|

نامه از مسکو

مهرداد حجتی

نوشته با «مُسفیلم» وارد مذاکره شده برای قرارداد یک پروژه مشترک. بعد هم اضافه کرده قرار است بازیگران معروف روس هم در آن بازی کنند. یکي، دو تا هم اسم نوشته که البته من نمی‌شناختم از چند منتقد خوره فیلم هم که پرسیدم نمی‌شناختند! فکر می‌کنم اینها نباید چندان اهمیت داشته باشند. آنچه مهم است پیشرفت برق‌آسای او در همین مدت کم اقامت در مسکو است. خودش نوشته: «اگر به جای مسکو رفته بودم لس‌آنجلس عمرا می‌توانستم حتی یک عکس با یکی از بازیگران رده‌چندم هالیوود بگیرم». بعد هم ادامه داده آنجا سرش حسابی شلوغ است و مدام با این و آن ملاقات و مذاکره دارد. حتی در انتهای نامه از من دعوت کرده برای یک سفر توریستی به مسکو بروم تا بادی به کله‌ام بخورد و هوایی تازه کنم! از کافه‌های آنجا هم نوشته و از سرمای دلچسب خیابان‌های شهر! من هم برایش نوشتم: «دوست «دست‌راستی» از اینکه سریع توانسته‌ای جای خودت را آنجا پیدا کنی خوشحالم و از این بابت که توانسته‌ای پروژه‌های بزرگی را تدارک ببینی هم خوشحالم. از بابت دعوتت ممنون. اما راستش من از سرمای زیاد و یخبندان وحشت دارم. ترجیح می‌دهم زمستان به جای گرم سفر کنم تا سرد. آفتاب را در این فصل بیشتر دوست دارم. ضمنا نگران دوست «دست‌چپی» هستم. مدتی است که از او خبری نیست. امیدوارم اتفاقی برایش نیفتاده باشد. همچنان منتظر نامه‌ای از او هستم. با آرزوی توفیق برای تو و به امید دیدار».

در این دوره زمانه توقع ندارید جواب نامه چند روز طول بکشد، دارید؟ او بلافاصله نوشت: «فکر می‌کردم در این مدت حسابی میانتان جوش خورده و کلی کافه‌گردی کرده‌اید. اما از قرار معلوم از او خبری نیست. کاش از دست من کاری برمی‌آمد و می‌توانستم کاری بکنم. حتی خوشحال می‌شوم او را هم به مسکو دعوت کنم. شاید در اینجا برای او هم کاری پیدا بشود». برایش نوشتم: «ممنون بابت این توجه. اما راستش تا اینجا که می‌دانم او چندان علاقه‌ای به آنجا ندارد. آن قدیم‌ها بوده که «چپ»‌ها به «مسکو» علاقه داشته‌اند آن هم نه این «چپ» که تو می‌شناسی. خودت بهتر می‌دانی زمانه خیلی عوض شده». او بلافاصله جواب نداد؛ گذاشت یکی، دو روز بعد نوشت: «راستش را بخواهی اینجا خیلی احساس تنهایی می‌کنم. کاش کسی بود تا با او حرف بزنم. دلم برای کل‌کل‌کردن‌های «دست‌چپی» تنگ شده. انگار او باید باشد تا من هم باشم. بدون او دیگر «دست‌راستی»بودن معنا ندارد. خودم این‌طور حس می‌کنم. بعضی‌وقت‌ها تنها می‌نشینم پشت شیشه بخارگرفته کافه و به تصویر مات خودم نگاه می‌کنم که به من خیره شده است. بعد از خودم می‌پرسم که من اینجا چه می‌کنم؟ اما چند دقیقه بعد به قراردادهایی که بسته‌ام فکر می‌کنم و ‌هزاران کاری که بر سر خودم ریخته‌ام. آن وقت به خودم نهیب می‌زنم تو اینجا خیلی کار داری بی‌خیال این خیالات، پاشو برو که چند قرارداد تازه منتظر امضای تو هستند!‌پاشو».

