داوران اصلی
فرزانه ابراهیمزاده
این روزها اگر در خیابانهای شهر گذر کنید بیلبوردهای تبلیغاتی دو فیلم بیشتر از بقیه به چشمتان میخورد. «حوضنقاشی» به کارگردانی «مازیار میری» و «برف روی کاجها» به کارگردانی پیمان معادی. دو فیلم مستقل که یکی فیلمش را با حمایت حوزه هنری ساخته و دیگری اولین فیلمش را بخش خصوصی تهیه کرده است. پای تبلیغات هر دو فیلم یک جمله مشترک است: «برنده سیمرغ بلورین انتخاب بهترین فیلم از نگاه مردم.» این یعنی هر دو فیلم با رای داورانی سیمرغ گرفتهاند که انتخابشان را فارغ از دعواهای صنفی، سیاسی و دخالتهای وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به صندوق انداختهاند. هر دو فیلم داستان قابل تاملی دارند و به یکنسبت توسط گروههای مختلف نقد شدهاند. منتقدانی که برف روی کاجها را متهم به سست نشان دادن بنیانهای خانواده کردهاند، حوض نقاشی را پسرفت به دهه 60 میدانند و داستان آن را به نمایش غیرواقعی کانون خانواده متهم کردند. در هر دو فیلم بازیگران شناختهشدهای بازی کردهاند و شاید همین نقاط اشتراک هم باعث شده است سرنوشت هر دو فیلم شبیه به هم شود. برف روی کاجها به دلیل نحوه برگزاری جشنواره و برخی ملاحظات سیاسی و حواشی غیرهنری، جز جایزه
مردمی، سیمرغ دیگری از جشنواره سیام روی شانهاش ننشست. حوض نقاشی هم با وجود رای مثبت از سوی منتقدان جایزه دیگری از جشنواره سیویکم نگرفت. یک دلیل ساده هم داشت؛ تهیه کننده حوض نقاشی، حوزه هنری بود که یک سال فیلم «برف روی کاجها»را تحریم کرد و اجازه اکران آن و چهار فیلم دیگر را در سینماهای زیرمجموعه نداد. در نهایت هم برف روی کاجها در حالی اکران شد که حوزه هنری با همه رایزنیها و وساطتهای مقامات بالاتر از وزارت ارشاد اجازه اکران فیلم را در سینما آزادی نداد و فیلم در سینماهای پراکنده به پرده نقرهای رفت. هر دو فیلم در اکران تقریبا موفق بودند و با استقبال مخاطب روبهرو شدند. اما جدا از انرژیای که عوامل هر دو فیلم - به خصوص برف روی کاجها - برای اکران این فیلمها صرف کردند، نادیده گرفتن هر دو فیلم در بخش مسابقه جشنواره بود. این دو فیلم در دو شرایط متفاوت با ویژگیهای مشترک، قربانی حاشیههایی شدند که ربطی به محتوای آنها نداشت. اتفاقی که برای سینمای مستقل ایران خبر خوشی نیست و حتی میتواند فیلمسازان مستقل را نیز روبهروی هم قرار دهد.
این روزها اگر در خیابانهای شهر گذر کنید بیلبوردهای تبلیغاتی دو فیلم بیشتر از بقیه به چشمتان میخورد. «حوضنقاشی» به کارگردانی «مازیار میری» و «برف روی کاجها» به کارگردانی پیمان معادی. دو فیلم مستقل که یکی فیلمش را با حمایت حوزه هنری ساخته و دیگری اولین فیلمش را بخش خصوصی تهیه کرده است. پای تبلیغات هر دو فیلم یک جمله مشترک است: «برنده سیمرغ بلورین انتخاب بهترین فیلم از نگاه مردم.» این یعنی هر دو فیلم با رای داورانی سیمرغ گرفتهاند که انتخابشان را فارغ از دعواهای صنفی، سیاسی و دخالتهای وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به صندوق انداختهاند. هر دو فیلم داستان قابل تاملی دارند و به یکنسبت توسط گروههای مختلف نقد شدهاند. منتقدانی که برف روی کاجها را متهم به سست نشان دادن بنیانهای خانواده کردهاند، حوض نقاشی را پسرفت به دهه 60 میدانند و داستان آن را به نمایش غیرواقعی کانون خانواده متهم کردند. در هر دو فیلم بازیگران شناختهشدهای بازی کردهاند و شاید همین نقاط اشتراک هم باعث شده است سرنوشت هر دو فیلم شبیه به هم شود. برف روی کاجها به دلیل نحوه برگزاری جشنواره و برخی ملاحظات سیاسی و حواشی غیرهنری، جز جایزه
مردمی، سیمرغ دیگری از جشنواره سیام روی شانهاش ننشست. حوض نقاشی هم با وجود رای مثبت از سوی منتقدان جایزه دیگری از جشنواره سیویکم نگرفت. یک دلیل ساده هم داشت؛ تهیه کننده حوض نقاشی، حوزه هنری بود که یک سال فیلم «برف روی کاجها»را تحریم کرد و اجازه اکران آن و چهار فیلم دیگر را در سینماهای زیرمجموعه نداد. در نهایت هم برف روی کاجها در حالی اکران شد که حوزه هنری با همه رایزنیها و وساطتهای مقامات بالاتر از وزارت ارشاد اجازه اکران فیلم را در سینما آزادی نداد و فیلم در سینماهای پراکنده به پرده نقرهای رفت. هر دو فیلم در اکران تقریبا موفق بودند و با استقبال مخاطب روبهرو شدند. اما جدا از انرژیای که عوامل هر دو فیلم - به خصوص برف روی کاجها - برای اکران این فیلمها صرف کردند، نادیده گرفتن هر دو فیلم در بخش مسابقه جشنواره بود. این دو فیلم در دو شرایط متفاوت با ویژگیهای مشترک، قربانی حاشیههایی شدند که ربطی به محتوای آنها نداشت. اتفاقی که برای سینمای مستقل ایران خبر خوشی نیست و حتی میتواند فیلمسازان مستقل را نیز روبهروی هم قرار دهد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.