|

جایی برای «‌اورسولا» نیست

نگار حسینی

در من یک «اورسولا» زندگی می‌کند، راه می‌رود، نفس می‌کشد و فرمان می‌راند. یک کسی که صاف توی چشم «خوزه آرکادیو بوئندیا» زل می‌زند و می‌گوید: «اگر قرار باشد من بمیرم تا بقیه اینجا بمانند، خواهم مرد.» و خوزه آرکادیو میخکوب، و ماکوندو، ماکوندو می‌شود.
این اورسولای دیوانه با موهایی که سفت و سخت پشت سرش بسته، با اندام یک مادر حرفه‌ای، اندکی چاق با یک پیراهن بلند گشاد، بی‌هیچ لبخندی، صاف توی چشمم نگاه می‌کند و حق طبیعی‌اش را می‌خواهد: بچه!
می‌گوید اگر قرار باشد خواب راحت و زندگی بی‌دردسر را بدهم تا یک نوزاد میان بازوانش باشد، شک نمی‌کند/ نباید شک کنم. حالا کسی نیست بپرسد توی این وانفسای تلاش برای رفتن به جایی که بشود روابط بین‌الملل خواند بی‌آنکه کسی
به شغل و گرايش و زن‌بودنت کار داشته باشد، توی این هول و ولای یک زندگی جدید، بدون مسوولیت یک آدم دیگر، توی این تقلای ارتقا و بهبود و هدف و کیفیت و این ماجراهای این همه منطقی چه جای بچه.
«اورسولا» روابط بین‌الملل نمی‌فهمد، همه زندگی او «ماکوندو»ست و از هرچه «ملکیادس» و کولی سرزمین‌های دور، بیزار است. یک خانه بزرگ دارد و آشپزخانه‌اش قلب خانه است. اعتقادی به پیشرفت‌هایی از این دست ندارد، نیازی به آنها ندارد اساسا. فرمانروای قوم است. می‌تواند با یک نگاه با لب‌های بسته، من که هیچ، یک فوج بوئندیای زبان‌نفهم را یک تنه هدایت کند. یک فامیل! ! ! درایت و هوش و شعور، زیر نفوذ این اورسولای قدرتمندند. تاثیر مادرانگی/ زنانگینی‌اش انکارناپذیر است و این را من یکی خوب می‌دانم. می‌دانم باید به اورسولا بیش از اینها میدان بدهم، سزاوار میانداری هست، با این همه بلندپروازان جاه‌طلب سیاست -که آنها هم در من زندگی می‌کنند، جوانی می‌کنند، کافه می‌روند، ورزش می‌کنند، مطالعه می‌کنند و می‌خواهند جهان را عوض کنند- وقعی به اورسولا و بودنش نمی‌گذارند. خودخواهند، راه خودشان را می‌روند و حواسشان هست که این راه به مهدهای کودک و مدرسه‌ها نرسد.
«اورسولا» عادت ندارد به ناکامی. یک تنه همه این دخترکان ضعیف‌جثه را که شامشان عبارت است از سالاد، روغن زیتون و سرکه، حریف است. یک کشیده بزند، اینها سه دور، دور خودشان می‌چرخند. خب، اینان هم البته جذاب‌اند، رگ خواب اورسولا دستشان است، نیامده‌اند که قافیه را به مادرسالار ببازند. جنگ سختی است. باید کنار بایستم هرچند حدس می‌زنم اورسولا به‌زودی به تنهاییش برگردد، «صد سال تنهاییش» و به سرنوشت غمگین خانواده بزرگ بوئندیا، بی‌حتی یک خداحافظی ساده. با دانستن اینکه: *«نسل‌های محکوم به صد سال تنهایی، فرصت مجددی در روی زمین نداشتند.»
در من یک «اورسولا» زندگی می‌کند، راه می‌رود، نفس می‌کشد و فرمان می‌راند. یک کسی که صاف توی چشم «خوزه آرکادیو بوئندیا» زل می‌زند و می‌گوید: «اگر قرار باشد من بمیرم تا بقیه اینجا بمانند، خواهم مرد.» و خوزه آرکادیو میخکوب، و ماکوندو، ماکوندو می‌شود.
این اورسولای دیوانه با موهایی که سفت و سخت پشت سرش بسته، با اندام یک مادر حرفه‌ای، اندکی چاق با یک پیراهن بلند گشاد، بی‌هیچ لبخندی، صاف توی چشمم نگاه می‌کند و حق طبیعی‌اش را می‌خواهد: بچه!
می‌گوید اگر قرار باشد خواب راحت و زندگی بی‌دردسر را بدهم تا یک نوزاد میان بازوانش باشد، شک نمی‌کند/ نباید شک کنم. حالا کسی نیست بپرسد توی این وانفسای تلاش برای رفتن به جایی که بشود روابط بین‌الملل خواند بی‌آنکه کسی
به شغل و گرايش و زن‌بودنت کار داشته باشد، توی این هول و ولای یک زندگی جدید، بدون مسوولیت یک آدم دیگر، توی این تقلای ارتقا و بهبود و هدف و کیفیت و این ماجراهای این همه منطقی چه جای بچه.
«اورسولا» روابط بین‌الملل نمی‌فهمد، همه زندگی او «ماکوندو»ست و از هرچه «ملکیادس» و کولی سرزمین‌های دور، بیزار است. یک خانه بزرگ دارد و آشپزخانه‌اش قلب خانه است. اعتقادی به پیشرفت‌هایی از این دست ندارد، نیازی به آنها ندارد اساسا. فرمانروای قوم است. می‌تواند با یک نگاه با لب‌های بسته، من که هیچ، یک فوج بوئندیای زبان‌نفهم را یک تنه هدایت کند. یک فامیل! ! ! درایت و هوش و شعور، زیر نفوذ این اورسولای قدرتمندند. تاثیر مادرانگی/ زنانگینی‌اش انکارناپذیر است و این را من یکی خوب می‌دانم. می‌دانم باید به اورسولا بیش از اینها میدان بدهم، سزاوار میانداری هست، با این همه بلندپروازان جاه‌طلب سیاست -که آنها هم در من زندگی می‌کنند، جوانی می‌کنند، کافه می‌روند، ورزش می‌کنند، مطالعه می‌کنند و می‌خواهند جهان را عوض کنند- وقعی به اورسولا و بودنش نمی‌گذارند. خودخواهند، راه خودشان را می‌روند و حواسشان هست که این راه به مهدهای کودک و مدرسه‌ها نرسد.
«اورسولا» عادت ندارد به ناکامی. یک تنه همه این دخترکان ضعیف‌جثه را که شامشان عبارت است از سالاد، روغن زیتون و سرکه، حریف است. یک کشیده بزند، اینها سه دور، دور خودشان می‌چرخند. خب، اینان هم البته جذاب‌اند، رگ خواب اورسولا دستشان است، نیامده‌اند که قافیه را به مادرسالار ببازند. جنگ سختی است. باید کنار بایستم هرچند حدس می‌زنم اورسولا به‌زودی به تنهاییش برگردد، «صد سال تنهاییش» و به سرنوشت غمگین خانواده بزرگ بوئندیا، بی‌حتی یک خداحافظی ساده. با دانستن اینکه: *«نسل‌های محکوم به صد سال تنهایی، فرصت مجددی در روی زمین نداشتند.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.