نوشته با «مُسفیلم» وارد مذاکره شده برای قرارداد یک پروژه مشترک. بعد هم اضافه کرده قرار است بازیگران معروف روس هم در آن بازی کنند. یکي، دو تا هم اسم نوشته که البته من نمی‌شناختم از چند منتقد خوره فیلم هم که پرسیدم نمی‌شناختند! فکر می‌کنم اینها نباید چندان اهمیت داشته باشند. آنچه مهم است پیشرفت برق‌آسای او در همین مدت کم اقامت در مسکو است. خودش نوشته: «اگر به جای مسکو رفته بودم لس‌آنجلس عمرا می‌توانستم حتی یک عکس با یکی از بازیگران رده‌چندم هالیوود بگیرم». بعد هم ادامه داده آنجا سرش حسابی شلوغ است و مدام با این و آن ملاقات و مذاکره دارد. حتی در انتهای نامه از من دعوت کرده برای یک سفر توریستی به مسکو بروم تا بادی به کله‌ام بخورد و هوایی تازه کنم! از کافه‌های آنجا هم نوشته و از سرمای دلچسب خیابان‌های شهر! من هم برایش نوشتم: «دوست «دست‌راستی» از اینکه سریع توانسته‌ای جای خودت را آنجا پیدا کنی خوشحالم و از این بابت که توانسته‌ای پروژه‌های بزرگی را تدارک ببینی هم خوشحالم. از بابت دعوتت ممنون. اما راستش من از سرمای زیاد و یخبندان وحشت دارم. ترجیح می‌دهم زمستان به جای گرم سفر کنم تا سرد. آفتاب را در این فصل بیشتر دوست دارم. ضمنا نگران دوست «دست‌چپی» هستم. مدتی است که از او خبری نیست. امیدوارم اتفاقی برایش نیفتاده باشد. همچنان منتظر نامه‌ای از او هستم. با آرزوی توفیق برای تو و به امید دیدار».

در این دوره زمانه توقع ندارید جواب نامه چند روز طول بکشد، دارید؟ او بلافاصله نوشت: «فکر می‌کردم در این مدت حسابی میانتان جوش خورده و کلی کافه‌گردی کرده‌اید. اما از قرار معلوم از او خبری نیست. کاش از دست من کاری برمی‌آمد و می‌توانستم کاری بکنم. حتی خوشحال می‌شوم او را هم به مسکو دعوت کنم. شاید در اینجا برای او هم کاری پیدا بشود». برایش نوشتم: «ممنون بابت این توجه. اما راستش تا اینجا که می‌دانم او چندان علاقه‌ای به آنجا ندارد. آن قدیم‌ها بوده که «چپ»‌ها به «مسکو» علاقه داشته‌اند آن هم نه این «چپ» که تو می‌شناسی. خودت بهتر می‌دانی زمانه خیلی عوض شده». او بلافاصله جواب نداد؛ گذاشت یکی، دو روز بعد نوشت: «راستش را بخواهی اینجا خیلی احساس تنهایی می‌کنم. کاش کسی بود تا با او حرف بزنم. دلم برای کل‌کل‌کردن‌های «دست‌چپی» تنگ شده. انگار او باید باشد تا من هم باشم. بدون او دیگر «دست‌راستی»بودن معنا ندارد. خودم این‌طور حس می‌کنم. بعضی‌وقت‌ها تنها می‌نشینم پشت شیشه بخارگرفته کافه و به تصویر مات خودم نگاه می‌کنم که به من خیره شده است. بعد از خودم می‌پرسم که من اینجا چه می‌کنم؟ اما چند دقیقه بعد به قراردادهایی که بسته‌ام فکر می‌کنم و ‌هزاران کاری که بر سر خودم ریخته‌ام. آن وقت به خودم نهیب می‌زنم تو اینجا خیلی کار داری بی‌خیال این خیالات، پاشو برو که چند قرارداد تازه منتظر امضای تو هستند!‌پاشو».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.