جامعه باربد و مهرتاش در گذر زمان (قسمت دوم)
محمد مصطفی مهربانی: آثار نمایشی این تشکل هنری و تماشاخانه، یک شب در ماه اجرا میشد و اغلب اوقات این آثار نمایشی صرفا برای اعضای کلوپ جامعه باربد و خانوادههایشان و گاهی نیز برای عموم مردم روی صحنه میرفت و برای اجرای عدالت قیمتهای مختلفی برای صندلیهای آن درنظر گرفته شده بود. برای مثال قیمت بلیت لژهاى مخصوص صد تومان، صندلیهای سالن بهترتیب 10 تومان، پنج تومان، دو تومان و یک تومان بود.
جامعه باربد در زمینه صحنهپردازی و دکور نیز پیشتاز شد و نخستینبار در تاریخ تئاتر ایران طراحی و ساخت دکور به طور حرفهای و ویژه در این تئاتر انجام شد. میرسیفالدین کرمانشاهی، تحصیلکرده و معلم تئاتر در روسیه و متخصص دکورسازی در سالهای 1308 پس از ورودش به تهران به این تئاتر پیوست و دکورهای درخور توجهی ساخت که دکور نمایش «لیلی و مجنون» اولین آنها بود. این دکور برای چهار قسمت متفاوت نمایش شامل چهار سازه جداگانه بود که بهترتیب عوض میشدند.
موضوع نمایشنامهها بیشتر برگرفته از ادبیات و فرهنگ کهن ایران مانند آثار نظامی گنجوی و فردوسی یا آداپته از آثار فرنگی بود که اغلب با استقبال فراوان تماشاچیان مواجه میشد.
جامعه باربد در سال ۱۳۱۲ اولین نمایش خود را در سالن سینما همای یا همان سالن زرتشتیان به نام لیلی و مجنون به صحنه برد که به علت استقبال و ازدحام جمعیت خیابان لالهزار بسته شد و با دخالت پلیس سامان یافت. دومین نمایش به نام خسرو و شیرین بود که ملوک ضرابی نقش شیرین را در آن ایفا کرد.
مهرتاش مبدع پیشپردهخوانی در تئاتر نیز شده بود و در فاصله زمانی بین دو پرده تئاتر، پیشپردهخوان میآمد روی سن میخواند تا حوصله تماشاچی سر نرود، چون فاصله هر پرده با پرده بعدی نیم ساعت طول میکشید. موسیقیای که در زمان تعویض پردهها و دکور اجرا میشد، پیشپرده مینامیدند. استاد مهرتاش برای این تئاترها موسیقی میساختند و از شاعر میخواستند تا برایشان شعر بگوید.
همچنین مهرتاش در سال ۱۳۱۳ با سفر به شهر حلب در سوریه به ضبط آثاری از آهنگهای فولکلور تهران، از جمله یکی یک پول خروس، ذال ذالک، آلاگارسون و... پرداخت. این آثار ساخته خودش بود و در این سفر هنرمندانی مانند صبا، محجوبی، بدیعزاده و ملکه حکمت شعار او را همراهی کردند. (مهرتاش حدود 450 آهنگ برای مناسبتهای گوناگون و نمایشها ساخت و براى ضبط آنها روى صفحه به بغداد و قاهره نیز چند سفر کرد).
جامعه باربد بین سالهای ۱۳۱۸ تا ۱۳۲۱ فعالیتی نداشت و اسماعیلخان مهرتاش مشغول تقویت بنیه اقتصادی و تجدیدقوا برای ادامه حرکت این تماشاخانه و دانشگاه مردمی بود.
جامعه باربد از سال 1321 با اجاره ملکی در خیابان سعدی فعالیتهایش را از سر گرفت. مهرتاش که بهشدت به تساوی حقوق حاصله پایبند بود، به منظور شریککردن هنرمندان جامعه باربد، اقدام به فروش سهام این تماشاخانه کرد و با تقسیم 35 سهم بین 35 هنرمند فعال در جامعه باربد، مبلغ 500 تومان را برای هر سهم در نظر گرفت و این روند تا سال ۱۳۲۵ ادامه یافت. بعدها به دلیل مخارج بالای زندگی هنرمندان و ترس از احتمال متحملشدن شکست و آسیب مالی جامعه باربد، همه 35 سهامدار این تماشاخانه، هر سهم خود را به مبلغ 340 به شخص مهرتاش واگذار کردند و اسماعیلخان مهرتاش به طور رسمی صاحب جامعه باربد شد.
