|

چه کسانی به «دونالد ترامپ» رأی دادند؟

عبدالرحمن نجل‌رحیم. عصب‌شناس و عصب‌پ‍ژوه

هم‌اکنون «دونالد ترامپ» در میان تعجب اغلب صاحب‌نظران به ریاست‌جمهوری انتخاب شده است. چگونه ممکن است که «ترامپ» خودشیفته با وجود مخالفت‌های آشکار سیاست‌مداران برجسته حتی در میان هم‌مسلکان حزبی و افراد پرنفوذ و مشهور آمریکا، همچنان توانست محبوبیت خود را در میان طرفداران خود حفظ کند و برنده انتخابات شود. حقیقت این است که «دونالد ترامپ» خودشیفته و برخوردار از درجاتی از وجدان‌پریشی آشکار، اما موفق، در نقش یک‌ میلیونر آمریکایی یا یک شومن تلویزیونی خوش‌خیم، به‌تدریج تغییر مسلک داده و از دموکرات‌بودن به‌سوی راست افراطی در حزب جمهوری‌خواه میل کرد، اما هم‌اکنون به‌عنوان رئیس‌جمهور آمریکا، می‌تواند بسیار خطرناک‌تر از قبل، بر زندگی مردم آمریکا و جهان تأثیرات سوء داشته باشد، زیرا که او خودخواهانه جهانی خالی از عطوفت انسانی و عدالت و آزادی برای بیگانه‌ها می‌خواهد. حال تنها راه چاره، فشار از پایین نیروهای ترقی‌خواه و دموکرات، همراه با تدابیر سیاسی متحد از طرف سیاست‌مداران دوراندیش داخلی آمریکا و دیپلماسی تأثیرگذار دول مترقی و نیرومند غرب است که می‌تواند بلندپروازی‌های مخرب «ترامپ» و خطر تأثیرگذاری ایده‌های مسموم پیش‌انتحاباتی او را کاهش دهد، اما چه اتفاقاتی در مغز رأی‌دهندگان آمریکایی رخ داد که موجب شد تا با وجود همه پیش‌بینی‌های آماری در طول مبارزه انتخاباتی، «ترامپ» برنده شود؟ دراین‌باره به نکات زیر می‌توان اشاره کرد:
1- «ترامپ» هرچه‌بیشتر با ساده‌ترین شعارها نشان داد که ‌میلیونر موفقی است که تنها به‌خاطر نجات کشورش از دست سیاست‌مداران نالایق، بی‌کفایت و دروغ‌گو که منافع ملی و دوست‌ها را به خارجی‌ها می‌فروشند، قدم به میدان گذاشته است. او دامنه این حق‌به‌جانب‌بودن را در مقابل هر انتقادی، چه از طرف افراد برجسته سیاسی در حزب دوست و چه در حزب دموکرات با الفاظ و ژست‌های تهاجمی خشم‌آگین، غیردیپلماتیک، اما منکوب‌کننده، پاسخ می‌داد. او چنان محکم و صریح حکم صادر می‌کرد، تا کسی در حقانیت گفته‌های او شکی نکند. «ترامپ» نشان داد که اگر کسی بتواند دروغ‌های خود را باور کند، می‌تواند آن دروغ‌ها را به دیگران نیز بباوراند. این تاکتیک، ظاهرا یک خودکشی سیاسی بود، ولی تنها راهی بود که «ترامپ» می‌توانست خود را از دیگر رقبا جدا کند و ذهن زودباورانی که منتظر شنیدن صدای متفاوتی برای تغییر شرایط نابسامان خود بودند را به‌سوی خود جلب کند. «ترامپ» این بازی را چنان اداره کرد تا عده کثیری از مردم آمریکا شکست او را در انتخابات، شکست خود در رسیدن به رؤیاهای خود تلقی کنند.
2- «ترامپ» چون سابقه سیاسی قابل ذکری در کارنامه خود نداشت و تنها یک ‌میلیاردر موفق و خوش‌گذران و یک «شومن» سرگرم‌کننده تلویزیونی بود، توانست از آن مهارت‌ها به‌عنوان امتیازی برای نامزدی خود استفاده کند و خود را به‌عنوان یک نجات‌بخش توانا و مقتدر، همیشه برنده، به‌دور از ساختارهای سیاسی ناکام و ناکارآمد گذشته نشان دهد و به‌راحتی بتواند هر بدوبیراهی را به منتقدان شیوه ناسالم زندگی و نظریاتش نسبت دهد و درعین‌حال اکثریت طرفداران خود را هم داشته باشد. او در این عرصه چنان پیش رفت که حتی رسانه‌های رسمی عمومی را نیز دشمن خود معرفی کرد، تا بازی خود را به‌طور کامل اجرا کرده باشد.
