|

زمستان در راه است

امیلی امرایی: «ادبا و روشنفکران آمریکایی انگار به دیوار روبه‌روی کافه‌ای در منهتن و بروکلین خیره مانده‌اند». این چکیده‌‌ای است از احوال این روزهای آمریکا که جودی بلوم، روزنامه‌نگار آمریکایی، نوشته است.
یکی از اولین واکنش‌ها را درباره این کابوس نیمه‌شب، «ون جونز» نوشت. ون جونز، تحلیلگر ارشد سی‌ان‌ان، یکی از رنگین‌پوستانی است که ترامپ با توهین به آنها، پیروز انتخابات شد. جونز همان شب گفت: «فردا برای والدین روز سختی خواهد بود. سر میز صبحانه به بچه‌هایمان گفته‌ایم ریاکار نباشید، نژادپرست نباشید و زن‌ستیزی خصلت شرم‌آوری است و امشب، مردمان زیادی فرزندان‌شان را به رختخواب فرستاده‌اند با هراس از صبحانه فردا. چون مردی که نماد همه اینهاست، به بالاترین جایگاه آمریکا رسیده». این همان هراسی است که «پل استر»، نویسنده شهیر آمریکایی به نوعی در «کشور آخرین ها» پیش بینی کرده بود.او ترام‍پ را بن‌بست آمریکا می‌داند و معتقد است ترام‍پ وقتی از عظمت آمریکا حرف می‌زند، منظورش آمریکای سفیدپوست است. در‌این‌میان، خشمِ یکی از معتبرترین هفته‌نامه‌های آمریکا روز‌به‌روز شعله‌ورتر می‌شود. شماره این هفته مجله نیویورکر برای ۲۱ نوامبر، یکی از تلخ‌ترین روی جلدها را دارد؛ دیواری آجری که بالا و بالا می‌آید و حتی نیمی از لگوی مجله پشت آجرها پنهان شده است. دیوید رمنیک، سردبیر نیویورکر معتقد است، غیرممکن است این لحظه را بتوان با چیزی به‌جز اضطرابی عمیق و انزجار، توصیف کرد؛ اما نیویورکر تلاش می‌کند ایمانش به دموکراسی را از دست ندهد و در شماره اخیر با وام‌گرفتن از ایده‌های فیلسوفی مانند چارلز تیلور، سعی کرده تشریح کند چطور می‌توان در زمانه تاریک سیاسی «ایمان خود به دموکراسی» را از دست نداد و تلاش کرد. در چند روز اخیر، نویسندگان و منتقدان از یأس و سرخوردگی نوشته‌اند. جویس کرول اوتس، نویسنده سرشناس آمریکایی، معتقد است اگر زندگی یک اپرای خنده‌دار باشد، لابد بعد از رئیس‌جمهور متجاوز و متقلب، در پرده بعدی رئیس‌جمهوری از زندان ظهور خواهد کرد. اما این صداهایی که این روزها از سرشکستگی‌هایشان می‌گویند، هر چند در اقلیت نیستند؛ اما مغلوب شده‌اند؛ آن‌هم در برابر صداهایی مانند پیتر تیل، بنیان‌گذار شرکت پی‌پل که پیروزی دونالد ترامپ را نجات سیاست آمریکا می‌داند و با روزنامه‌های ایالت آریزونا گفت‌وگوهای مفصلی در ستایش ترام‍پ انجام داده است. این در حالی است که نشریاتی مانند «یو‌‌ اس تودی» و «آریزونا ریپابلیک» که حامی همیشگی جمهوری‌خواهان هستند هم، حاضر به حمایت از ترامپ نشده‌اند؛ اما نشریاتی مانند یواس مگزین، با تیترهای درشت نوشته‌اند ترام‍پ در مسیر موفقیت تنها به حمایت احتیاج ندارد، بلکه همراهی می‌خواهد. این نشریه با مجری و هنرپیشه مشهور «ترسا گویدیس» در حمایت از ترامپ و ایده‌هایش گفت‌وگوی مفصلی دارد. با این همه، صدایی که از آمریکا شنیده می‌شود همان چیزی است که «جرج آر‌مارتین»، نویسنده سریال گیم آو ترونز، از اولین فصل این سریال وام گرفته است. او نوشت: «زمستان در راه است». و جویس کرول اوتس می‌گوید امیدوارم فقط چهار سال باشد.

