|

باغ تماشا

درباره نمایشگاه خوش‌نویسی صادق نوری در گالری مژده
جوهر روح
زَروان بختیار

نمایشگاه خوش‌نویسی صادق نوری جمعه 14 آبان در گالری مژده گشایش یافت و به مدت یک هفته ادامه داشت. این نمایشگاه در نکوداشت زنده‌یاد دکتر مظفر بختیار برگزار شده است. صادق نوری متولد سال 1360 در زنجان است و خوش‌نویسی را از سال 1378 در انجمن خوش‌نویسان زنجان نزد استاد نقی ریاحی آغاز کرده و پس از طی مراحل مربوط، ضمن آمدوشد به تهران، به حضور استادانی مانند علی شیرازی، مهدی فلاح، غلامرضا مشعشعی، آیدین آغداشلو و زنده‌یاد دکتر مظفر بختیار رسید و از تعلیمات ایشان بهره‌مند شد. او با راهنمایی‌های زنده‌یاد دکتر مظفر بختیار و پیروی از سبک خوش‌نویسان زمان قاجار به‌ویژه میرزا غلامرضا اصفهانی و میرحسین را سرلوحه خود قرار داد و اکنون نیز تحت‌تأثیر این مکتب فعالیت خود را ادامه می‌دهد.
از شاخصه‌های ممتاز آثار او می‌توان به مدار قلم ایشان اشاره کرد که اکثرا اقلام جلی (کتیبه) و بالاتر از دو سانتی‌متر، کاغذهای دست‌ساز و بعضا ابری آهار مهرشده، مرکب‌های الوان از ساخته‌های خود ایشان و از همه مهم‌تر به قالب‌های انتخاب‌شده برای نوشتن که اکثرا سیاه‌مشق است اشاره کرد که یکی از زیباترین و درعین‌حال دشوارترین قالب‌های خوش‌نویسی است.
آیدین آغداشلو درباره او می‌گوید: «وفاداری به قالب خوش‌نویسی سنتی ایران امر خطیری است. چون این قالب برخلاف ظاهر یکنواخت و دست‌نخورده‌اش، در هزارو 400 سال از مسیرها و مراحل گوناگون گذشته و در هر قرنی، از شعور و خلاقیت و ابداع‌گری‌های هنرمندان بزرگ بهره‌های عظیم گرفته و تجدید حیات کرده است. پس درست‌تر این است که «وفاداری» را تنها به تابعیت و تقلید صرف نگیریم و آن را حاصل جمع «حرمت‌گذاشتن به قالب‌های تثبیت‌شده» و «ابداع‌های خلاقانه تک‌تک هنرمندان مهم» بدانیم. در چنین صورتی است که این رشته دراز ‌هزارساله را در ادامه و تکاپو و پوست‌انداختنی یکسره خواهیم یافت و در هر دوره پیامی تازه از آن دریافت خواهیم کرد. آقای صادق نوری از خوش‌نویسان چیره‌دست این روزگار و این روزها، با سعی تمام و همت ناگسستنی‌شان توانسته‌اند این حاصل جمع را فراهم کنند و دین خود را به‌درستی و به تمامی به این معنای انباشته‌شده‌ زبده و بی‌همتای قرون و اعصار ادا خواهند کرد و راه ادامه خواهد یافت و معنا خواهد ماند».
استاد غلامرضا مشعشعی درباره نوری و آثارش می‌گویند: «من با دیدن این خطوط بی‌اختیار به یاد مرحوم میرزا غلامرضا و همین‌طور میرحسین افتادم، چون به‌قدری این آثار قرص و درست و محکم بود که آدم بی‌اختیار مجذوب آثار می‌شد و به‌خصوص دانگ جلی قلم‌ها نظر بیننده را جلب می‌کرد، کاغذهای دست‌ساز آهار مهرشده بعضا با نقوش به اصطلاح ابری و مرکب‌های مشکی و قرمز و قهوه‌ای که همه آنها نیز کار دست خود ایشان بود، بر جذابیت آثار می‌افزود. به‌هرحال آثار فاخری بود. صادق نوری فردی نجیب، صمیمی و خیلی کم‌حرف و خوش‌برخورد و بسیار متواضع است... موجب خوشحالی من است که جوانی این قدر بااستعداد و بدون راهنمایی دیگران، خودانگیخته، آثار بسیار زیادی خلق کرده که یاد میرزا غلامرضا و میرحسین را در دل‌ها و دیده‌ها زنده می‌کند. الحق‌والانصاف دست و قلم بسیار محکم و نظر درست ایشان و تأسی از کارهای حضرات استاد مذکور بسیار عالی و در واقع تحسین‌برانگیز است».

