|

همه‌چیز برای پرزیدنت ترامپ

سیاوش رزمند: در جولای امسال هنگامی که کنوانسیون ملی حزب دموکرات «برنی سندرز» و هوادارانش را خراب‌کارانه مجبور به سکوت می‌کرد، شاید هیچ‌گاه تصور نهم نوامبر و رئیس‌جمهورشدن «دونالد ترامپ» را نمی‌کرد. نظرسنجی‌ها در بدترین شرایط هم بخت را با هیلاری کلینتون می‌دیدند. جان الیور در آخرین برنامه «هفته پیش امشب با جان الیور» پیش از انتخابات، فلاش‌بکی به دوره گذشته انتخابات و قصد ترامپ برای کاندیداتوری زد که الیور خطاب به او گفته بود حتما این‌کار را انجام دهد، چراکه دیگر از نظر سوژه او و دیگران کم یا کسری‌ای نخواهند داشت. خب، حداقل او به آرزویش رسید از نوع خلاف جهت البته!
جدای از اینکه تصور ملانیا به عنوان بانوی اول آمریکا، به خودی‌خود بسیار خنده‌دار خواهد بود و احتمالا «کریس کریستی»، «رودی جولیانی» و «بن کارسون» جزء حلقه اجرائی ترامپ خواهند بود که آخرین نام آن‌گونه که خود گفته است، روابط بسیار نزدیک و ماورایی با شخص مسیح داشته است، اما این‌ میلیاردر نیویورکی با توجه به اینکه حتی یک روز منصبی سیاسی را در اختیار نداشته است، نه در رقابتی نزدیک که با فاصله‌ای تقریبا تحقیرآمیز، هیلاری را از راهیابی به کاخ سفید بازداشت. کاخ سفید به‌زودی تبدیل به مکان پررفت‌وآمدی برای خانواده پرجمعیت پرزیدنت ترامپ خواهد بود. اگر مادر ترامپ «مری مک‌لید» امروز زنده بود حتما از خنده روده‌بر می‌شدیم آن هم هنگامی که با لهجه غلیظ اسکاتلندی‌اش با شعف می‌گفت: «دونالد کوچولوی من با دستان کوچکش موجب افتخار است». اوباما اشتباه کرد و کسی که نمی‌توانست حتی حساب توییتری‌اش را کنترل کند هم‌اکنون اختیار کلیدهای بزرگ‌ترین تسلیحات اتمی جهان را در اختیار دارد و مردم آمریکا هم به‌راحتی می‌توانند به اوباما یادآوری کنند که: در دموکراسی «ما» تنها «ما می‌توانیم» هرکسی را که بخواهیم به کرسی ریاست بنشانیم حتی یک تاجر معاملات ملکی از کوئینز را بدون کوچک‌ترین سابقه مستقیم سیاسی.
اینکه تصور می‌شد یک جنگ‌سالار فاسد و قدرت‌طلب همچون هیلاری کلینتون که منفور بسیاری از مردم آمریکا است بر کاندیدای مردم معمولی و صد البته طبقه متوسط آمریکا و 99درصد‌ها یعنی «برنی سندرز» در مقابل ترامپ ارجحیت داشت، نتیجه‌اش آن چیزی است که همگان می‌بینند آن‌هم هنگامی که به قول خود آمریکایی‌ها، وقتی این شانس تاریخی بیش از هر زمانی به واقعیت نزدیک شده بود که به جای مهاجرت به کانادا در صورت پیروزی دونالد ترامپ، بتوان درعوض از آمریکا کانادایی دیگر ساخت. این فرصت برای چهار سال از دست رفته است و لابی‌های پشت‌پرده حزب دموکرات قطعا درسی نخواهند گرفت و همچنان با خاموش‌کردن 99درصدها، بر سر یک درصد، باقی‌مانده با کارخانه‌های اسلحه‌سازی توافق کرده و دست به قمار می‌زنند.