3- «ترامپ» با چنین مشخصاتی که داشت، برای طرفداران پرشمار محرومش ناجی رسیدن به رؤیای آمریکایی‌شان بود. «ترامپ» برای افزایش طرفداران سینه‌چاک خود نیاز به دراختیارگرفتن هیجانات خام در عمق مغزشان داشت؛ هیجاناتی که ترس از تهدید نیرویی بیگانه در مقابل خواسته‌های برحق «رسیدن دوباره به آمریکایی بزرگ» هسته اصلی آن را تشکیل می‌داد. از نظر «ترامپ»، آمریکایی‌های اصیل یا «خودی»ها مورد تهدید از طرف «‌بیگانه»ها قرار گرفته بودند. مکزیکی‌های مهاجر، یکی از این گروه‌های «بیگانه» هستند که با خود بلا، مصیبت، فقر، فحشا و اعتیاد می‌آورند و مانع رسیدن به رؤیای خوشبختی برای آمریکاییان تهیدست می‌شوند، پس باید مهاجران مکزیکی را بیرون کرد و در مرز میان آمریکا و مکزیک دیوار کشید. مسلمانان، گروه «بیگانه» دیگر را که از هر ریشه و اصل و نسبی باشند، نباید به آمریکا راه داد، چون با خود تروریسم می‌آورند، بلایی دیگر که تهدیدی برای رؤیای آمریکایی است. این شیوه برانگیختن هیجانات ناشی از ترس و تهدید از طرف «بیگانه»ها، حربه مؤثری برای اقناع ذهن‌ها در مغزهای ساده‌باورانی است که به‌راحتی تحت سرایت هیجانات ناشی از ترس و خشم ناشی از تهدیدزدگی قرار می‌گیرند و ریشه تمام محرومیت‌ها و ناکامی‌های خود را ناشی از عوامل آسیب‌رسان «بیگانه» می‌دانند. این اذهان به وسیله این هیجانات واگیر ترامپی تسخیر می‌شوند و به آن اعتماد می‌کنند، آن‌گاه هیچ واقعیت دیگری مخالف این نظر، هرچند صادقانه و درست از طرف هر صاحب اطلاعات دقیق‌تر دیگری، پذیرفتنی نخواهد بود. ترامپ، «شومن» است و می‌داند که با ذهن‌های ساده‌انگار چگونه بازی کند. او چنان به خود اطمینان دارد که می‌گوید «اگر من در وسط خیابان پنجم نیویورک آدم بکشم هم یک رأی از رأی من کم نخواهد شد». در این ماجرا، طبق آمار، حتی مردم، دروغ واضح «ترامپ» را که «اوباما در آمریکا به دنیا نیامده است» به‌عنوان واقعیت قبول می‌کنند!
4- در چالش با «ترامپ»، «هیلاری کلینتون»، زنی قرار داشت که دست‌هایش آلوده به سیاست بود و کارنامه‌ای نه‌چندان درخشان در گذشته داشت. خانم «کلینتون» نتوانست رأی کسانی را که در دو دوره به «اوباما» رأی داده بودند و ممکن بود به «برنی سندرز»، دیگر کاندیدای دموکرات، رأی بدهند، به دست آورد. حتی هیجان اولین رئیس‌جمهور زن‌بودن در آمریکا نیز نتوانست توجه اکثریت، حداقل توده زنان را به طرف او جلب کند. فراموش نکنیم که در یک ارزیابی علمی، نمره درجه وجدان‌پریشی (سایکوپاتی) او در میان سیاست‌مداران، چندان از ترامپ فاصله نداشته است و از «مارگارت تاچر» هم بالاتر بود. با همه این احوال، ارزیابی من به‌عنوان یک مغزپژوه، نه سیاست‌مدار این است که «ترامپ» دوران راحتی در ریاست‌جمهوری نخواهد داشت و وعده‌های سراب‌گونه او تنها بر آشوب آمریکا و جهان خواهد افزود و جامعه جهانی را دچار دردسر خواهد کرد. البته مهار او با عزمی جهانی غیرممکن نخواهد بود.

