه و گلوله را در چمدان تحویل قسمت بار داد و در سالن همان فرودگاه بدون هیچ تضمین بازدارنده‌ای دوباره تحویل گرفت.
اتفاقا این فاجعه باید بیش از آنکه امنیتی ارزیابی شود، یک فاجعه سیاسی و اجتماعی ارزیابی و حتی تحقیقات قانونی درباره آن انجام شود. در حوزه سیاسی، پرونده ارتباط مستقیم با تصمیم‌های رهبران و دولت‌ها برای شراکت در جنگ‌های فرامرزی و بدون هیچ قاعده لازم برای انگیزه دفاع میهنی را پوشش می‌دهد که در فرجام بازگشت، این سربازان، کینه از جامعه و وجدانی آلوده از‌ هزاران سؤال بی‌جواب را که مانند صلیب عیسای مصلوب بر دوششان سنگینی می‌کند، به‌ناچار روزی باید بر زمین بگذارند. همچنین در حوزه اجتماعی روزی باید جامعه آمریکایی با بندهایی از یک قانون اساسی کهنه و متناقض که با جهان مدرن و شرایط کنونی به شدت منافات دارد، دست به یک تجدیدنظر اساسی بزند. در این فاجعه ترکیب سرباز حرفه‌ای و جنگ‌آزموده و جنگاور دچار بیماری عصبی، قانون حمل سلاح حتی در پرواز هوایی و امکان دسترسی به سلاح بعد از پیاده‌شدن از هواپیما عناصری از این «ژانر وحشت» هستند که جامعه آمریکایی به واکاوی درباره آن به‌شدت احساس نياز دارد.

اردشیر زارعی‌قنواتی: حوادث سال‌های اخیر در جهان نشان داده است پیامدهای حمله آمریکا و ائتلاف تحت رهبری آنان به افغانستان و عراق تنها به ظهور گروه‌های تروریست بنیادگرای اسلامی مانند «داعش» که به موازات «القاعده» هم‌اکنون امنیت جهانی را تهدید می‌کنند، منجر نشده است بلکه ابعاد موضوع، دامنه بسیار وسیع‌تری یافته است.
گسترده‌شدن دامنه عملیات‌هاي تروریستی از حوزه‌های بحرانی افغانستان، عراق، سوریه، لیبی، ترکیه، یمن و تمامی خاورمیانه و شاخ آفریقا بازتاب مستقیم این دخالت و ایجاد «آنارشی» در نظام بین‌المللی بود که هم‌اکنون خیابان‌های پاریس تا آمریکا و دیگر کشورهای اروپایی، آسیایی و آفریقایی را درنوردیده است و کابوس بازگشت این تروریست‌های صادراتی به مناطق به ظاهر امن و سکونتگاه‌‌های مادری آنان به یک «وحشت عمومی» در این کشورها دامن زده است که به موازات آن گرایشات مهاجرستیزی و راست افراطی را تقویت کرده است. در کنار این موضوع باید به واقعیت تروریسم جهادی به عنوان یک کارت بازی در رقابت‌های ژئوپلیتیک برای کسب منافع امپریالیستی هم به صورت جداگانه توجه کرد و نقش کشورهای غربی را در ظهور و بروز این پدیده ضدبشری کنکاش کرد. اما این تمام داستان نیست و لایه‌ای پنهان در زوایای این جنگ‌ها و تبعات تروریستی آن وجود دارد که متأسفانه عامدانه کمتر به آن پرداخته شده است و بعضا در این آشفته‌بازار واقعیت وجودی خود را نشان می‌دهد. این پدیده پنهان‌مانده اتفاقا از ماورای فضایی خود را به رخ می‌کشد که به‌ظاهر در نقطه مقابل تروریسم قرار داشته و مربوط به نظامیان اروپایی - آمریکایی است که در سال‌های اخیر در عرصه عملیاتی جنگ‌های خاورمیانه به عنوان نیروهای نظامی دولت‌های درگیر در این منازعات به مناطق بحرانی اعزام شده‌اند و هم‌اکنون بعد از پایان مأموریت خود به وطن بازگشته‌اند. سربازان جنگی نیروهای ائتلاف به اصطلاح ضدتروریستی بنا بر دلایل کاملا متفاوت تحت‌تأثیر روانی و جسمی حضور در این جنگ‌ها، هیچ‌گاه شرایط زندگی طبیعی خود را باز نیافتند و هرچند به عنوان کهنه‌سرباز و قهرمان از آنان استقبال شد اما بسیاری از آنان به دلیل صدماتی که دیده بودند، تبدیل به انسان‌های پرخاشگر، عصبی و دچار بیماری‌های روانی شدند.