پل طبیعت (ناطبیعت) تهران بزرگ
اردشیر شجاعی . مهندس معمار- رم

در زمانی که کوشش همه برای حفظ و ارزشمندی طبیعت و محیط زیست است، اندیشه معماران و شهرسازان نوین هم در هرچه‌کمتر آسیب‌رساندن به طبیعت و محیط زیست است؛ از جمله حذف پل‌های هوایی ماشین‌رو، ساخت بام‌ها و دیوارهای سبز گیاهی، آسمان‌خراش‌های سبز (جنگل عمودی)، پل‌های شفاف شیشه‌ای (پل مشکین‌شهر خودمان و چین و...)، استفاده بهینه از انرژی خورشیدی و ترکیب شهر و بنا هم‌خوان با طبیعت و بافت محیطی و...، خیلی از این نمونه‌ها را همه دیده و با آنها آشناییم. پل طبیعت تهران بوستان‌های طالقانی و آب‌و‌آتش را به‌هم می‌پیوندد و پلی روی بزرگراه مدرس با آن‌همه ترافیک سنگین است... .
در سفری به ایران این پل را دیدم و مسیر‌ها را در لابه‌لای بیش از‌ هزار تن آهن‌های تفته آفتاب‌خورده گشتم. حجم عظیم لوله‌های آهنی و سازه سنگین آن، دست‌ودل‌بازی آن‌همه لوله در تابش آفتاب داغ و گرمای 40 درجه تابستان تهران را در این راستا نمی‌بینم...، شگفت‌آور اینکه رستوران‌هایی در پل گذاشته شده که به‌جای رود و درخت و کوه و دریا، از منظر بزرگراه بهره می‌برند.... در فضایی با حجم بزرگی از ریزذرات آلاینده برآمده از سوخت فسیلی و سایش لاستیک ماشین‌ها (همچون بنزن، سرب، آزبست و...) از خوش‌خبران پذیرایی می‌شود! اگر منظور و الزام، ادامه و پیوستن بوستان طالقانی به بوستان آب‌وآتش بوده، بهتر نبود که با ایجاد یک پل یا پوشش بزرگ سبز، یا به بیانی باغ معلق با جویباری و درختانی که قدری هم از آلایندگی (صوتی و ریزذرات) بکاهد و کمی هم از گرما؟!! و بزرگراه را هم اندکی از منظر‌ها دور کند؟
اما اگر خواست ایران و شهرداری تهران بزرگ، نمایش قدرت مهندسی ایرانی بوده، پس چرا شرکت مهندسی ایتالیایی مافیس در تارنمای شرکت به‌نام خودش طراحی و محاسبه و اجرای این سازه را آورده؟
بی‌تردید حجم چنین سازه‌ای نیاز به مهندسان متخصص و سابقه‌دار دارد که شرکت ایتالیایی در این راستا شناخته‌شده و کارنامه‌ای بس قدرتمند دارد و نیازی به نادرست گویی ندارد. اگر حرفی برای گفتن باشد، باز همان سازه است و کاری بس سخت و پیچیده... ایده و طراحی همان‌گونه که نوشتم برایم باورنکردنی و تعجب‌برانگیز است. رابطه و نام‌گذاری آن با طبیعت بیشتر یک شوخی تلخ است. قدم‌زدن روی این پل ناطبیعت همانند دونده بامدادي است که به‌جای پارک لاله در بولوار کشاورز می‌دود!! اگرچه این‌گونه رفتار‌ها و سلیقه‌ها دور از دسترس نیست، اما با ناباوری می‌شود به فراوانی دید که خانواده‌ها کنار جاده و ماشینشان سفره پهن می‌کنند و همراه بوی روغن و بنزین ماشین‌ها چای و نقل‌ونبات می‌خورند و قلیانی هم شاید! (مبادا که معتاد دود و ریزذرات شده باشند؟) توصیه می‌کنم که وزارت بهداشت در ورودیه‌های پل به عابران ماسک تنفسی به رایگان هدیه دهد، اگر سلامت مردم برایش مهم است.