یکی از اتفاقات مهمی که در فعالیت جامعه باربد در خیابان سعدی رخ داد، حضور و آغاز همکاری رفیع حالتی در این تماشاخانه بود که در آن زمان یکی از بهترینهای تئاتر کشورمان محسوب میشد و اجرای آثار نمایشی او مصادف با جلب توجه خیل عظیم علاقهمندان این هنرمند بود.
جامعه باربد در سال ۱۳۲۵ به خیابان لالهزار و کوچه ملی و در ملکی که در این زمان سینمای تعطیلشده شهرزاد هست، نقل مکان کرد و شهرت این تماشاخانه موجب شد به مرور زمان نام کوچه ملی به کوچه باربد تغییر پیدا کند و این اتفاق، نشاندهنده میزان محبوبیت و شهرت این تماشاخانه بین اقشار مختلف جامعه بود. مهرتاش در این مکان نیز بر دایربودن کلاسهای آموزشی همچنان تأکید داشت.
در سال 1326 تئاتر تهران که مجاور جامعه باربد بود برای درآمد بیشتر از ترکیه تعدادی رقاصه آورد و این برای مردمی که این چیزها را ندیده بودند و جوانان بسیار جذاب بود و بدینگونه فضای لالهزار را عوض کردند و برای تئاترهای مبتذل صفهای طولانی تشکیل میشد. همچنین فیلمها هم جایشان را به فیلمهای عربی و هندی مبتذل دادند. مهرتاش میگفت: این تئاتر در آن زمان شبی دو هزار تومان فروش داشت درحالیکه ما ۲۰۰ تومان هم فروش نداشتیم. بعد از آن بود وضعیت لالهزار که زمانی به عنوان مرکز هنر ایران میشناختند، به هم خورد و حتی سبک آدمهایی که به لالهزار رفتوآمد میکردند، تغییر کرد. بعدها تئاتر پارس، تئاتر نصر، دهقان و بقیه تئاترها هم به این سرنوشت دچار شدند. (تماشاخانههای لالهزار عبارت بودند از: جامعه باربد، پارس، نصر، دهقان و تهران). آن زمان در تئاتر تهران و پارس گروه حرکات رقص عربی و ترکی با بلیتی شبی۲۰۰ تومان روی صحنه میرفت.
درهمینراستا جامعه باربد نتوانست همپا با تئاتر تهران و پارس جلو برود و با اینکه تئاترهای جامعه باربد ملی بود و وزارت فرهنگ و هنر آن زمان به آن کمک میکرد، اما دخلوخرجش به هم نمیخورد و هزینهها بسیار بالا بود. تا سال ۱۳۲۸ فعالیت جامعه باربد در این مکان و بدینگونه ادامه داشت.
در سال ۱۳۲۸ جامعه باربد بار دیگر نقل مکان کرد و به ابتدای خیابان لالهزار، مقابل سینما سارا که زمانی تئاتر صادقپور بود، منتقل شد و آنجا را اجاره کرد (امروزه تبدیل به پاساژ شده که بنا بر نوشتههای قدیمی، این زمین وقفی بوده است). ساختمان این محل یک خانه قدیمی از زمان قاجار و متعلق به شخص نجاری به نام صدری بود که در انبار آن سالنی ساخته و پیشنهاد اجارهکردن آن را به مهرتاش دادند.
جامعه باربد تا سال ۱۳۳۵ با مدیریت اسماعیلخان مهرتاش به فعالیت خود ادامه داد، اما ورود آتراکسیون از سال 1326 به تئاترهای لالهزار، موجب توقف و مرگ این تماشاخانه شد.
اسماعیلخان مهرتاش تا جایی با آتراکسیون مخالف بود که در مجلس یادبود منشىباشى بهرامى خطاب به مدیران تئاترها گفته بود: این کار را نکنید، آتراکسیون را از تئاتر دور کنید.
مهرتاش در یکی از مصاحبههایش گفته بود: کمکم آتراکسیون معمول شد. دیدیم نمىتوانیم با آنها مبارزه کنیم، تئاتر بغلدست ما شبى دو، سه هزار تومان مىفروخت ما صد تومان الى 150 تومان. بنابراین پولى که نداشتیم مبارزه کنیم به ناچار تئاتر را گذاشتیم، کنار رفتیم و دادیم دست آنهایى که مىخواستند آتراکسیون بگذارند.