نظامیان بیمار بنا بر گزارش نهادهای اطلاعاتی و نظامی آمریکایی - اروپایی به یک دوگانگی هویت به واسطه تأثیرات روانی مستقیم جنگ و پیامد فروپاشی خانواده در فرجام بازگشت دچار شده بودند، آنان این بار می‌خواهند تاوان صلیبی را که بر دوش می‌کشیدند از جامعه خود بستانند. هرچند در سال‌های اخیر بارها رد پای این نظامیان از جنگ بازگشته، در حوادث و کشتارهای دسته‌جمعی در جوامع غربی پیدا بوده است و ظاهرا نهادهای حمایتی و درمانی سعی در بازسازی اخلال‌های هویتی آنان داشته‌اند اما هرازچندگاه با بروز یک فاجعه تازه این پیام را منتقل می‌کنند که «شمایانی که از ما یک هیولا ساختید، هنوز حساب‌های بین ما و شما تسویه نشده است».
سرباز کهنه‌کار که بود
ششم ژانویه بار دیگر صداي اين زنگ خطر هولناک در حمله یک سرباز جنگی در فرودگاه بین‌المللی «فورت لادردیل» در ایالت فلوریدای آمریکا با کشتار حداقل پنج نفر و زخمی‌شدن 9 نفر دیگر از مسافران سالن ترانزیت این فرودگاه به گوش رسید. در این حادثه کشتارجمعی «استبان سانتیاگو» کهنه‌سرباز شرکت‌کننده در جنگ عراق با یک اسلحه کالیبر 9میلی‌متری که طبق قانون پروازی در چمدان خود در قسمت بار هواپیما به صورت قانونی حمل کرده و سپس بعد از تحویل بار خود در دستشویی آن را مسلح و استفاده کرد، دوباره جامعه آمریکایی را دچار شوک کرد. بنا بر اطلاعات «پنتاگون» فرد ضارب از سال 2007 تا 2016 میلادی به عنوان عضو گارد ملی در پورتریکو و آلاسکا انجام وظیفه کرده و از سال 2010 تا 2011 به جنگ در عراق اعزام شده بود. سرباز سانتیاگو بعد از اینکه در کمال خونسردی تمام گلوله‌های خود را در سر و بدن قربانیان خالی کرد، با تسلیم اسلحه خالی خود به دست پلیس، بازداشت شد. براساس گزارش اوليه پلیس ادعا می‌شود هنوز انگیزه او از این اقدام جنایتکارانه مشخص نشده است و ظاهرا در سوابق اطلاعاتی پنتاگون هم نباید پرونده اخلال هویتی یا روانی او به ثبت رسیده باشد چون براساس مدارک همین نهاد نظامی این سرباز تا همین اواخر سال 2016 به عنوان عضو گارد ملی در حال انجام مأموریت بوده است. این در حالی است که یکی از اعضای خانواده او ادعا کرده استبان بعد از بازگشت از عراق دچار ناراحتی عصبی شده بود و چنانچه این ادعا ثابت شود، در صورت رسیدگی عادلانه باید پنتاگون و گارد ملی به کمیته‌های تحقیق و افکارعمومی آمریکا برای رسیدگی‌نکردن کافی و استفاده از یک فرد بیمار و دچار اختلال روانی در گارد ملی برای بسیاری از سؤالات پاسخ‌گو باشند.
این حادثه جنایتکارانه و پرتلفات بدون تردید بار دیگر بحث همیشگی «تقدس سلاح» در فرهنگ و قانون اساسی آمریکا را در کانون توجه افکارعمومی آمریکا قرار خواهد داد که حتی می‌توان در حیطه قانون در شرایطی که وضعیت اضطراری برای پیشگیری از حوادث تروریستی همه‌جا حاکم است، به راحتی اسلحه و گلوله را در چمدان تحویل قسمت بار داد و در سالن همان فرودگاه بدون هیچ تضمین بازدارنده‌ای دوباره تحویل گرفت.
اتفاقا این فاجعه باید بیش از آنکه امنیتی ارزیابی شود، یک فاجعه سیاسی و اجتماعی ارزیابی و حتی تحقیقات قانونی درباره آن انجام شود. در حوزه سیاسی، پرونده ارتباط مستقیم با تصمیم‌های رهبران و دولت‌ها برای شراکت در جنگ‌های فرامرزی و بدون هیچ قاعده لازم برای انگیزه دفاع میهنی را پوشش می‌دهد که در فرجام بازگشت، این سربازان، کینه از جامعه و وجدانی آلوده از‌ هزاران سؤال بی‌جواب را که مانند صلیب عیسای مصلوب بر دوششان سنگینی می‌کند، به‌ناچار روزی باید بر زمین بگذارند. همچنین در حوزه اجتماعی روزی باید جامعه آمریکایی با بندهایی از یک قانون اساسی کهنه و متناقض که با جهان مدرن و شرایط کنونی به شدت منافات دارد، دست به یک تجدیدنظر اساسی بزند. در این فاجعه ترکیب سرباز حرفه‌ای و جنگ‌آزموده و جنگاور دچار بیماری عصبی، قانون حمل سلاح حتی در پرواز هوایی و امکان دسترسی به سلاح بعد از پیاده‌شدن از هواپیما عناصری از این «ژانر وحشت» هستند که جامعه آمریکایی به واکاوی درباره آن به‌شدت احساس نياز دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.