درباره نمایشگاه خوش‌نویسی صادق نوری در گالری مژده
جوهر روح
زَروان بختیار

نمایشگاه خوش‌نویسی صادق نوری جمعه 14 آبان در گالری مژده گشایش یافت و به مدت یک هفته ادامه داشت. این نمایشگاه در نکوداشت زنده‌یاد دکتر مظفر بختیار برگزار شده است. صادق نوری متولد سال 1360 در زنجان است و خوش‌نویسی را از سال 1378 در انجمن خوش‌نویسان زنجان نزد استاد نقی ریاحی آغاز کرده و پس از طی مراحل مربوط، ضمن آمدوشد به تهران، به حضور استادانی مانند علی شیرازی، مهدی فلاح، غلامرضا مشعشعی، آیدین آغداشلو و زنده‌یاد دکتر مظفر بختیار رسید و از تعلیمات ایشان بهره‌مند شد. او با راهنمایی‌های زنده‌یاد دکتر مظفر بختیار و پیروی از سبک خوش‌نویسان زمان قاجار به‌ویژه میرزا غلامرضا اصفهانی و میرحسین را سرلوحه خود قرار داد و اکنون نیز تحت‌تأثیر این مکتب فعالیت خود را ادامه می‌دهد.
از شاخصه‌های ممتاز آثار او می‌توان به مدار قلم ایشان اشاره کرد که اکثرا اقلام جلی (کتیبه) و بالاتر از دو سانتی‌متر، کاغذهای دست‌ساز و بعضا ابری آهار مهرشده، مرکب‌های الوان از ساخته‌های خود ایشان و از همه مهم‌تر به قالب‌های انتخاب‌شده برای نوشتن که اکثرا سیاه‌مشق است اشاره کرد که یکی از زیباترین و درعین‌حال دشوارترین قالب‌های خوش‌نویسی است.
آیدین آغداشلو درباره او می‌گوید: «وفاداری به قالب خوش‌نویسی سنتی ایران امر خطیری است. چون این قالب برخلاف ظاهر یکنواخت و دست‌نخورده‌اش، در هزارو 400 سال از مسیرها و مراحل گوناگون گذشته و در هر قرنی، از شعور و خلاقیت و ابداع‌گری‌های هنرمندان بزرگ بهره‌های عظیم گرفته و تجدید حیات کرده است. پس درست‌تر این است که «وفاداری» را تنها به تابعیت و تقلید صرف نگیریم و آن را حاصل جمع «حرمت‌گذاشتن به قالب‌های تثبیت‌شده» و «ابداع‌های خلاقانه تک‌تک هنرمندان مهم» بدانیم. در چنین صورتی است که این رشته دراز ‌هزارساله را در ادامه و تکاپو و پوست‌انداختنی یکسره خواهیم یافت و در هر دوره پیامی تازه از آن دریافت خواهیم کرد. آقای صادق نوری از خوش‌نویسان چیره‌دست این روزگار و این روزها، با سعی تمام و همت ناگسستنی‌شان توانسته‌اند این حاصل جمع را فراهم کنند و دین خود را به‌درستی و به تمامی به این معنای انباشته‌شده‌ زبده و بی‌همتای قرون و اعصار ادا خواهند کرد و راه ادامه خواهد یافت و معنا خواهد ماند».
استاد غلامرضا مشعشعی درباره نوری و آثارش می‌گویند: «من با دیدن این خطوط بی‌اختیار به یاد مرحوم میرزا غلامرضا و همین‌طور میرحسین افتادم، چون به‌قدری این آثار قرص و درست و محکم بود که آدم بی‌اختیار مجذوب آثار می‌شد و به‌خصوص دانگ جلی قلم‌ها نظر بیننده را جلب می‌کرد، کاغذهای دست‌ساز آهار مهرشده بعضا با نقوش به اصطلاح ابری و مرکب‌های مشکی و قرمز و قهوه‌ای که همه آنها نیز کار دست خود ایشان بود، بر جذابیت آثار می‌افزود. به‌هرحال آثار فاخری بود. صادق نوری فردی نجیب، صمیمی و خیلی کم‌حرف و خوش‌برخورد و بسیار متواضع است... موجب خوشحالی من است که جوانی این قدر بااستعداد و بدون راهنمایی دیگران، خودانگیخته، آثار بسیار زیادی خلق کرده که یاد میرزا غلامرضا و میرحسین را در دل‌ها و دیده‌ها زنده می‌کند. الحق‌والانصاف دست و قلم بسیار محکم و نظر درست ایشان و تأسی از کارهای حضرات استاد مذکور بسیار عالی و در واقع تحسین‌برانگیز است».