آمریکای پس از ترامپ به هیچ عنوان بنا ندارد جهان را به یک پایان آخرالزمانی بکشاند چون اصولا سیاست آمریکایی این‌گونه ایجاب نمی‌کند اما مردم خاورمیانه می‌توانند نفسی از آسودگی بکشند که شبح جنگی بی‌پایان (آن‌گونه که هیلاری کلینتون وعده به سرمایه‌گذاران تسلیحات نظامی داده بود)، از سرشان حداقل برای مدتی برداشته می‌شود و وزیر خارجه جدید ایالات متحده هرکسی که باشد دیگر از تضمین جانی جبهه النصره در حلب سوریه دم نخواهد زد.
آمریکای دونالد ترامپ احتمالا از دیگر جهان دور‌تر خواهد شد و اتحادیه اروپایی، آسه‌آن و دیگر اتحادهای جهانی یا منطقه‌ای دیگر منافع خودشان را به کشوری که چنین کسی را به ریاست برگزیده است، گره نخواهند زد و حداقل مشی‌ای مستقل را دنبال کنند و جدای از لبخند رضایت مرد قدرتمند کرملین، رجب طیب اردوغان هم می‌تواند به‌راحتی آخرین بندهایش را از کشوری که رهبر کنونی‌اش از کودتای ناموفق ترکیه حمایت ضمنی کرده بود، رها کند.
در میانه همین حوادث است که احتمالا شبکه «براوو» می‌تواند یک «ریالیتی شو» جدید را با محوریت کاخ سفید برنامه‌ریزی کند و شاید نامش را «ترامپ‌ها» بگذارد. ما وارد دوران شکوهمند طنز سیاسی شده‌ایم و هنگامی که مردم آمریکا از شوک آقای رئیس‌جمهور دربیایند حداقل برای چهار سال سوژه برای خندیدن و دست‌انداختن مردی با پوست برنزه و کراواتی آویخته تا زانو که در بهترین حالت، کاریکاتوری متحرک از «رونالد ریگان» است، خواهند داشت. رأی‌دهندگان کالیفرنیایی حداقل در کامنت‌هایشان در فضای مجازی حرف از استقلال ایالت‌شان زده‌اند اما در واقعیت هیچ‌جایی نخواهند رفت و باید بپذیرند پرزیدنت ترامپ امروز برای آنها همان رهبری است که یلتسین برای روس‌ها و برلوسکنی برای ایتالیایی‌ها بود، با این ذکر که از تکرار نام دیوانگان حاکم بر آسیای میانه، جمهوری‌های استقلال‌یافته و بقیه اعضای کلوپ رهبران نامتعارف جهان بپرهیزیم.
جمهوری‌خواهان (آیا ترامپ را باید جمهوری‌خواه بنامیم؟؟) برای اولین‌بار کنترل سه نهاد قدرت را از سال 1928 به‌این‌سو به دست گرفته‌اند و اگر اتفاقی غیرمنتظره رخ ندهد، می‌توانند سیاست‌هایشان را یک خط پیش ببرند و آن‌گونه که می‌خواهند به مدیریت کشوری بپردازند که بسیاری معتقدند دیگر بزرگ‌ترین و قدرتمندترین دموکراسی جهان نیست.
در سال‌های اخیر بودند کسانی که تکرار می‌کردند سیاست آمریکایی شبیه آن‌چیزی است که سریال «خانه پوشالی» (ورسیون آمریکایی‌اش) به تصویر کشیده است، اما حقیقت امر نشان داد سیاست آمریکایی همان برنامه‌های تلویزیونی عامه‌پسندی است که ترامپ با جمله مشهور «تو اخراجی!» از جعبه پاندورایش بیرون جهیده است. هندوهای افراطی می‌توانند در هندوستان شادمانی کنند و کیم جونگ اون با «دنیس رادمن» شامپاین شادمانی بنوشد اما برای بسیاری که در این سال‌ها به هر قیمتی در صف‌های سفارت آمریکا در دوبی، ایروان یا آنکارا به دنبال ویزای ورود به ایالات متحده آمریکا ایستاده بودند، چیزی جز یک شوخی نیست که شاید حداقل برای آنها تا مدتی خنده‌دار نباشد.

