پورحیدری زنان را به ورزشگاه راه داد
پوریا عالمی
به نظر ما آدم خوب آدمی است که بود و نبودش به درد دیگران بخورد؛ مثل آقای پورحیدری. الان نبینید که استقلال، استقلال ندارد و یک چیز روهوایی است؛ زمان آقای پورحیدری، استقلالی داشت استقلال و پاش رو زمین بود؛ حتی شده زمینهای خاکی، فقطوفقط هم به عشق یک چیز؛ فوتبال. آدم از دور نگاه کند فکر میکند عاشق فوتبالشدن دردسرش از عاشق سوفیابودن کمتر است، اما اینطور نیست. عشق آدم را پیر میکند. فوتبال آدم را پیر میکند. دروغ است که ورزش برای سلامتی بدن مفید است؛ همین فوتبال، چقدر اشک آورده توی چشمها، چقدر موها را سفید کرده، چقدر قلبها را شکسته، چقدر آدمها را از زندگی سیر کرده. همین فوتبال چقدر باعث اختلاف من و سوفیا شده... سوفیا اول دوست داشت برود استادیوم. من بهعنوان یک ایرانی غیور مخالف بودم و میگفتم استادیوم جای زنها نیست. سوفیا زارزار گریه میکرد. بعدها که تلویزیون با پخش سریال اوشین و فوتبالیستها سبب شد من روشنفکر بشوم، موافق حضور زنان در ورزشگاه شدم. منتها سوفیا درحالیکه روی صورتش نقاشی پرچم کشیده بود، رفت و به در بسته خورد و داخل ورزشگاه راهش ندادند. سوفیا زارزار گریه کرد و گفت اگر تو بهعنوان یک مرد در ته دلت، آنطوری بسته فکر نمیکردی، در ورزشگاه اینطوری بسته نمیشد.
خلاصه سوفیا که سهم زیادی از زندگی نمیخواست، همین سهم اندکی هم که داشت براش جیرهبندی شده بود.
دیروز اما سوفیا خوشحال بود. زنگ زد و گفت منصورخان پورحیدری ما را به ورزشگاه راه داد. سوفیا بعد گریه کرد. گفت منصورخان در ورزشگاه را روی ما باز کرد و بعد خودش اما وانایستاد، همهچیزش را گذاشت زمین و رفت. روحش خوش.
به نظر ما آدم خوب آدمی است که بود و نبودش به درد دیگران بخورد؛ مثل آقای پورحیدری. الان نبینید که استقلال، استقلال ندارد و یک چیز روهوایی است؛ زمان آقای پورحیدری، استقلالی داشت استقلال و پاش رو زمین بود؛ حتی شده زمینهای خاکی، فقطوفقط هم به عشق یک چیز؛ فوتبال. آدم از دور نگاه کند فکر میکند عاشق فوتبالشدن دردسرش از عاشق سوفیابودن کمتر است، اما اینطور نیست. عشق آدم را پیر میکند. فوتبال آدم را پیر میکند. دروغ است که ورزش برای سلامتی بدن مفید است؛ همین فوتبال، چقدر اشک آورده توی چشمها، چقدر موها را سفید کرده، چقدر قلبها را شکسته، چقدر آدمها را از زندگی سیر کرده. همین فوتبال چقدر باعث اختلاف من و سوفیا شده... سوفیا اول دوست داشت برود استادیوم. من بهعنوان یک ایرانی غیور مخالف بودم و میگفتم استادیوم جای زنها نیست. سوفیا زارزار گریه میکرد. بعدها که تلویزیون با پخش سریال اوشین و فوتبالیستها سبب شد من روشنفکر بشوم، موافق حضور زنان در ورزشگاه شدم. منتها سوفیا درحالیکه روی صورتش نقاشی پرچم کشیده بود، رفت و به در بسته خورد و داخل ورزشگاه راهش ندادند. سوفیا زارزار گریه کرد و گفت اگر تو بهعنوان یک مرد در ته دلت، آنطوری بسته فکر نمیکردی، در ورزشگاه اینطوری بسته نمیشد.
خلاصه سوفیا که سهم زیادی از زندگی نمیخواست، همین سهم اندکی هم که داشت براش جیرهبندی شده بود.
دیروز اما سوفیا خوشحال بود. زنگ زد و گفت منصورخان پورحیدری ما را به ورزشگاه راه داد. سوفیا بعد گریه کرد. گفت منصورخان در ورزشگاه را روی ما باز کرد و بعد خودش اما وانایستاد، همهچیزش را گذاشت زمین و رفت. روحش خوش.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.