آقای دکتر پزشکیان، خدا قوت

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

در سال‌هایی دورتر از حالا و در مراسمی از سالگرد شهید باکری، از نزدیک شنونده سخنانتان بودم. سخنانی که از دل برمی‌خاست و لاجرم بر دل‌ها می‌نشست. آنچه در آن مراسم بیان کردید، همچون رایحه‌ای عطرآگین، از دل یخبندان اما برای آینده نوید بهار را می‌داد. البته روزی را که دست در دست فرزندتان برای انتخابات ریاست‌جمهوری ثبت‌نام کردید، با شگفتی به خاطر دارم. گرچه از راهروهای عرصه مدیریت اجرائی شناخت و تجربه عینی ندارم، اما به‌عنوان شهروندی نظاره‌گر می‌دانم که در آنجا‌ها سطحی لغزنده و گذرهایی بس دشوار وجود دارد. شگفتی‌ام از آن رو بود که با چه تمهیدی این‌گونه خطر کرده‌اید؟ باید اذعان کنم گرچه ایام ریاست‌جمهوری‌تان با بحران‌های پیچیده پرشماری هم‌زمان شد و مردمی که دستانتان را به امید برون‌رفت گرفته بودند بعضا از مرز گلایه چه‌بسا به وادی بغض غلتیدند، اما اکنون باورم بر این است که صبورانه و به شوق دستیابی به منافع ملی از انبوه سرزنش‌های خار مغیلان غم به دل راه ندادید.

آقای دکتر پزشکیان! در حال حاضر به نظر می‌رسد در آغاز شرایطی هستیم که امیدواریم از این پس پرتویی از آرامش و توسعه پایدار بر پهنه سرزمین ما بتابد. بنابراین از شما که جلوه‌ای از صبر و استقامت از خود نشان داده‌اید، انتظار داریم در جایگاه یک کشتی‌بان در برنامه‌های اجرائی خود سیاستی دیگر برگزینید. با توجه به دیدگاه حرفه‌ام، در این مجال اندک و به‌طور خاص، پیشنهاد دگرگونی ساختاری در مدیریت محیط زیست و بخش کلیدی کشاورزی کشور را دارم. بی‌تردید آنچه در این حوزه و در ایام حضورتان در پاستور صورت گرفته، تنها در امتداد دور باطل آزمون و خطاهای گذشته بوده است. بخش کشاورزی در این ادامه فرساینده و در این مدت به ‌دلیل اولویت‌های امنیتی در کشور، با چراغی خاموش حرکت داشته است. از آنجا که کاستی‌ها و ناکارآمدی‌های این عرصه در حال حاضر‌ به یک فرهنگ در مناسبات متولیان و مجریان آن تبدیل شده است، انتظار تحقق توسعه پایدار در کوتاه‌مدت از آن به چشم نمی‌خورد. باید راهی طولانی را طی کنید تا شمار فراوانی از موانع از پیش‌رو برداشته شود. راهی که گام‌های شجاعانه و عزم صبورانه چهره‌هایی مانند شما را می‌طلبد؛ شمایی که در این مدت جلوه‌ای از شکیبایی ستودنی را به نمایش گذاشتید.