امیلی امرایی: «ادبا و روشنفکران آمریکایی انگار به دیوار روبه‌روی کافه‌ای در منهتن و بروکلین خیره مانده‌اند». این چکیده‌‌ای است از احوال این روزهای آمریکا که جودی بلوم، روزنامه‌نگار آمریکایی، نوشته است.
یکی از اولین واکنش‌ها را درباره این کابوس نیمه‌شب، «ون جونز» نوشت. ون جونز، تحلیلگر ارشد سی‌ان‌ان، یکی از رنگین‌پوستانی است که ترامپ با توهین به آنها، پیروز انتخابات شد. جونز همان شب گفت: «فردا برای والدین روز سختی خواهد بود. سر میز صبحانه به بچه‌هایمان گفته‌ایم ریاکار نباشید، نژادپرست نباشید و زن‌ستیزی خصلت شرم‌آوری است و امشب، مردمان زیادی فرزندان‌شان را به رختخواب فرستاده‌اند با هراس از صبحانه فردا. چون مردی که نماد همه اینهاست، به بالاترین جایگاه آمریکا رسیده». این همان هراسی است که «پل استر»، نویسنده شهیر آمریکایی به نوعی در «کشور آخرین ها» پیش بینی کرده بود.او ترام‍پ را بن‌بست آمریکا می‌داند و معتقد است ترام‍پ وقتی از عظمت آمریکا حرف می‌زند، منظورش آمریکای سفیدپوست است. در‌این‌میان، خشمِ یکی از معتبرترین هفته‌نامه‌های آمریکا روز‌به‌روز شعله‌ورتر می‌شود. شماره این هفته مجله نیویورکر برای ۲۱ نوامبر، یکی از تلخ‌ترین روی جلدها را دارد؛ دیواری آجری که بالا و بالا می‌آید و حتی نیمی از لگوی مجله پشت آجرها پنهان شده است. دیوید رمنیک، سردبیر نیویورکر معتقد است، غیرممکن است این لحظه را بتوان با چیزی به‌جز اضطرابی عمیق و انزجار، توصیف کرد؛ اما نیویورکر تلاش می‌کند ایمانش به دموکراسی را از دست ندهد و در شماره اخیر با وام‌گرفتن از ایده‌های فیلسوفی مانند چارلز تیلور، سعی کرده تشریح کند چطور می‌توان در زمانه تاریک سیاسی «ایمان خود به دموکراسی» را از دست نداد و تلاش کرد. در چند روز اخیر، نویسندگان و منتقدان از یأس و سرخوردگی نوشته‌اند. جویس کرول اوتس، نویسنده سرشناس آمریکایی، معتقد است اگر زندگی یک اپرای خنده‌دار باشد، لابد بعد از رئیس‌جمهور متجاوز و متقلب، در پرده بعدی رئیس‌جمهوری از زندان ظهور خواهد کرد. اما این صداهایی که این روزها از سرشکستگی‌هایشان می‌گویند، هر چند در اقلیت نیستند؛ اما مغلوب شده‌اند؛ آن‌هم در برابر صداهایی مانند پیتر تیل، بنیان‌گذار شرکت پی‌پل که پیروزی دونالد ترامپ را نجات سیاست آمریکا می‌داند و با روزنامه‌های ایالت آریزونا گفت‌وگوهای مفصلی در ستایش ترام‍پ انجام داده است. این در حالی است که نشریاتی مانند «یو‌‌ اس تودی» و «آریزونا ریپابلیک» که حامی همیشگی جمهوری‌خواهان هستند هم، حاضر به حمایت از ترامپ نشده‌اند؛ اما نشریاتی مانند یواس مگزین، با تیترهای درشت نوشته‌اند ترام‍پ در مسیر موفقیت تنها به حمایت احتیاج ندارد، بلکه همراهی می‌خواهد. این نشریه با مجری و هنرپیشه مشهور «ترسا گویدیس» در حمایت از ترامپ و ایده‌هایش گفت‌وگوی مفصلی دارد. با این همه، صدایی که از آمریکا شنیده می‌شود همان چیزی است که «جرج آر‌مارتین»، نویسنده سریال گیم آو ترونز، از اولین فصل این سریال وام گرفته است. او نوشت: «زمستان در راه است». و جویس کرول اوتس می‌گوید امیدوارم فقط چهار سال باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.