پل طبیعت (ناطبیعت) تهران بزرگ
اردشیر شجاعی . مهندس معمار- رم

در زمانی که کوشش همه برای حفظ و ارزشمندی طبیعت و محیط زیست است، اندیشه معماران و شهرسازان نوین هم در هرچه‌کمتر آسیب‌رساندن به طبیعت و محیط زیست است؛ از جمله حذف پل‌های هوایی ماشین‌رو، ساخت بام‌ها و دیوارهای سبز گیاهی، آسمان‌خراش‌های سبز (جنگل عمودی)، پل‌های شفاف شیشه‌ای (پل مشکین‌شهر خودمان و چین و...)، استفاده بهینه از انرژی خورشیدی و ترکیب شهر و بنا هم‌خوان با طبیعت و بافت محیطی و...، خیلی از این نمونه‌ها را همه دیده و با آنها آشناییم. پل طبیعت تهران بوستان‌های طالقانی و آب‌و‌آتش را به‌هم می‌پیوندد و پلی روی بزرگراه مدرس با آن‌همه ترافیک سنگین است... .
در سفری به ایران این پل را دیدم و مسیر‌ها را در لابه‌لای بیش از‌ هزار تن آهن‌های تفته آفتاب‌خورده گشتم. حجم عظیم لوله‌های آهنی و سازه سنگین آن، دست‌ودل‌بازی آن‌همه لوله در تابش آفتاب داغ و گرمای 40 درجه تابستان تهران را در این راستا نمی‌بینم...، شگفت‌آور اینکه رستوران‌هایی در پل گذاشته شده که به‌جای رود و درخت و کوه و دریا، از منظر بزرگراه بهره می‌برند.... در فضایی با حجم بزرگی از ریزذرات آلاینده برآمده از سوخت فسیلی و سایش لاستیک ماشین‌ها (همچون بنزن، سرب، آزبست و...) از خوش‌خبران پذیرایی می‌شود! اگر منظور و الزام، ادامه و پیوستن بوستان طالقانی به بوستان آب‌وآتش بوده، بهتر نبود که با ایجاد یک پل یا پوشش بزرگ سبز، یا به بیانی باغ معلق با جویباری و درختانی که قدری هم از آلایندگی (صوتی و ریزذرات) بکاهد و کمی هم از گرما؟!! و بزرگراه را هم اندکی از منظر‌ها دور کند؟
اما اگر خواست ایران و شهرداری تهران بزرگ، نمایش قدرت مهندسی ایرانی بوده، پس چرا شرکت مهندسی ایتالیایی مافیس در تارنمای شرکت به‌نام خودش طراحی و محاسبه و اجرای این سازه را آورده؟
بی‌تردید حجم چنین سازه‌ای نیاز به مهندسان متخصص و سابقه‌دار دارد که شرکت ایتالیایی در این راستا شناخته‌شده و کارنامه‌ای بس قدرتمند دارد و نیازی به نادرست گویی ندارد. اگر حرفی برای گفتن باشد، باز همان سازه است و کاری بس سخت و پیچیده... ایده و طراحی همان‌گونه که نوشتم برایم باورنکردنی و تعجب‌برانگیز است. رابطه و نام‌گذاری آن با طبیعت بیشتر یک شوخی تلخ است. قدم‌زدن روی این پل ناطبیعت همانند دونده بامدادي است که به‌جای پارک لاله در بولوار کشاورز می‌دود!! اگرچه این‌گونه رفتار‌ها و سلیقه‌ها دور از دسترس نیست، اما با ناباوری می‌شود به فراوانی دید که خانواده‌ها کنار جاده و ماشینشان سفره پهن می‌کنند و همراه بوی روغن و بنزین ماشین‌ها چای و نقل‌ونبات می‌خورند و قلیانی هم شاید! (مبادا که معتاد دود و ریزذرات شده باشند؟) توصیه می‌کنم که وزارت بهداشت در ورودیه‌های پل به عابران ماسک تنفسی به رایگان هدیه دهد، اگر سلامت مردم برایش مهم است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.