|

تمامی میوه‌ها زمانی می‌رسد که توت‌فرنگی*

آزاده تاجعلی

اردیبهشت، همه مزرعه‌ها زیبا‌تر می‌شود، مزرعه کوچک «عفت» هم در این روزهای سال خوشبو‌تر و زیباتر شده است. اینجا «دلند» است، حومه «رامیان»، در استان گلستان و اگر صبح زود مثل زنان روستاهایش از کنار این فضاهای سبز و قرمز و نمناک عبور کنی، تنها بویی که تا فاصله‌ها به یادت می‌ماند، بوی توت‌فرنگی‌های رسیده و شبنم‌زده مزرعه‌هاست. عفت می‌گوید: نیم هکتار زمین از ارث پدری به من رسید و شانسم بود که همان قسمت کنار جاده نصیبم شد. چون بیشتر ما توت‌فرنگی‌کارها در دلند و گلند، مجبوریم به خاطر هزینه‌های زیاد رساندن بار به شهر‌های اطراف، همینجا کنار جاده محصولمان را بفروشیم. من هر سال بعد از نوروز، با همه خواهرهایم روزها‌یمان را در مزرعه می‌گذرانیم و از گل‌های توت‌فرنگی و بوته‌ها مراقبت می‌کنیم. همین روزها یعنی آخرهای اردیبهشت هم بیشترین کار کل سالمان شروع می‌شود و تا یک ماه باید میوه‌ها را خودمان بچینیم، خودمان در ظرف‌های یک‌بارمصرف بگذاریم و خودمان هم لب جاده بفروشیم. او ادامه می‌دهد: قبلا‌، جعبه‌های مقوایی کوچک بود که سوراخ‌سوراخ‌هایی برای هر توت‌فرنگی داشت، همیشه موقعی که اول صبح دستم به این ظرف‌های پلاستیکی می‌خورد، غصه‌ام می‌گیرد که چرا دیگر عمر آن جعبه‌های قشنگ تمام شده و باید با اینها سر کنیم. به هر حال کار ما خیلی سختی دارد. عفت توضیح می‌دهد: توت‌فرنگی خیلی نازک‌نارنجی است و وقتی صبح‌های زود آن را برداشت می‌کنیم، اگر تا ظهر لب جاده نتوانیم ماشین‌ها را نگه داریم و به آنها بفروشیم، تا آخر روز، میوه‌هایمان پلاسیده، زشت و بی‌سکه می‌شوند. به‌خاطر همین همیشه باید راه‌هایی برای این داشته باشیم که مسافرها به ما که می‌رسند، ترمز کنند. این کار شاید از برداشت تند‌تند محصول، صبح‌های خیلی زود، خیلی سخت‌تر باشد. الان که این همه گرانی شده، ما آخر چه قیمت‌هایی باید روی جعبه‌ها بزنیم که ماشین‌ها سریع نگه دارند و به مزرعه بعدی نروند؟ خدا می‌داند که البته همه ما خیلی انصاف داریم و کم‌توقع هستیم، تا بوده هم همین بوده، ما کشاورزها و خرده‌فروش‌ها همیشه آخرش ضرر می‌کنیم. تازه، ما زن‌ها که وضع و روزمان سخت‌تر است: اگر مثلا یک روز نتوانم بیایم سر زمین و توت‌فرنگی جمع کنم، دیگر بیشتر محصولم نابود می‌شود، چون باید توت‌فرنگی‌ها به موقع چیده شود تا دوباره گل بدهد و بوته‌ها هم بچه کنند. او درباره مشتری‌هایش هم می‌گوید: همه‌جور آدمی از کنار این جاده که از بهشهر و گرگان می‌گذرد و به گنبد و بجنورد و مشهد می‌رسد، با ماشین رد می‌شوند. اما من خودم، تازه‌عروس و دامادها را بیشتر دوست دارم و حاضرم کلی به آنها تخفیف بدهم تا با میوه‌های زمین من در سفرشان خاطره پیدا کنند. خودم وقتی جوان بودم و پدرم زنده بود، مجبور نبودم روی زمین کار کنم و موقع نامزدی‌ام را یادم نمی‌رود که سر محصول، پدرم برای من و رضا یک سبد حصیری پر از توت‌فرنگی آورد که البته تا یک ساعت بعدش همه را خورده بودیم.
* منسوب به پاراسلسوس، حکیم آلمانی: کسی که می‌پندارد «تمامی میوه‌ها زمانی می‌رسد که توت فرنگی،» از انگور هیچ نمی‌داند.
