|

فرهنگ‌سازی با لباس کودک

جشنواره عمار در سینما فلسطین برگزار می‌شود؛ روزها کارگاه مستندسازی و فیلم‌سازی است و از ساعت 13 نیز نمایش فیلم‌ها تا انتهای شب ادامه دارد. این جشنواره در اصطلاح مردمی است و البته فارغ از تمام حمایت‌هایی که می‌شود، با این نام در پوسترش معرفی شده است و در هفتمین سال برگزاری آن می‌توان به این نتیجه رسید که فیلم‌سازان خاص خود را دارد و فیلم‌هایی در همه زمینه‌های ورزشی، سیاسی و تاریخی با همان زاویه دیدی که دوست دارند به موضوع نگاه کنند، می‌سازند؛ زاویه دیدی که می‌تواند معنی کلمات و تحلیل و تفسیر رفتارها را عوض کند. تماشاگران این فیلم‌ها نیز در فضایی خاص خود با حضور روحانیان و تحلیلگران اصولگرا به تماشای آثار ساخته‌شده می‌پردازند. نکته برجسته‌ای که به نظر می‌رسد امکانات خاصی است که هنگام ضبط جلسات به چشم می‌خورد، مجموعه‌ای از دوربین‌ها و تعداد فیلم‌بردارانی است که گاه از حاضران هم بیشتر هستند. یکی از کارگردانانی که فیلمی درباره ترورهای دهه 60 ساخته است، از فعالیت حداقل مؤسسه خاص پژوهشگر خبر می‌دهد. جواد موگویی در گفت‌وگویی که در سایت این جشنواره منتشر شده، خبر می‌دهد پنج سال پژوهش درباره ترورهای دهه 60 انجام داده است، اما از خریداری فیلم‌های آرشیوی مجلس از یک دلال به قیمت یک‌ میلیون تومان می‌گوید. بی‌تردید نوع فیلم‌ها و نحوه انتقاداتی که در این جشنواره می‌شود، امکان انجام آنها در آثار دیگر مستند و طبق روال گرفتن ممکن نیست. جشنواره عمار با هدف فرهنگ‌سازی شکل گرفته است، با هدف ترویج فیلم‌سازی خاص اصولگرایان و برای مخاطبان خاص خود. این را می‌توان از همان لحظه اول ورود به سینما فلسطین دریافت. دکوری شیشه‌ای که تزئینات خانمی را دربر می‌گرفت و برای تشکر از مدافعان حرم ارسال شده بود (موضوع امسال بزرگداشت مدافعان حرم است). کمی کنارتر کمک‌های مردمی به مدافعان حرم در پلاستیک‌های مختلف قرار داشت؛ اما بحث فرهنگ‌سازی برای کودکان و خانواده‌ها را می‌توان در طبقه سوم و در غرفه‌های کوچک طراحی‌شده دید. یک غرفه به تبلیغ روروک اختصاص داشت و تأکید شده بود در اروپا و آمریکا استفاده از [روروک] ممنوع شده است. در غرفه‌ای دیگر لباس‌های رزمی و جنگی خاص کودکان و نوجوانان برای فروش عرضه شده بود. البته فروش مستندها شاید یکی از مربوط‌ترین غرفه‌های این جشنواره بود. این جشنواره در شهرهای مختلف ایران برگزار می‌شود، اما آن چیزی که بیشتر از هرچیزی در جشنواره مردمی عمار به چشم می‌خورد، حذف و طرد افراد متفاوت است. کاش آنهایی که به جشنواره عمار می‌روند و روایت خود را از مدافعان حرم و گرامیداشت آنها می‌نویسند باور کنند بسیاری دیگر هم با خواندن این کلمات مادر شهید اشک‌هایشان سرازیر می‌شود: «این چفیه تاشده نبوده، ۴٠ روز به گردن رسولش مانده بوده و بعد با همان شمایل، سوغاتی را فرستادند. می‌گفت بیانش چه راحت است! اما نمی‌دانید چه بر سر دلم آمد تا خون این چفیه را شستم...».