محمد مصطفی مهربانی: آثار نمایشی این تشکل هنری و تماشاخانه، یک شب در ماه اجرا میشد و اغلب اوقات این آثار نمایشی صرفا برای اعضای کلوپ جامعه باربد و خانوادههایشان و گاهی نیز برای عموم مردم روی صحنه میرفت و برای اجرای عدالت قیمتهای مختلفی برای صندلیهای آن درنظر گرفته شده بود. برای مثال قیمت بلیت لژهاى مخصوص صد تومان، صندلیهای سالن بهترتیب 10 تومان، پنج تومان، دو تومان و یک تومان بود.
جامعه باربد در زمینه صحنهپردازی و دکور نیز پیشتاز شد و نخستینبار در تاریخ تئاتر ایران طراحی و ساخت دکور به طور حرفهای و ویژه در این تئاتر انجام شد. میرسیفالدین کرمانشاهی، تحصیلکرده و معلم تئاتر در روسیه و متخصص دکورسازی در سالهای 1308 پس از ورودش به تهران به این تئاتر پیوست و دکورهای درخور توجهی ساخت که دکور نمایش «لیلی و مجنون» اولین آنها بود. این دکور برای چهار قسمت متفاوت نمایش شامل چهار سازه جداگانه بود که بهترتیب عوض میشدند.
موضوع نمایشنامهها بیشتر برگرفته از ادبیات و فرهنگ کهن ایران مانند آثار نظامی گنجوی و فردوسی یا آداپته از آثار فرنگی بود که اغلب با استقبال فراوان تماشاچیان مواجه میشد.
جامعه باربد در سال ۱۳۱۲ اولین نمایش خود را در سالن سینما همای یا همان سالن زرتشتیان به نام لیلی و مجنون به صحنه برد که به علت استقبال و ازدحام جمعیت خیابان لالهزار بسته شد و با دخالت پلیس سامان یافت. دومین نمایش به نام خسرو و شیرین بود که ملوک ضرابی نقش شیرین را در آن ایفا کرد.
مهرتاش مبدع پیشپردهخوانی در تئاتر نیز شده بود و در فاصله زمانی بین دو پرده تئاتر، پیشپردهخوان میآمد روی سن میخواند تا حوصله تماشاچی سر نرود، چون فاصله هر پرده با پرده بعدی نیم ساعت طول میکشید. موسیقیای که در زمان تعویض پردهها و دکور اجرا میشد، پیشپرده مینامیدند. استاد مهرتاش برای این تئاترها موسیقی میساختند و از شاعر میخواستند تا برایشان شعر بگوید.
همچنین مهرتاش در سال ۱۳۱۳ با سفر به شهر حلب در سوریه به ضبط آثاری از آهنگهای فولکلور تهران، از جمله یکی یک پول خروس، ذال ذالک، آلاگارسون و... پرداخت. این آثار ساخته خودش بود و در این سفر هنرمندانی مانند صبا، محجوبی، بدیعزاده و ملکه حکمت شعار او را همراهی کردند. (مهرتاش حدود 450 آهنگ برای مناسبتهای گوناگون و نمایشها ساخت و براى ضبط آنها روى صفحه به بغداد و قاهره نیز چند سفر کرد).
جامعه باربد بین سالهای ۱۳۱۸ تا ۱۳۲۱ فعالیتی نداشت و اسماعیلخان مهرتاش مشغول تقویت بنیه اقتصادی و تجدیدقوا برای ادامه حرکت این تماشاخانه و دانشگاه مردمی بود.
جامعه باربد از سال 1321 با اجاره ملکی در خیابان سعدی فعالیتهایش را از سر گرفت. مهرتاش که بهشدت به تساوی حقوق حاصله پایبند بود، به منظور شریککردن هنرمندان جامعه باربد، اقدام به فروش سهام این تماشاخانه کرد و با تقسیم 35 سهم بین 35 هنرمند فعال در جامعه باربد، مبلغ 500 تومان را برای هر سهم در نظر گرفت و این روند تا سال ۱۳۲۵ ادامه یافت. بعدها به دلیل مخارج بالای زندگی هنرمندان و ترس از احتمال متحملشدن شکست و آسیب مالی جامعه باربد، همه 35 سهامدار این تماشاخانه، هر سهم خود را به مبلغ 340 به شخص مهرتاش واگذار کردند و اسماعیلخان مهرتاش به طور رسمی صاحب جامعه باربد شد.
