بهجاي «بهشت فاطمه» و «مشهد»، مؤذنزاده در بهشتزهراي اردبيل بهخاك سپرده ميشود
اردبیل سیاهپوشِ مرگِ سلیم مؤذنزاده
هما نصرتي: فردا در اردبیل عزای عمومی است. مردی که به گفته یاران و آشنایانش، در جهان مرثیه بینظیر بود، «زینب... زینب» گویان راه خود را به سمت بهشت زهرای اردبیل باز میکند و آرامآرام شهر را برای نسلهای بعد باقی میگذارد. زاده نسل بود؛ نسلی که از شیخ عبدالکریم مؤذنزادهاردبیلی، نخستین مؤذن رادیوی ایران، شروع میشد و به او و برادرش که پسران خلف شیخ بودند، میرسید. برادرش رحیم مؤذنزادهاردبیلی، پنجم خردادماه 84 دعوت حق را لبیک گفت و خودش، سلیم مؤذنزادهاردبیلی، صبحِ برفی دومین روز از آذر 95. یکی از نزدیکانش به «شرق» میگوید که صبح روز سهشنبه، برای نماز صبح بیدار شده، نماز را خوانده و به استقبال رویارویی با بیماری قلبش رفته و تسلیم مشیت الهی شده است؛ وگرنه تا همین اواخر، سرزنده و چالاک و آرام، در محافل و برنامههای مذهبی شرکت داشته و از بیماری، خم به ابرو نیاورده بود. او میگوید: «شهریورماه امسال بود که در یک برنامه ایشان را دیدم، برایمان خواندند، حالشان خوب بود هنوز. شنیده بودیم که ناراحتی قلبی دارند؛ اما مثل همیشه خواندند، انگار نه انگار».
خبر خیلی زود به شبکههای اجتماعی میرسد و سلیم مؤذنزاده به مدد صدای ملکوتی نوحهخوانیاش، آنقدر برای ایرانیها آشناست که دست به دستش کنند و در یک چشمبههمزدن، تمام ایران بدانند، یکی دیگر از نسل مؤذنزادهها در خاموشی فرو رفته است. اما تماس با خانوادهاش چندان نتیجهای ندارد. ودود مؤذنزاده، غرق در اشک و با صدایی گرفته جواب تلفن را میدهد؛ اما میگوید که شرایطش برای سخنگفتن مهیا نیست. از آن سو صدای شیون و زاری میآید، گویی اردبیل صدای خود را از دست داده و چیزی جز شیون نمیتواند بر زبان بیاورد. دکتر شهریار نعمتی، از آشنایان و ارادتمندان مؤذنزاده، میپذیرد که چند کلمهای از حالوهوای صبح سهشنبه اردبیل بگوید: «همان موقع که خبر منتشر شد، به محله قدیمی ایشان رفتیم؛ محله تازه شهر در سرچشمه اردبیل. خانه قدیمی سلیم مؤذنزاده در این محله بود، خانه پدرشان هم اینجا بود و حالا قیامتی برپا شده بود، از این اتفاق ناگوار».
این شهر، محله مداحان اهل بیت اردبیل است؛ زادگاه عباسقلی یحیوی یا به قول خودش «احقر» که بعدها سلیم مؤذنزاده، مرثیههایش را خواند و مسلمانان جهان را به سیاهپوشی امام سوم شیعیان فراخواند: «از شهرهای مختلف تماس میگیرند برای جویاشدن خبر. احتمالا کشورهای جمهوري آذربایجان، عراق، ترکیه و حتی نواحی آناتولی هم برای این مرگ، سوگواری کنند؛ چراکه ایشان در این کشورها هم کاملا شناخته شده و مراسمهایی برگزار کرده بود».
عصر امروز، مصلای اردبیل، محل ملاقات عزاداران مردی است که حنجرهاش را وقفِ امام حسین کرده بود. قرار است تشییع جنازه ساعت سه از این محل به قطعه مفاخر بهشتزهرای اردبیل انجام شود و بعد از آن مراسمهایی در مسجد اعظم اردبیل و به احتمال زیاد، شنبه هم در مسجد نور، مراسم بزرگداشتی برگزار میشود. عجیب اما آنجاست که سلیم مؤذنزاده به بهشت فاطمه که از قبرستانهای قدیمی اردبیل است، نخواهد رفت و در کنار برادر و مرثیهسرایش-احقر- آرام نخواهد گرفت. دکتر نعمتی میگوید که مؤذنزاده علاوه بر آشنایی کامل با موسیقی ردیفی ایران و مقامی آذربایجان، برای یافتن گوشههای گمشده موسیقی نواحی مختلف و یادگرفتن برخی از تحریرهای فراموششده عربی حتی به عراق سفر کرده؛ اما انگار قرار نیست بیقراری او در خدمتگزاری به اهل بیت، با عمل به آخرین درخواست قلبیاش، پاسخی پیدا کند و حالا قرار است قطعه مفاخر بهشت زهرا، آرامگاه ابدی او باشد.
