قهوه داغ در عصر یخبندان مسکو!
مهرداد حجتی: «پشت شیشه بخارگرفته کافه نشستهام و به عابرانی چشم دوختهام که دارند سر در گریبان و شتابان در برفی که تا زانو باریده است به سویی میروند. احساس خوبی دارم. مکاشفه خوشایندی است. هوای سرد و برفی، قهوه داغ و مردمانی ساکت در آنسوی شیشه. فقط اشکالش این است که اینجا از مراسم شب یلدا خبری نیست. فقط کریسمس است و ترانههایی که من هیچ کلمهاي از آن را نمیفهمم».
این بخشی از نامه «دستِراستی» است.
چقدر زود کافه مطلوبش را پیدا کرده؛ کافهای فرسنگها آنطرفتر از «کافه وسط»؟! آنهم وسط مسکو! خیلی تعجب نکردم، بالاخره معلوم بود که او دنبال جایی میگردد که با روحیهاش سازگار باشد. آنجا سرد است و او هم سردمزاج، طبیعی است که خواسته باشد آنجا برود، نه جایی دیگر. بالاخره هرکسی طبعی دارد. میخواستم از او بپرسم از اینکه حالا تنها شده خوشحال است یا اینکه در کنار «دستِچپی» احساس خوشحالی میکرده؟ نپرسیدم. گفتم بگذارم چند روزی خوش بگذراند، بعد برای این حرفها فرصت هست. فقط پرسیدم به اندازه کافی لباس گرم با خود برده؟ واقعا نگرانشم. هرچه باشد، اینجا کلی خاطره با هم داشتهایم. «دستِچپی» و «دستِراستی» بخشی از من شده بودند و حالا که نیستند حس میکنم ناقصم. فعلا من ماندهام و کلی خاطره از دو صندلی که حالا خالی به من خیره ماندهاند. مثل اینکه چشم داشته باشند و بخواهند با نگاه سرزنشم کنند! بد کوفتی است این تنهایی. خودم هم احساس خوبی ندارم، از اینکه میبینم تنهایی هم خیلی نمیشود حرف زد. مخاطب مهم است. آنهم مخاطبی که تو را سر ذوق بیاورد و انصافا باید گفت که آن دو، «دستِچپی» و «دستِراستی» کلی من را سر شوق میآوردند و
حالا که نیستند مثل این است که بخواهی در خلأ حرف بزنی. اما چه کنم؟ خودکرده را تدبیر نیست. فعلا باید با این تنهایی کنار بیایم ببینم بعدش چه میشود. حالا که نشستهام میان دو صندلی خالی روی «صندلی وسط» و به جای خالی آن دو فکر نگاه میکنم و به روزهای پرهیاهویی فکر میکنم که آن دو با هم داشتهاند، به آن روزها که گاه تا مرز یقهگیری پیش میرفته و از خود خاطرهای باقی میگذاشتهاند. امروز گارسون سراغشان را از من گرفت. به او از احوال تازه «دستِراستی» گفتم و از بیخبریام از «دستِچپی». میدانم که با «دستِچپی» میانه بهتری داشته. متأثر شد. از مکث طولانیاش فهمیدم که هنوز با وضع جدید کنار نیامده؛ وضعی که برای خود من هم تازه است. چه کنیم باید عادت کنیم. همه باید عادت کنیم. شاید هفته بعد فرجی بشود و از «دستِچپی» هم خبری برسد.
مهرداد حجتی: «پشت شیشه بخارگرفته کافه نشستهام و به عابرانی چشم دوختهام که دارند سر در گریبان و شتابان در برفی که تا زانو باریده است به سویی میروند. احساس خوبی دارم. مکاشفه خوشایندی است. هوای سرد و برفی، قهوه داغ و مردمانی ساکت در آنسوی شیشه. فقط اشکالش این است که اینجا از مراسم شب یلدا خبری نیست. فقط کریسمس است و ترانههایی که من هیچ کلمهاي از آن را نمیفهمم».
این بخشی از نامه «دستِراستی» است.
چقدر زود کافه مطلوبش را پیدا کرده؛ کافهای فرسنگها آنطرفتر از «کافه وسط»؟! آنهم وسط مسکو! خیلی تعجب نکردم، بالاخره معلوم بود که او دنبال جایی میگردد که با روحیهاش سازگار باشد. آنجا سرد است و او هم سردمزاج، طبیعی است که خواسته باشد آنجا برود، نه جایی دیگر. بالاخره هرکسی طبعی دارد. میخواستم از او بپرسم از اینکه حالا تنها شده خوشحال است یا اینکه در کنار «دستِچپی» احساس خوشحالی میکرده؟ نپرسیدم. گفتم بگذارم چند روزی خوش بگذراند، بعد برای این حرفها فرصت هست. فقط پرسیدم به اندازه کافی لباس گرم با خود برده؟ واقعا نگرانشم. هرچه باشد، اینجا کلی خاطره با هم داشتهایم. «دستِچپی» و «دستِراستی» بخشی از من شده بودند و حالا که نیستند حس میکنم ناقصم. فعلا من ماندهام و کلی خاطره از دو صندلی که حالا خالی به من خیره ماندهاند. مثل اینکه چشم داشته باشند و بخواهند با نگاه سرزنشم کنند! بد کوفتی است این تنهایی. خودم هم احساس خوبی ندارم، از اینکه میبینم تنهایی هم خیلی نمیشود حرف زد. مخاطب مهم است. آنهم مخاطبی که تو را سر ذوق بیاورد و انصافا باید گفت که آن دو، «دستِچپی» و «دستِراستی» کلی من را سر شوق میآوردند و
حالا که نیستند مثل این است که بخواهی در خلأ حرف بزنی. اما چه کنم؟ خودکرده را تدبیر نیست. فعلا باید با این تنهایی کنار بیایم ببینم بعدش چه میشود. حالا که نشستهام میان دو صندلی خالی روی «صندلی وسط» و به جای خالی آن دو فکر نگاه میکنم و به روزهای پرهیاهویی فکر میکنم که آن دو با هم داشتهاند، به آن روزها که گاه تا مرز یقهگیری پیش میرفته و از خود خاطرهای باقی میگذاشتهاند. امروز گارسون سراغشان را از من گرفت. به او از احوال تازه «دستِراستی» گفتم و از بیخبریام از «دستِچپی». میدانم که با «دستِچپی» میانه بهتری داشته. متأثر شد. از مکث طولانیاش فهمیدم که هنوز با وضع جدید کنار نیامده؛ وضعی که برای خود من هم تازه است. چه کنیم باید عادت کنیم. همه باید عادت کنیم. شاید هفته بعد فرجی بشود و از «دستِچپی» هم خبری برسد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.