هم‌اکنون «دونالد ترامپ» در میان تعجب اغلب صاحب‌نظران به ریاست‌جمهوری انتخاب شده است. چگونه ممکن است که «ترامپ» خودشیفته با وجود مخالفت‌های آشکار سیاست‌مداران برجسته حتی در میان هم‌مسلکان حزبی و افراد پرنفوذ و مشهور آمریکا، همچنان توانست محبوبیت خود را در میان طرفداران خود حفظ کند و برنده انتخابات شود. حقیقت این است که «دونالد ترامپ» خودشیفته و برخوردار از درجاتی از وجدان‌پریشی آشکار، اما موفق، در نقش یک‌ میلیونر آمریکایی یا یک شومن تلویزیونی خوش‌خیم، به‌تدریج تغییر مسلک داده و از دموکرات‌بودن به‌سوی راست افراطی در حزب جمهوری‌خواه میل کرد، اما هم‌اکنون به‌عنوان رئیس‌جمهور آمریکا، می‌تواند بسیار خطرناک‌تر از قبل، بر زندگی مردم آمریکا و جهان تأثیرات سوء داشته باشد، زیرا که او خودخواهانه جهانی خالی از عطوفت انسانی و عدالت و آزادی برای بیگانه‌ها می‌خواهد. حال تنها راه چاره، فشار از پایین نیروهای ترقی‌خواه و دموکرات، همراه با تدابیر سیاسی متحد از طرف سیاست‌مداران دوراندیش داخلی آمریکا و دیپلماسی تأثیرگذار دول مترقی و نیرومند غرب است که می‌تواند بلندپروازی‌های مخرب «ترامپ» و خطر تأثیرگذاری ایده‌های مسموم پیش‌انتحاباتی او را کاهش دهد، اما چه اتفاقاتی در مغز رأی‌دهندگان آمریکایی رخ داد که موجب شد تا با وجود همه پیش‌بینی‌های آماری در طول مبارزه انتخاباتی، «ترامپ» برنده شود؟ دراین‌باره به نکات زیر می‌توان اشاره کرد:
1- «ترامپ» هرچه‌بیشتر با ساده‌ترین شعارها نشان داد که ‌میلیونر موفقی است که تنها به‌خاطر نجات کشورش از دست سیاست‌مداران نالایق، بی‌کفایت و دروغ‌گو که منافع ملی و دوست‌ها را به خارجی‌ها می‌فروشند، قدم به میدان گذاشته است. او دامنه این حق‌به‌جانب‌بودن را در مقابل هر انتقادی، چه از طرف افراد برجسته سیاسی در حزب دوست و چه در حزب دموکرات با الفاظ و ژست‌های تهاجمی خشم‌آگین، غیردیپلماتیک، اما منکوب‌کننده، پاسخ می‌داد. او چنان محکم و صریح حکم صادر می‌کرد، تا کسی در حقانیت گفته‌های او شکی نکند. «ترامپ» نشان داد که اگر کسی بتواند دروغ‌های خود را باور کند، می‌تواند آن دروغ‌ها را به دیگران نیز بباوراند. این تاکتیک، ظاهرا یک خودکشی سیاسی بود، ولی تنها راهی بود که «ترامپ» می‌توانست خود را از دیگر رقبا جدا کند و ذهن زودباورانی که منتظر شنیدن صدای متفاوتی برای تغییر شرایط نابسامان خود بودند را به‌سوی خود جلب کند. «ترامپ» این بازی را چنان اداره کرد تا عده کثیری از مردم آمریکا شکست او را در انتخابات، شکست خود در رسیدن به رؤیاهای خود تلقی کنند.
2- «ترامپ» چون سابقه سیاسی قابل ذکری در کارنامه خود نداشت و تنها یک ‌میلیاردر موفق و خوش‌گذران و یک «شومن» سرگرم‌کننده تلویزیونی بود، توانست از آن مهارت‌ها به‌عنوان امتیازی برای نامزدی خود استفاده کند و خود را به‌عنوان یک نجات‌بخش توانا و مقتدر، همیشه برنده، به‌دور از ساختارهای سیاسی ناکام و ناکارآمد گذشته نشان دهد و به‌راحتی بتواند هر بدوبیراهی را به منتقدان شیوه ناسالم زندگی و نظریاتش نسبت دهد و درعین‌حال اکثریت طرفداران خود را هم داشته باشد. او در این عرصه چنان پیش رفت که حتی رسانه‌های رسمی عمومی را نیز دشمن خود معرفی کرد، تا بازی خود را به‌طور کامل اجرا کرده باشد.