اردیبهشت، همه مزرعه‌ها زیبا‌تر می‌شود، مزرعه کوچک «عفت» هم در این روزهای سال خوشبو‌تر و زیباتر شده است. اینجا «دلند» است، حومه «رامیان»، در استان گلستان و اگر صبح زود مثل زنان روستاهایش از کنار این فضاهای سبز و قرمز و نمناک عبور کنی، تنها بویی که تا فاصله‌ها به یادت می‌ماند، بوی توت‌فرنگی‌های رسیده و شبنم‌زده مزرعه‌هاست. عفت می‌گوید: نیم هکتار زمین از ارث پدری به من رسید و شانسم بود که همان قسمت کنار جاده نصیبم شد. چون بیشتر ما توت‌فرنگی‌کارها در دلند و گلند، مجبوریم به خاطر هزینه‌های زیاد رساندن بار به شهر‌های اطراف، همینجا کنار جاده محصولمان را بفروشیم. من هر سال بعد از نوروز، با همه خواهرهایم روزها‌یمان را در مزرعه می‌گذرانیم و از گل‌های توت‌فرنگی و بوته‌ها مراقبت می‌کنیم. همین روزها یعنی آخرهای اردیبهشت هم بیشترین کار کل سالمان شروع می‌شود و تا یک ماه باید میوه‌ها را خودمان بچینیم، خودمان در ظرف‌های یک‌بارمصرف بگذاریم و خودمان هم لب جاده بفروشیم. او ادامه می‌دهد: قبلا‌، جعبه‌های مقوایی کوچک بود که سوراخ‌سوراخ‌هایی برای هر توت‌فرنگی داشت، همیشه موقعی که اول صبح دستم به این ظرف‌های پلاستیکی می‌خورد، غصه‌ام می‌گیرد که چرا دیگر عمر آن جعبه‌های قشنگ تمام شده و باید با اینها سر کنیم. به هر حال کار ما خیلی سختی دارد. عفت توضیح می‌دهد: توت‌فرنگی خیلی نازک‌نارنجی است و وقتی صبح‌های زود آن را برداشت می‌کنیم، اگر تا ظهر لب جاده نتوانیم ماشین‌ها را نگه داریم و به آنها بفروشیم، تا آخر روز، میوه‌هایمان پلاسیده، زشت و بی‌سکه می‌شوند. به‌خاطر همین همیشه باید راه‌هایی برای این داشته باشیم که مسافرها به ما که می‌رسند، ترمز کنند. این کار شاید از برداشت تند‌تند محصول، صبح‌های خیلی زود، خیلی سخت‌تر باشد. الان که این همه گرانی شده، ما آخر چه قیمت‌هایی باید روی جعبه‌ها بزنیم که ماشین‌ها سریع نگه دارند و به مزرعه بعدی نروند؟ خدا می‌داند که البته همه ما خیلی انصاف داریم و کم‌توقع هستیم، تا بوده هم همین بوده، ما کشاورزها و خرده‌فروش‌ها همیشه آخرش ضرر می‌کنیم. تازه، ما زن‌ها که وضع و روزمان سخت‌تر است: اگر مثلا یک روز نتوانم بیایم سر زمین و توت‌فرنگی جمع کنم، دیگر بیشتر محصولم نابود می‌شود، چون باید توت‌فرنگی‌ها به موقع چیده شود تا دوباره گل بدهد و بوته‌ها هم بچه کنند. او درباره مشتری‌هایش هم می‌گوید: همه‌جور آدمی از کنار این جاده که از بهشهر و گرگان می‌گذرد و به گنبد و بجنورد و مشهد می‌رسد، با ماشین رد می‌شوند. اما من خودم، تازه‌عروس و دامادها را بیشتر دوست دارم و حاضرم کلی به آنها تخفیف بدهم تا با میوه‌های زمین من در سفرشان خاطره پیدا کنند. خودم وقتی جوان بودم و پدرم زنده بود، مجبور نبودم روی زمین کار کنم و موقع نامزدی‌ام را یادم نمی‌رود که سر محصول، پدرم برای من و رضا یک سبد حصیری پر از توت‌فرنگی آورد که البته تا یک ساعت بعدش همه را خورده بودیم.
* منسوب به پاراسلسوس، حکیم آلمانی: کسی که می‌پندارد «تمامی میوه‌ها زمانی می‌رسد که توت فرنگی،» از انگور هیچ نمی‌داند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.