هما نصرتي: فردا در اردبیل عزای عمومی است. مردی که به گفته یاران و آشنایانش، در جهان مرثیه بینظیر بود، «زینب... زینب» گویان راه خود را به سمت بهشت زهرای اردبیل باز میکند و آرامآرام شهر را برای نسلهای بعد باقی میگذارد. زاده نسل بود؛ نسلی که از شیخ عبدالکریم مؤذنزادهاردبیلی، نخستین مؤذن رادیوی ایران، شروع میشد و به او و برادرش که پسران خلف شیخ بودند، میرسید. برادرش رحیم مؤذنزادهاردبیلی، پنجم خردادماه 84 دعوت حق را لبیک گفت و خودش، سلیم مؤذنزادهاردبیلی، صبحِ برفی دومین روز از آذر 95. یکی از نزدیکانش به «شرق» میگوید که صبح روز سهشنبه، برای نماز صبح بیدار شده، نماز را خوانده و به استقبال رویارویی با بیماری قلبش رفته و تسلیم مشیت الهی شده است؛ وگرنه تا همین اواخر، سرزنده و چالاک و آرام، در محافل و برنامههای مذهبی شرکت داشته و از بیماری، خم به ابرو نیاورده بود. او میگوید: «شهریورماه امسال بود که در یک برنامه ایشان را دیدم، برایمان خواندند، حالشان خوب بود هنوز. شنیده بودیم که ناراحتی قلبی دارند؛ اما مثل همیشه خواندند، انگار نه انگار».
خبر خیلی زود به شبکههای اجتماعی میرسد و سلیم مؤذنزاده به مدد صدای ملکوتی نوحهخوانیاش، آنقدر برای ایرانیها آشناست که دست به دستش کنند و در یک چشمبههمزدن، تمام ایران بدانند، یکی دیگر از نسل مؤذنزادهها در خاموشی فرو رفته است. اما تماس با خانوادهاش چندان نتیجهای ندارد. ودود مؤذنزاده، غرق در اشک و با صدایی گرفته جواب تلفن را میدهد؛ اما میگوید که شرایطش برای سخنگفتن مهیا نیست. از آن سو صدای شیون و زاری میآید، گویی اردبیل صدای خود را از دست داده و چیزی جز شیون نمیتواند بر زبان بیاورد. دکتر شهریار نعمتی، از آشنایان و ارادتمندان مؤذنزاده، میپذیرد که چند کلمهای از حالوهوای صبح سهشنبه اردبیل بگوید: «همان موقع که خبر منتشر شد، به محله قدیمی ایشان رفتیم؛ محله تازه شهر در سرچشمه اردبیل. خانه قدیمی سلیم مؤذنزاده در این محله بود، خانه پدرشان هم اینجا بود و حالا قیامتی برپا شده بود، از این اتفاق ناگوار».
این شهر، محله مداحان اهل بیت اردبیل است؛ زادگاه عباسقلی یحیوی یا به قول خودش «احقر» که بعدها سلیم مؤذنزاده، مرثیههایش را خواند و مسلمانان جهان را به سیاهپوشی امام سوم شیعیان فراخواند: «از شهرهای مختلف تماس میگیرند برای جویاشدن خبر. احتمالا کشورهای جمهوري آذربایجان، عراق، ترکیه و حتی نواحی آناتولی هم برای این مرگ، سوگواری کنند؛ چراکه ایشان در این کشورها هم کاملا شناخته شده و مراسمهایی برگزار کرده بود».
عصر امروز، مصلای اردبیل، محل ملاقات عزاداران مردی است که حنجرهاش را وقفِ امام حسین کرده بود. قرار است تشییع جنازه ساعت سه از این محل به قطعه مفاخر بهشتزهرای اردبیل انجام شود و بعد از آن مراسمهایی در مسجد اعظم اردبیل و به احتمال زیاد، شنبه هم در مسجد نور، مراسم بزرگداشتی برگزار میشود. عجیب اما آنجاست که سلیم مؤذنزاده به بهشت فاطمه که از قبرستانهای قدیمی اردبیل است، نخواهد رفت و در کنار برادر و مرثیهسرایش-احقر- آرام نخواهد گرفت. دکتر نعمتی میگوید که مؤذنزاده علاوه بر آشنایی کامل با موسیقی ردیفی ایران و مقامی آذربایجان، برای یافتن گوشههای گمشده موسیقی نواحی مختلف و یادگرفتن برخی از تحریرهای فراموششده عربی حتی به عراق سفر کرده؛ اما انگار قرار نیست بیقراری او در خدمتگزاری به اهل بیت، با عمل به آخرین درخواست قلبیاش، پاسخی پیدا کند و حالا قرار است قطعه مفاخر بهشت زهرا، آرامگاه ابدی او باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.