درباره اجرای «ویرانی» افشین حسنزاده
آبادی بازیگر در ویرانی
دنیا مقدمراد
از بازیگری که روی صحنه یادش نمیرود کاراکتر را برای خودش زندگی کند، نه برای خوشآمد ما، باید ممنون بود. باید او را دید. باید اجزای کارهایی را که روی صحنه انجام نمیدهد، هم تجزیه و تحلیل کرد تا ببیند او را دیدهایم. ماندن فرسایشی در روابطی که خود ویرانی به بار میآورد که هر دو سر رابطه بیمارند که هر دو سرش دچارند. اعتیاد دارند. از روی دست هم زندگی را کپی میکنند. در فضای قصهای اینچنینی که پر از تکرارهاست، اگر حواست به رفتوآمد بومرنگی ِمیزانسنهایت نباشد، اگر رفتار تکرارشونده بازیگر را کنترل نکنی، قصهات به خط آرام و صافی از ریتمِ ازدسترفته میگراید. بهعنوان کارگردان باید برای هرآن هر شخصیتت در قصه، هزاران پیشنهاد و اضافهکردن زیر لایههای پنهان و چند معنایی در رفتار بازیگرت داشته باشی. این کار از اینگونه لحظهها کم دارد.
اما کار بازیگر! فریبا کامران که اسم ندارد که شخص ثالث یک رابطه است؛ وقتی قاطی کاراکتری که دارد آن را بازی میکند محافظهکاری دارد، پودس را که جابهجا میکند، بیصدا این کار را انجام میدهد، وقتی پودس را بیتماس با زمین بلند میکند، موقع زمینگذاشتنش هم بیصدا انجامش میدهد و چندبار هم حواست را جمع میکنی ببینی تکرارش میکند یا نه و او تکرارش میکند تا ببینی این کار را کرد! وقتی از دیدن این کارش خوشحال میشوی، باید وقتی برمیگردی خانه، حتی اگر داری میمیری، بنشینی این موضوع را برای کسی یا کسانی خواندنی کنی. خبرش را بدهی تا بروند ببینند. حیف است صدای کنترلشده و لحن فکرشده و حواس جمع بازیگر روی صحنه گزارش داده نشود. فراخوان نشود. حتی اگر کلیت کار تو را توجیه نکند. حیف نیست؟
چرا وقتی قصهای خوب است میآییم دربارهاش مینویسیم، اما وقتی در کاری که بنمایه خوبی هم دارد، اما پرداختش پر از جای انتقاد است، بازیگری دارد حضور پررنگی ایفا میکند، این واقعیت را پررنگ نمیکنیم؟ چرا عادت نداریم در نقد مکتوب اشاره مستقیم کنیم و بگوییم عطف فلان کار تئاتر، به حضور صحنهای فلانکس است؟
چند رفتار مناسب و بهموقع که در اجرای «ویرانی» افشین حسنزاده دیدیم، از شخص ثالث یک رابطه، ستودني بود. دست به انجام عملی نبرد، اگر برد در نشاندادنش راسخ بود و این صراحت را به من تماشاگر نشان داد. برای خوشآمد من کاری را نکرد. خود شخصیت را زندگی کرد. در نهایت اگر فضای اجرا بیضعف هم نبود، قدرتش را مدیون اوست.
از بازیگری که روی صحنه یادش نمیرود کاراکتر را برای خودش زندگی کند، نه برای خوشآمد ما، باید ممنون بود. باید او را دید. باید اجزای کارهایی را که روی صحنه انجام نمیدهد، هم تجزیه و تحلیل کرد تا ببیند او را دیدهایم. ماندن فرسایشی در روابطی که خود ویرانی به بار میآورد که هر دو سر رابطه بیمارند که هر دو سرش دچارند. اعتیاد دارند. از روی دست هم زندگی را کپی میکنند. در فضای قصهای اینچنینی که پر از تکرارهاست، اگر حواست به رفتوآمد بومرنگی ِمیزانسنهایت نباشد، اگر رفتار تکرارشونده بازیگر را کنترل نکنی، قصهات به خط آرام و صافی از ریتمِ ازدسترفته میگراید. بهعنوان کارگردان باید برای هرآن هر شخصیتت در قصه، هزاران پیشنهاد و اضافهکردن زیر لایههای پنهان و چند معنایی در رفتار بازیگرت داشته باشی. این کار از اینگونه لحظهها کم دارد.
اما کار بازیگر! فریبا کامران که اسم ندارد که شخص ثالث یک رابطه است؛ وقتی قاطی کاراکتری که دارد آن را بازی میکند محافظهکاری دارد، پودس را که جابهجا میکند، بیصدا این کار را انجام میدهد، وقتی پودس را بیتماس با زمین بلند میکند، موقع زمینگذاشتنش هم بیصدا انجامش میدهد و چندبار هم حواست را جمع میکنی ببینی تکرارش میکند یا نه و او تکرارش میکند تا ببینی این کار را کرد! وقتی از دیدن این کارش خوشحال میشوی، باید وقتی برمیگردی خانه، حتی اگر داری میمیری، بنشینی این موضوع را برای کسی یا کسانی خواندنی کنی. خبرش را بدهی تا بروند ببینند. حیف است صدای کنترلشده و لحن فکرشده و حواس جمع بازیگر روی صحنه گزارش داده نشود. فراخوان نشود. حتی اگر کلیت کار تو را توجیه نکند. حیف نیست؟
چرا وقتی قصهای خوب است میآییم دربارهاش مینویسیم، اما وقتی در کاری که بنمایه خوبی هم دارد، اما پرداختش پر از جای انتقاد است، بازیگری دارد حضور پررنگی ایفا میکند، این واقعیت را پررنگ نمیکنیم؟ چرا عادت نداریم در نقد مکتوب اشاره مستقیم کنیم و بگوییم عطف فلان کار تئاتر، به حضور صحنهای فلانکس است؟
چند رفتار مناسب و بهموقع که در اجرای «ویرانی» افشین حسنزاده دیدیم، از شخص ثالث یک رابطه، ستودني بود. دست به انجام عملی نبرد، اگر برد در نشاندادنش راسخ بود و این صراحت را به من تماشاگر نشان داد. برای خوشآمد من کاری را نکرد. خود شخصیت را زندگی کرد. در نهایت اگر فضای اجرا بیضعف هم نبود، قدرتش را مدیون اوست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.