سیاوش رزمند: در جولای امسال هنگامی که کنوانسیون ملی حزب دموکرات «برنی سندرز» و هوادارانش را خراب‌کارانه مجبور به سکوت می‌کرد، شاید هیچ‌گاه تصور نهم نوامبر و رئیس‌جمهورشدن «دونالد ترامپ» را نمی‌کرد. نظرسنجی‌ها در بدترین شرایط هم بخت را با هیلاری کلینتون می‌دیدند. جان الیور در آخرین برنامه «هفته پیش امشب با جان الیور» پیش از انتخابات، فلاش‌بکی به دوره گذشته انتخابات و قصد ترامپ برای کاندیداتوری زد که الیور خطاب به او گفته بود حتما این‌کار را انجام دهد، چراکه دیگر از نظر سوژه او و دیگران کم یا کسری‌ای نخواهند داشت. خب، حداقل او به آرزویش رسید از نوع خلاف جهت البته!
جدای از اینکه تصور ملانیا به عنوان بانوی اول آمریکا، به خودی‌خود بسیار خنده‌دار خواهد بود و احتمالا «کریس کریستی»، «رودی جولیانی» و «بن کارسون» جزء حلقه اجرائی ترامپ خواهند بود که آخرین نام آن‌گونه که خود گفته است، روابط بسیار نزدیک و ماورایی با شخص مسیح داشته است، اما این‌ میلیاردر نیویورکی با توجه به اینکه حتی یک روز منصبی سیاسی را در اختیار نداشته است، نه در رقابتی نزدیک که با فاصله‌ای تقریبا تحقیرآمیز، هیلاری را از راهیابی به کاخ سفید بازداشت. کاخ سفید به‌زودی تبدیل به مکان پررفت‌وآمدی برای خانواده پرجمعیت پرزیدنت ترامپ خواهد بود. اگر مادر ترامپ «مری مک‌لید» امروز زنده بود حتما از خنده روده‌بر می‌شدیم آن هم هنگامی که با لهجه غلیظ اسکاتلندی‌اش با شعف می‌گفت: «دونالد کوچولوی من با دستان کوچکش موجب افتخار است». اوباما اشتباه کرد و کسی که نمی‌توانست حتی حساب توییتری‌اش را کنترل کند هم‌اکنون اختیار کلیدهای بزرگ‌ترین تسلیحات اتمی جهان را در اختیار دارد و مردم آمریکا هم به‌راحتی می‌توانند به اوباما یادآوری کنند که: در دموکراسی «ما» تنها «ما می‌توانیم» هرکسی را که بخواهیم به کرسی ریاست بنشانیم حتی یک تاجر معاملات ملکی از کوئینز را بدون کوچک‌ترین سابقه مستقیم سیاسی.
اینکه تصور می‌شد یک جنگ‌سالار فاسد و قدرت‌طلب همچون هیلاری کلینتون که منفور بسیاری از مردم آمریکا است بر کاندیدای مردم معمولی و صد البته طبقه متوسط آمریکا و 99درصد‌ها یعنی «برنی سندرز» در مقابل ترامپ ارجحیت داشت، نتیجه‌اش آن چیزی است که همگان می‌بینند آن‌هم هنگامی که به قول خود آمریکایی‌ها، وقتی این شانس تاریخی بیش از هر زمانی به واقعیت نزدیک شده بود که به جای مهاجرت به کانادا در صورت پیروزی دونالد ترامپ، بتوان درعوض از آمریکا کانادایی دیگر ساخت. این فرصت برای چهار سال از دست رفته است و لابی‌های پشت‌پرده حزب دموکرات قطعا درسی نخواهند گرفت و همچنان با خاموش‌کردن 99درصدها، بر سر یک درصد، باقی‌مانده با کارخانه‌های اسلحه‌سازی توافق کرده و دست به قمار می‌زنند.
