|

خداحافظی باشکوه با 10‌ هزار جلد کتاب

شرق: یادبود محمدرضا رستمی (روزنامه‌نگار و نویسنده) در غروب بارانی تهران در حالی برگزار شد که بسیاری از شرکت‌کنندگان با دست‌هایی پر از کتاب وارد مراسم می‌شدند. سالن پردیس چهارسو پر شده بود و جمع زیادی از مطبوعاتی‌ها و اهالی فرهنگ در گوشه و کنار سالن ایستاده بودند. دو معاون فرهنگی و مطبوعاتی از همان ابتدای مراسم در سالن حضور داشتند و ناشران متعددی از جمله علی جعفریه، مدیر نشر ثالث و... . نیز جزء حاضران بودند افرادی مانند فرزانه طاهری و افراد شناخته‌شده دیگر نیز با دستانی پر از کتاب به سالن آمدند. پویش «کتاب به جای گل» در همین مدت کمی که به یاد «محمدرضا رستمی» آغاز شده، توانسته بود با استقبال روبه‌رو شود. در این مراسم مانند دیگر مراسم‌های مشابه از خوبی‌های «رضا رستمی» به‌عنوان یک خبرنگار و مطبوعاتی و فرهنگی صاحب دغدغه گفته شد.
سیدعباس صالحی، معاون فرهنگی وزارت ارشاد، گفت: «وقتی نام محمدرضا رستمی می‌آید چند واژه ناخودآگاه در ذهن ما تداعی می‌شود؛ واژه نخست «کتاب» است، رضا يك کتاب‌خوان حرفه‌ای بود و ده‌ها مقاله و گزارش درباره کتاب نوشته بود. پویش «کتاب جای گل» این موضوع را به ما یادآور شد که کتاب را می‌توان در مجالس عزا جایگزین چیزهای دیگر کرد تا فرهنگ کتاب‌خوانی و اندیشه در جامعه افزایش پیدا کند. رضا شعر می‌گفت، قصه می‌نوشت، به سینما و تئاتر تعلق داشت و خوشنویسی می‌کرد. همه اینها باعث ایجاد نگاهی خاص در حوزه فرهنگ شده بود. اینکه انسان بتواند با شاخه‌های مختلف فرهنگ به‌ اين صورت و در سطحی عمیق آشنایی داشته باشد، به او کمک می‌کند تا به‌صورت ویژه به مسائل نگاه کند». او در پایان نيز گفت: «زنده‌یاد رستمی به معنای واقعی انسان بود و شاید بخشی از روزنه انسانیت در او از تعلق او به سعدی ناشی می‌شد. الفت رضا با سعدی او را انسان‌تر کرده بود». حسین انتظامی، معاون امور مطبوعاتی وزارت ارشاد، از این منظر گفت: «مفهوم دقت و اخلاق حرفه‌ای به‌نوعی جزء گمگشته‌های حرفه ما محسوب می‌شود. به‌غیر از ادب، تواضع و متانت ذاتی زنده‌یاد رستمی بارها زاویه دید ایشان به‌لحاظ دقت حرفه‌ای در کار را از نزدیک مشاهده کردم.». برادر زنده‌یاد محمدرضا رستمی در سخنانی کوتاه از حاضران در جمع تشکر و در مقام واژه برادر گفت «آن‌قدر واژه برادر سنگین است که نمی‌دانم چه بگویم. فقط امروز دیگر یک کوه پشت من نیست.‌ ای کاش این کارها زمانی که زنده‌ایم انجام شود. بیایید به هم عشق بورزیم و احترام بگذاریم. برادر من بعد از مرگش شناخته شد. من از فروتنی رضا حرف می‌زنم، چراکه خیلی از اطرافیان ما اصلا نمی‌دانستند او پیش از فوتش چه کارهایی انجام می‌داد و با چه کسانی ارتباط داشت». اما نکته‌هایی که سیدفرید قاسمی، روزنامه‌نگار باسابقه، به آنها اشاره کرد، کاملا برای برپایی کتابخانه‌ای که به یاد رضا رستمی قرار است در شهرش، اسدآباد، برپا شود ضروری است: «کتابخانه میز، صندلی، رایانه و... نیاز دارد و به همین دليل عزیزان متصدی می‌توانند شماره حسابی را اعلام کنند تا کمک‌هایی را برای تأمین تجهیزات کتابخانه دریافت کنند». او همچنین پیشنهاد داد یادداشت‌هایی که بعد از درگذشت زنده‌یاد رستمی منتشر شد، در کتابی به‌عنوان یادنامه منتشر شود. این روزنامه‌نگار که در زمینه تاریخ مطبوعات فعالیت می‌کند به نکته جالبی اشاره کرد: «در پژوهش‌ها می‌خواستم روزنامه‌نگاران جوانمرگ شده -زیر 40 سال- را دسته‌بندی کنم، متوجه شدم متوسط عمر روزنامه‌نگاران در ایران بسیار پایین است». اما شاید تیر خلاص را محسن امیریوسفی، کارگردان زد که این سؤال‌ها را با اندوه و همراه با اشک مطرح کرد: «مایلم در این مراسم عزا، به‌جای یادی از صفات درخشان رضا رستمی، سؤالی را مطرح کنم، چه کسی رضا رستمی را از ما گرفت؟ آیا مقصر تومور مغزی بود یا احتمال قصور پزشکی؛ مانند آنکه برای استاد کیارستمی رخ داد؟ آیا مقصر بی‌کاری اجباری رضا رستمی در چهار ماه آخر بود یا آلودگی هوا؟! شاید بهتر باشد در این موارد به‌جای مقصریابی به همان جواب ساده خود دل خوش کنیم و بگوییم قسمت بوده و تمام تقصیرها را به گردن حضرت عزرائیل بیندازیم». این کارگردان سینمایی در پایان و پس از خواندن مطلبی از رضا رستمی، خطاب به وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، گفت: «آقای وزیر امیدواریم بتوانید امنیت فرهنگی را جایگزین فرهنگ امنیتی در این مرز و بوم کنید». در ادامه این مراسم الهه خسروی، همسر زنده‌یاد محمدرضا رستمی، به قرائت متنی پرداخت که حاضران را بسیار متأثر کرد.
