اعطای نوبل در غیبت نوبلیست
دیلن: در جاده بودم
شرق: مراسم اعطای جوایز نوبل شامگاه شنبه 20 آذر بدون حضور «باب دیلن»، برنده امسال، در استکهلم سوئد برگزار و متن سخنرانی او در حضور دیگران خوانده شد. به گزارش ایسنا، «رولینگ استونز» نوشت: وقتی اوایل اکتبر خبر نوبلیستشدن «باب دیلن» اعلام شد، همه درباره این تصمیم آکادمی سوئدی نظری داشتند بهجز خود برنده نوبل.
مراسم اعطای جوایز نوبل شنبه (10 دسامبر) در استکهلم برگزار شد. «کارل هندریک هلدین»، رئیس بنیاد نوبل سخنرانی کوتاهی برای برندگان و دیگر ميهمانان ایراد کرد. پادشاه «کارل گوستاو شانزدهم» بههمراه همسر و دخترش پشتسر او با لباسهای فاخر و آراسته نشسته بودند، فضایی بسیار رسمی در سالن حکمفرمایی میکرد.
جای تنها کسی که در این مراسم خالی بود، «باب دیلن»، خواننده و ترانهسرای آمریکایی، بود که با کسب نوبل ادبیات در دو ماه گذشته، حواشی بسیاری را بهپا کرده است.
او با گذشت دو هفته از اعلام نوبلیستشدنش، سرانجام پاسخ تماسهای مکرر آکادمی نوبل را داد و گفت کسب این جایزه بزرگ زبان او را بند آورده بود. بااینحال «دیلن» اعلام کرد به دلیل تعهدات دیگر، نمیتواند در این مراسم حضور پیدا کند و متن سخنرانی او را یکی از اعضای آکادمی خواند. «پتی اسمیت» خوانندهای بود که در این مراسم حضور پیدا کرد و «میخواهد باران شدیدی ببارد»، از معروفترین کارهای «دیلن»، را اجرا کرد. او در میان اجرا، متن ترانه را فراموش کرد. «اسمیت» پس از عذرخواهی، گفت که دستپاچه شده و بعد به خواندن ادامه داد. دیلن در بخشی از متن سخنرانیاش نوشته است: «خواهشمندم بدانید که مسلما روح من با شماست و از دریافت این جایزه مهم مفتخرم. کسب جایزه نوبل ادبیات اتفاقی بود که من هرگز نمیتوانستم تصورش را بکنم. از دوران کودکی با آثار افرادی که شایسته چنین امتیازی بودند آشنا بودم، آنها را میخواندم و جذبشان میشدم: «کیپلینگ»، «شاو»، «توماس مان»، «پرل باک»، «آلبر کامو» و «همینگوی». این غولهای ادبی که کارهایشان در مدارس تدریس میشوند، در کتابخانههای سرتاسر جهان جای دارند و با لحنی محترمانه دربارهشان صحبت میشود، همیشه
تأثیر عمیقی بر من میگذاشتند. توصیف اینکه نام من به چنین فهرستی اضافه شده، واقعا فراتر از کلمات است. نمیدانم این مردان و زنان هرگز افتخار نوبل را برای خود میدانستند یا نه، اما فکر میکنم هرکس که یک کتاب، قطعهای شعر یا یک نمایشنامهای را در هرجای جهان مینویسد ممکن است این راز را در عمق وجود خود نگه دارد. شاید این راز آنقدر در اعماق دفن شده باشد که آنها حتی از وجودش هم خبر نداشته باشند.
اگر کسی به من میگفت شانس کوچکی برای کسب جایزه نوبل دارم، به نظرم به اندازه ایستادن روی ماه عجیب میآمد. درواقع در سالی که من به دنیا آمدم و چند سال پس از آن، هیچکس در دنیا وجود نداشت که شایسته دریافت جایزه نوبل باشد. بنابراین من متوجه شدم که یکی از همراهان نادر این جمع هستم». دیلن درباره لحظه شنیدن خبر نوبلیستشدنش هم نوشته: «من در جاده بودم که این خبر غافلگیرکننده را شنیدم. بیش از پنجدقیقه طول کشید تا بهدرستی آن را درک کنم. شروع کردم به فکرکردن درباره «ویلیام شکسپیر»، چهره بزرگ ادبی». او ادامه میدهد: «باید مطلبی را بگویم. من برای ۵۰هزار نفر اجرا کردهام، برای ۵۰ نفر هم همینطور و میتوانم بگویم اجراکردن برای ۵۰ نفر سختتر است. ۵۰هزار نفر یک شخصیت واحد دارند، اما این مسئله درمورد ۵۰ نفر صادق نیست».