آمریکای پس از ترامپ به هیچ عنوان بنا ندارد جهان را به یک پایان آخرالزمانی بکشاند چون اصولا سیاست آمریکایی این‌گونه ایجاب نمی‌کند اما مردم خاورمیانه می‌توانند نفسی از آسودگی بکشند که شبح جنگی بی‌پایان (آن‌گونه که هیلاری کلینتون وعده به سرمایه‌گذاران تسلیحات نظامی داده بود)، از سرشان حداقل برای مدتی برداشته می‌شود و وزیر خارجه جدید ایالات متحده هرکسی که باشد دیگر از تضمین جانی جبهه النصره در حلب سوریه دم نخواهد زد.
آمریکای دونالد ترامپ احتمالا از دیگر جهان دور‌تر خواهد شد و اتحادیه اروپایی، آسه‌آن و دیگر اتحادهای جهانی یا منطقه‌ای دیگر منافع خودشان را به کشوری که چنین کسی را به ریاست برگزیده است، گره نخواهند زد و حداقل مشی‌ای مستقل را دنبال کنند و جدای از لبخند رضایت مرد قدرتمند کرملین، رجب طیب اردوغان هم می‌تواند به‌راحتی آخرین بندهایش را از کشوری که رهبر کنونی‌اش از کودتای ناموفق ترکیه حمایت ضمنی کرده بود، رها کند.
در میانه همین حوادث است که احتمالا شبکه «براوو» می‌تواند یک «ریالیتی شو» جدید را با محوریت کاخ سفید برنامه‌ریزی کند و شاید نامش را «ترامپ‌ها» بگذارد. ما وارد دوران شکوهمند طنز سیاسی شده‌ایم و هنگامی که مردم آمریکا از شوک آقای رئیس‌جمهور دربیایند حداقل برای چهار سال سوژه برای خندیدن و دست‌انداختن مردی با پوست برنزه و کراواتی آویخته تا زانو که در بهترین حالت، کاریکاتوری متحرک از «رونالد ریگان» است، خواهند داشت. رأی‌دهندگان کالیفرنیایی حداقل در کامنت‌هایشان در فضای مجازی حرف از استقلال ایالت‌شان زده‌اند اما در واقعیت هیچ‌جایی نخواهند رفت و باید بپذیرند پرزیدنت ترامپ امروز برای آنها همان رهبری است که یلتسین برای روس‌ها و برلوسکنی برای ایتالیایی‌ها بود، با این ذکر که از تکرار نام دیوانگان حاکم بر آسیای میانه، جمهوری‌های استقلال‌یافته و بقیه اعضای کلوپ رهبران نامتعارف جهان بپرهیزیم.
جمهوری‌خواهان (آیا ترامپ را باید جمهوری‌خواه بنامیم؟؟) برای اولین‌بار کنترل سه نهاد قدرت را از سال 1928 به‌این‌سو به دست گرفته‌اند و اگر اتفاقی غیرمنتظره رخ ندهد، می‌توانند سیاست‌هایشان را یک خط پیش ببرند و آن‌گونه که می‌خواهند به مدیریت کشوری بپردازند که بسیاری معتقدند دیگر بزرگ‌ترین و قدرتمندترین دموکراسی جهان نیست.
در سال‌های اخیر بودند کسانی که تکرار می‌کردند سیاست آمریکایی شبیه آن‌چیزی است که سریال «خانه پوشالی» (ورسیون آمریکایی‌اش) به تصویر کشیده است، اما حقیقت امر نشان داد سیاست آمریکایی همان برنامه‌های تلویزیونی عامه‌پسندی است که ترامپ با جمله مشهور «تو اخراجی!» از جعبه پاندورایش بیرون جهیده است. هندوهای افراطی می‌توانند در هندوستان شادمانی کنند و کیم جونگ اون با «دنیس رادمن» شامپاین شادمانی بنوشد اما برای بسیاری که در این سال‌ها به هر قیمتی در صف‌های سفارت آمریکا در دوبی، ایروان یا آنکارا به دنبال ویزای ورود به ایالات متحده آمریکا ایستاده بودند، چیزی جز یک شوخی نیست که شاید حداقل برای آنها تا مدتی خنده‌دار نباشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.