او در بخشی‌هایی از این متن گفت: «تاریخ کوتاه تو سراسر دویدن بود؛ دویدن نه فقط برای نان برای کلمه، برای شعر، برای رؤیاهایی که قرن‌ها در این سرزمین عقیم مانده‌اند. برای کلمات محبوس گلشیری در کشوی میز کارش. برای سکانس‌های ساخته‌نشده تقوایی توی ذهنش. برای زخمه‌های کمانچه کلهر در خلوت ممنوعیت». همچنین در این مراسم سهیل محمودی اشعاری از سعدی را به یاد زنده‌یاد محمدرضا رستمی خواند.
تاکنون بیش از 10‌ هزار جلد کتاب برای کمپین کتاب جای گل جمع‌آوری شده است که شش ‌هزار عنوان از 36 ناشر به این پويش اهدا شده و بیش از هزار جلد کتاب از سوی شخصیت‌ها و سازمان‌های فرهنگی تقدیم شده و بالغ بر دوهزارو 500 جلد کتاب نیز در همین مراسم اهدا شده است.
باید منتظر ماند و دید شورای شهر اسدآباد برای این کتابخانه چه همکاری‌هایی انجام می‌دهد.

شرق: یادبود محمدرضا رستمی (روزنامه‌نگار و نویسنده) در غروب بارانی تهران در حالی برگزار شد که بسیاری از شرکت‌کنندگان با دست‌هایی پر از کتاب وارد مراسم می‌شدند. سالن پردیس چهارسو پر شده بود و جمع زیادی از مطبوعاتی‌ها و اهالی فرهنگ در گوشه و کنار سالن ایستاده بودند. دو معاون فرهنگی و مطبوعاتی از همان ابتدای مراسم در سالن حضور داشتند و ناشران متعددی از جمله علی جعفریه، مدیر نشر ثالث و... . نیز جزء حاضران بودند افرادی مانند فرزانه طاهری و افراد شناخته‌شده دیگر نیز با دستانی پر از کتاب به سالن آمدند. پویش «کتاب به جای گل» در همین مدت کمی که به یاد «محمدرضا رستمی» آغاز شده، توانسته بود با استقبال روبه‌رو شود. در این مراسم مانند دیگر مراسم‌های مشابه از خوبی‌های «رضا رستمی» به‌عنوان یک خبرنگار و مطبوعاتی و فرهنگی صاحب دغدغه گفته شد.