جشنواره عمار در سینما فلسطین برگزار می‌شود؛ روزها کارگاه مستندسازی و فیلم‌سازی است و از ساعت 13 نیز نمایش فیلم‌ها تا انتهای شب ادامه دارد. این جشنواره در اصطلاح مردمی است و البته فارغ از تمام حمایت‌هایی که می‌شود، با این نام در پوسترش معرفی شده است و در هفتمین سال برگزاری آن می‌توان به این نتیجه رسید که فیلم‌سازان خاص خود را دارد و فیلم‌هایی در همه زمینه‌های ورزشی، سیاسی و تاریخی با همان زاویه دیدی که دوست دارند به موضوع نگاه کنند، می‌سازند؛ زاویه دیدی که می‌تواند معنی کلمات و تحلیل و تفسیر رفتارها را عوض کند. تماشاگران این فیلم‌ها نیز در فضایی خاص خود با حضور روحانیان و تحلیلگران اصولگرا به تماشای آثار ساخته‌شده می‌پردازند. نکته برجسته‌ای که به نظر می‌رسد امکانات خاصی است که هنگام ضبط جلسات به چشم می‌خورد، مجموعه‌ای از دوربین‌ها و تعداد فیلم‌بردارانی است که گاه از حاضران هم بیشتر هستند. یکی از کارگردانانی که فیلمی درباره ترورهای دهه 60 ساخته است، از فعالیت حداقل مؤسسه خاص پژوهشگر خبر می‌دهد. جواد موگویی در گفت‌وگویی که در سایت این جشنواره منتشر شده، خبر می‌دهد پنج سال پژوهش درباره ترورهای دهه 60 انجام داده است، اما از خریداری فیلم‌های آرشیوی مجلس از یک دلال به قیمت یک‌ میلیون تومان می‌گوید. بی‌تردید نوع فیلم‌ها و نحوه انتقاداتی که در این جشنواره می‌شود، امکان انجام آنها در آثار دیگر مستند و طبق روال گرفتن ممکن نیست. جشنواره عمار با هدف فرهنگ‌سازی شکل گرفته است، با هدف ترویج فیلم‌سازی خاص اصولگرایان و برای مخاطبان خاص خود. این را می‌توان از همان لحظه اول ورود به سینما فلسطین دریافت. دکوری شیشه‌ای که تزئینات خانمی را دربر می‌گرفت و برای تشکر از مدافعان حرم ارسال شده بود (موضوع امسال بزرگداشت مدافعان حرم است). کمی کنارتر کمک‌های مردمی به مدافعان حرم در پلاستیک‌های مختلف قرار داشت؛ اما بحث فرهنگ‌سازی برای کودکان و خانواده‌ها را می‌توان در طبقه سوم و در غرفه‌های کوچک طراحی‌شده دید. یک غرفه به تبلیغ روروک اختصاص داشت و تأکید شده بود در اروپا و آمریکا استفاده از [روروک] ممنوع شده است. در غرفه‌ای دیگر لباس‌های رزمی و جنگی خاص کودکان و نوجوانان برای فروش عرضه شده بود. البته فروش مستندها شاید یکی از مربوط‌ترین غرفه‌های این جشنواره بود. این جشنواره در شهرهای مختلف ایران برگزار می‌شود، اما آن چیزی که بیشتر از هرچیزی در جشنواره مردمی عمار به چشم می‌خورد، حذف و طرد افراد متفاوت است. کاش آنهایی که به جشنواره عمار می‌روند و روایت خود را از مدافعان حرم و گرامیداشت آنها می‌نویسند باور کنند بسیاری دیگر هم با خواندن این کلمات مادر شهید اشک‌هایشان سرازیر می‌شود: «این چفیه تاشده نبوده، ۴٠ روز به گردن رسولش مانده بوده و بعد با همان شمایل، سوغاتی را فرستادند. می‌گفت بیانش چه راحت است! اما نمی‌دانید چه بر سر دلم آمد تا خون این چفیه را شستم...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.