یکی از اتفاقات مهمی که در فعالیت جامعه باربد در خیابان سعدی رخ داد، حضور و آغاز همکاری رفیع حالتی در این تماشاخانه بود که در آن زمان یکی از بهترینهای تئاتر کشورمان محسوب میشد و اجرای آثار نمایشی او مصادف با جلب توجه خیل عظیم علاقهمندان این هنرمند بود.
جامعه باربد در سال ۱۳۲۵ به خیابان لالهزار و کوچه ملی و در ملکی که در این زمان سینمای تعطیلشده شهرزاد هست، نقل مکان کرد و شهرت این تماشاخانه موجب شد به مرور زمان نام کوچه ملی به کوچه باربد تغییر پیدا کند و این اتفاق، نشاندهنده میزان محبوبیت و شهرت این تماشاخانه بین اقشار مختلف جامعه بود. مهرتاش در این مکان نیز بر دایربودن کلاسهای آموزشی همچنان تأکید داشت.
در سال 1326 تئاتر تهران که مجاور جامعه باربد بود برای درآمد بیشتر از ترکیه تعدادی رقاصه آورد و این برای مردمی که این چیزها را ندیده بودند و جوانان بسیار جذاب بود و بدینگونه فضای لالهزار را عوض کردند و برای تئاترهای مبتذل صفهای طولانی تشکیل میشد. همچنین فیلمها هم جایشان را به فیلمهای عربی و هندی مبتذل دادند. مهرتاش میگفت: این تئاتر در آن زمان شبی دو هزار تومان فروش داشت درحالیکه ما ۲۰۰ تومان هم فروش نداشتیم. بعد از آن بود وضعیت لالهزار که زمانی به عنوان مرکز هنر ایران میشناختند، به هم خورد و حتی سبک آدمهایی که به لالهزار رفتوآمد میکردند، تغییر کرد. بعدها تئاتر پارس، تئاتر نصر، دهقان و بقیه تئاترها هم به این سرنوشت دچار شدند. (تماشاخانههای لالهزار عبارت بودند از: جامعه باربد، پارس، نصر، دهقان و تهران). آن زمان در تئاتر تهران و پارس گروه حرکات رقص عربی و ترکی با بلیتی شبی۲۰۰ تومان روی صحنه میرفت.
درهمینراستا جامعه باربد نتوانست همپا با تئاتر تهران و پارس جلو برود و با اینکه تئاترهای جامعه باربد ملی بود و وزارت فرهنگ و هنر آن زمان به آن کمک میکرد، اما دخلوخرجش به هم نمیخورد و هزینهها بسیار بالا بود. تا سال ۱۳۲۸ فعالیت جامعه باربد در این مکان و بدینگونه ادامه داشت.
در سال ۱۳۲۸ جامعه باربد بار دیگر نقل مکان کرد و به ابتدای خیابان لالهزار، مقابل سینما سارا که زمانی تئاتر صادقپور بود، منتقل شد و آنجا را اجاره کرد (امروزه تبدیل به پاساژ شده که بنا بر نوشتههای قدیمی، این زمین وقفی بوده است). ساختمان این محل یک خانه قدیمی از زمان قاجار و متعلق به شخص نجاری به نام صدری بود که در انبار آن سالنی ساخته و پیشنهاد اجارهکردن آن را به مهرتاش دادند.
جامعه باربد تا سال ۱۳۳۵ با مدیریت اسماعیلخان مهرتاش به فعالیت خود ادامه داد، اما ورود آتراکسیون از سال 1326 به تئاترهای لالهزار، موجب توقف و مرگ این تماشاخانه شد.
اسماعیلخان مهرتاش تا جایی با آتراکسیون مخالف بود که در مجلس یادبود منشىباشى بهرامى خطاب به مدیران تئاترها گفته بود: این کار را نکنید، آتراکسیون را از تئاتر دور کنید.
مهرتاش در یکی از مصاحبههایش گفته بود: کمکم آتراکسیون معمول شد. دیدیم نمىتوانیم با آنها مبارزه کنیم، تئاتر بغلدست ما شبى دو، سه هزار تومان مىفروخت ما صد تومان الى 150 تومان. بنابراین پولى که نداشتیم مبارزه کنیم به ناچار تئاتر را گذاشتیم، کنار رفتیم و دادیم دست آنهایى که مىخواستند آتراکسیون بگذارند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.