سیدعباس صالحی، معاون فرهنگی وزارت ارشاد، گفت: «وقتی نام محمدرضا رستمی می‌آید چند واژه ناخودآگاه در ذهن ما تداعی می‌شود؛ واژه نخست «کتاب» است، رضا يك کتاب‌خوان حرفه‌ای بود و ده‌ها مقاله و گزارش درباره کتاب نوشته بود. پویش «کتاب جای گل» این موضوع را به ما یادآور شد که کتاب را می‌توان در مجالس عزا جایگزین چیزهای دیگر کرد تا فرهنگ کتاب‌خوانی و اندیشه در جامعه افزایش پیدا کند. رضا شعر می‌گفت، قصه می‌نوشت، به سینما و تئاتر تعلق داشت و خوشنویسی می‌کرد. همه اینها باعث ایجاد نگاهی خاص در حوزه فرهنگ شده بود. اینکه انسان بتواند با شاخه‌های مختلف فرهنگ به‌ اين صورت و در سطحی عمیق آشنایی داشته باشد، به او کمک می‌کند تا به‌صورت ویژه به مسائل نگاه کند». او در پایان نيز گفت: «زنده‌یاد رستمی به معنای واقعی انسان بود و شاید بخشی از روزنه انسانیت در او از تعلق او به سعدی ناشی می‌شد. الفت رضا با سعدی او را انسان‌تر کرده بود». حسین انتظامی، معاون امور مطبوعاتی وزارت ارشاد، از این منظر گفت: «مفهوم دقت و اخلاق حرفه‌ای به‌نوعی جزء گمگشته‌های حرفه ما محسوب می‌شود. به‌غیر از ادب، تواضع و متانت ذاتی زنده‌یاد رستمی بارها زاویه دید ایشان به‌لحاظ دقت حرفه‌ای در کار را از نزدیک مشاهده کردم.». برادر زنده‌یاد محمدرضا رستمی در سخنانی کوتاه از حاضران در جمع تشکر و در مقام واژه برادر گفت «آن‌قدر واژه برادر سنگین است که نمی‌دانم چه بگویم. فقط امروز دیگر یک کوه پشت من نیست.‌ ای کاش این کارها زمانی که زنده‌ایم انجام شود. بیایید به هم عشق بورزیم و احترام بگذاریم. برادر من بعد از مرگش شناخته شد. من از فروتنی رضا حرف می‌زنم، چراکه خیلی از اطرافیان ما اصلا نمی‌دانستند او پیش از فوتش چه کارهایی انجام می‌داد و با چه کسانی ارتباط داشت». اما نکته‌هایی که سیدفرید قاسمی، روزنامه‌نگار باسابقه، به آنها اشاره کرد، کاملا برای برپایی کتابخانه‌ای که به یاد رضا رستمی قرار است در شهرش، اسدآباد، برپا شود ضروری است: «کتابخانه میز، صندلی، رایانه و... نیاز دارد و به همین دليل عزیزان متصدی می‌توانند شماره حسابی را اعلام کنند تا کمک‌هایی را برای تأمین تجهیزات کتابخانه دریافت کنند». او همچنین پیشنهاد داد یادداشت‌هایی که بعد از درگذشت زنده‌یاد رستمی منتشر شد، در کتابی به‌عنوان یادنامه منتشر شود. این روزنامه‌نگار که در زمینه تاریخ مطبوعات فعالیت می‌کند به نکته جالبی اشاره کرد: «در پژوهش‌ها می‌خواستم روزنامه‌نگاران جوانمرگ شده -زیر 40 سال- را دسته‌بندی کنم، متوجه شدم متوسط عمر روزنامه‌نگاران در ایران بسیار پایین است». اما شاید تیر خلاص را محسن امیریوسفی، کارگردان زد که این سؤال‌ها را با اندوه و همراه با اشک مطرح کرد: «مایلم در این مراسم عزا، به‌جای یادی از صفات درخشان رضا رستمی، سؤالی را مطرح کنم، چه کسی رضا رستمی را از ما گرفت؟ آیا مقصر تومور مغزی بود یا احتمال قصور پزشکی؛ مانند آنکه برای استاد کیارستمی رخ داد؟ آیا مقصر بی‌کاری اجباری رضا رستمی در چهار ماه آخر بود یا آلودگی هوا؟! شاید بهتر باشد در این موارد به‌جای مقصریابی به همان جواب ساده خود دل خوش کنیم و بگوییم قسمت بوده و تمام تقصیرها را به گردن حضرت عزرائیل بیندازیم». این کارگردان سینمایی در پایان و پس از خواندن مطلبی از رضا رستمی، خطاب به وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، گفت: «آقای وزیر امیدواریم بتوانید امنیت فرهنگی را جایگزین فرهنگ امنیتی در این مرز و بوم کنید». در ادامه این مراسم الهه خسروی، همسر زنده‌یاد محمدرضا رستمی، به قرائت متنی پرداخت که حاضران را بسیار متأثر کرد.
او در بخشی‌هایی از این متن گفت: «تاریخ کوتاه تو سراسر دویدن بود؛ دویدن نه فقط برای نان برای کلمه، برای شعر، برای رؤیاهایی که قرن‌ها در این سرزمین عقیم مانده‌اند. برای کلمات محبوس گلشیری در کشوی میز کارش. برای سکانس‌های ساخته‌نشده تقوایی توی ذهنش. برای زخمه‌های کمانچه کلهر در خلوت ممنوعیت». همچنین در این مراسم سهیل محمودی اشعاری از سعدی را به یاد زنده‌یاد محمدرضا رستمی خواند.
تاکنون بیش از 10‌ هزار جلد کتاب برای کمپین کتاب جای گل جمع‌آوری شده است که شش ‌هزار عنوان از 36 ناشر به این پويش اهدا شده و بیش از هزار جلد کتاب از سوی شخصیت‌ها و سازمان‌های فرهنگی تقدیم شده و بالغ بر دوهزارو 500 جلد کتاب نیز در همین مراسم اهدا شده است.
باید منتظر ماند و دید شورای شهر اسدآباد برای این کتابخانه چه همکاری‌هایی انجام می‌دهد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.