شرق: مراسم اعطای جوایز نوبل شامگاه شنبه 20 آذر بدون حضور «باب دیلن»، برنده امسال، در استکهلم سوئد برگزار و متن سخنرانی او در حضور دیگران خوانده شد. به گزارش ایسنا، «رولینگ استونز» نوشت: وقتی اوایل اکتبر خبر نوبلیستشدن «باب دیلن» اعلام شد، همه درباره این تصمیم آکادمی سوئدی نظری داشتند بهجز خود برنده نوبل.
مراسم اعطای جوایز نوبل شنبه (10 دسامبر) در استکهلم برگزار شد. «کارل هندریک هلدین»، رئیس بنیاد نوبل سخنرانی کوتاهی برای برندگان و دیگر ميهمانان ایراد کرد. پادشاه «کارل گوستاو شانزدهم» بههمراه همسر و دخترش پشتسر او با لباسهای فاخر و آراسته نشسته بودند، فضایی بسیار رسمی در سالن حکمفرمایی میکرد.
جای تنها کسی که در این مراسم خالی بود، «باب دیلن»، خواننده و ترانهسرای آمریکایی، بود که با کسب نوبل ادبیات در دو ماه گذشته، حواشی بسیاری را بهپا کرده است.
او با گذشت دو هفته از اعلام نوبلیستشدنش، سرانجام پاسخ تماسهای مکرر آکادمی نوبل را داد و گفت کسب این جایزه بزرگ زبان او را بند آورده بود. بااینحال «دیلن» اعلام کرد به دلیل تعهدات دیگر، نمیتواند در این مراسم حضور پیدا کند و متن سخنرانی او را یکی از اعضای آکادمی خواند. «پتی اسمیت» خوانندهای بود که در این مراسم حضور پیدا کرد و «میخواهد باران شدیدی ببارد»، از معروفترین کارهای «دیلن»، را اجرا کرد. او در میان اجرا، متن ترانه را فراموش کرد. «اسمیت» پس از عذرخواهی، گفت که دستپاچه شده و بعد به خواندن ادامه داد. دیلن در بخشی از متن سخنرانیاش نوشته است: «خواهشمندم بدانید که مسلما روح من با شماست و از دریافت این جایزه مهم مفتخرم. کسب جایزه نوبل ادبیات اتفاقی بود که من هرگز نمیتوانستم تصورش را بکنم. از دوران کودکی با آثار افرادی که شایسته چنین امتیازی بودند آشنا بودم، آنها را میخواندم و جذبشان میشدم: «کیپلینگ»، «شاو»، «توماس مان»، «پرل باک»، «آلبر کامو» و «همینگوی». این غولهای ادبی که کارهایشان در مدارس تدریس میشوند، در کتابخانههای سرتاسر جهان جای دارند و با لحنی محترمانه دربارهشان صحبت میشود، همیشه
تأثیر عمیقی بر من میگذاشتند. توصیف اینکه نام من به چنین فهرستی اضافه شده، واقعا فراتر از کلمات است. نمیدانم این مردان و زنان هرگز افتخار نوبل را برای خود میدانستند یا نه، اما فکر میکنم هرکس که یک کتاب، قطعهای شعر یا یک نمایشنامهای را در هرجای جهان مینویسد ممکن است این راز را در عمق وجود خود نگه دارد. شاید این راز آنقدر در اعماق دفن شده باشد که آنها حتی از وجودش هم خبر نداشته باشند.
اگر کسی به من میگفت شانس کوچکی برای کسب جایزه نوبل دارم، به نظرم به اندازه ایستادن روی ماه عجیب میآمد. درواقع در سالی که من به دنیا آمدم و چند سال پس از آن، هیچکس در دنیا وجود نداشت که شایسته دریافت جایزه نوبل باشد. بنابراین من متوجه شدم که یکی از همراهان نادر این جمع هستم». دیلن درباره لحظه شنیدن خبر نوبلیستشدنش هم نوشته: «من در جاده بودم که این خبر غافلگیرکننده را شنیدم. بیش از پنجدقیقه طول کشید تا بهدرستی آن را درک کنم. شروع کردم به فکرکردن درباره «ویلیام شکسپیر»، چهره بزرگ ادبی». او ادامه میدهد: «باید مطلبی را بگویم. من برای ۵۰هزار نفر اجرا کردهام، برای ۵۰ نفر هم همینطور و میتوانم بگویم اجراکردن برای ۵۰ نفر سختتر است. ۵۰هزار نفر یک شخصیت واحد دارند، اما این مسئله درمورد ۵۰ نفر صادق نیست».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.