3- «ترامپ» با چنین مشخصاتی که داشت، برای طرفداران پرشمار محرومش ناجی رسیدن به رؤیای آمریکایی‌شان بود. «ترامپ» برای افزایش طرفداران سینه‌چاک خود نیاز به دراختیارگرفتن هیجانات خام در عمق مغزشان داشت؛ هیجاناتی که ترس از تهدید نیرویی بیگانه در مقابل خواسته‌های برحق «رسیدن دوباره به آمریکایی بزرگ» هسته اصلی آن را تشکیل می‌داد. از نظر «ترامپ»، آمریکایی‌های اصیل یا «خودی»ها مورد تهدید از طرف «‌بیگانه»ها قرار گرفته بودند. مکزیکی‌های مهاجر، یکی از این گروه‌های «بیگانه» هستند که با خود بلا، مصیبت، فقر، فحشا و اعتیاد می‌آورند و مانع رسیدن به رؤیای خوشبختی برای آمریکاییان تهیدست می‌شوند، پس باید مهاجران مکزیکی را بیرون کرد و در مرز میان آمریکا و مکزیک دیوار کشید. مسلمانان، گروه «بیگانه» دیگر را که از هر ریشه و اصل و نسبی باشند، نباید به آمریکا راه داد، چون با خود تروریسم می‌آورند، بلایی دیگر که تهدیدی برای رؤیای آمریکایی است. این شیوه برانگیختن هیجانات ناشی از ترس و تهدید از طرف «بیگانه»ها، حربه مؤثری برای اقناع ذهن‌ها در مغزهای ساده‌باورانی است که به‌راحتی تحت سرایت هیجانات ناشی از ترس و خشم ناشی از تهدیدزدگی قرار می‌گیرند و ریشه تمام محرومیت‌ها و ناکامی‌های خود را ناشی از عوامل آسیب‌رسان «بیگانه» می‌دانند. این اذهان به وسیله این هیجانات واگیر ترامپی تسخیر می‌شوند و به آن اعتماد می‌کنند، آن‌گاه هیچ واقعیت دیگری مخالف این نظر، هرچند صادقانه و درست از طرف هر صاحب اطلاعات دقیق‌تر دیگری، پذیرفتنی نخواهد بود. ترامپ، «شومن» است و می‌داند که با ذهن‌های ساده‌انگار چگونه بازی کند. او چنان به خود اطمینان دارد که می‌گوید «اگر من در وسط خیابان پنجم نیویورک آدم بکشم هم یک رأی از رأی من کم نخواهد شد». در این ماجرا، طبق آمار، حتی مردم، دروغ واضح «ترامپ» را که «اوباما در آمریکا به دنیا نیامده است» به‌عنوان واقعیت قبول می‌کنند!
4- در چالش با «ترامپ»، «هیلاری کلینتون»، زنی قرار داشت که دست‌هایش آلوده به سیاست بود و کارنامه‌ای نه‌چندان درخشان در گذشته داشت. خانم «کلینتون» نتوانست رأی کسانی را که در دو دوره به «اوباما» رأی داده بودند و ممکن بود به «برنی سندرز»، دیگر کاندیدای دموکرات، رأی بدهند، به دست آورد. حتی هیجان اولین رئیس‌جمهور زن‌بودن در آمریکا نیز نتوانست توجه اکثریت، حداقل توده زنان را به طرف او جلب کند. فراموش نکنیم که در یک ارزیابی علمی، نمره درجه وجدان‌پریشی (سایکوپاتی) او در میان سیاست‌مداران، چندان از ترامپ فاصله نداشته است و از «مارگارت تاچر» هم بالاتر بود. با همه این احوال، ارزیابی من به‌عنوان یک مغزپژوه، نه سیاست‌مدار این است که «ترامپ» دوران راحتی در ریاست‌جمهوری نخواهد داشت و وعده‌های سراب‌گونه او تنها بر آشوب آمریکا و جهان خواهد افزود و جامعه جهانی را دچار دردسر خواهد کرد. البته مهار او با عزمی جهانی غیرممکن نخواهد بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.