كارنامه درخشان توران میرهادی
اكبر نعمتی: چندی پیش نمايشگاهی در تهران افتتاح شد كه جالب و ديدنی بود. اين نمايشگاه، نه نمايشگاه نقاشی است و نه نمايشگاه عكس و نه پرفورمنس. نمايشگاه عروسكهای ملل بود. در اين نمايشگاه كه به همت دو جوان علاقهمند از همكاران و اعضای شورای كتاب كودك برپا شده بود، بيش از هزار عروسك از كشورهای چين، هند، مالزی، اردن، آلمان و... و همچنين عروسكها و دستساختههای عروسكی شهرهای مختلف ايران، به نمایش درآمدهاند؛ کاری ارزشمند؛ هرچند در مراسم افتتاحيه اين نمايشگاه جای يك نفر خالی بود. «توران ميرهادی» كه متأسفانه اين روزها در بيمارستان بستری هستند. اين نمايشگاه میتواند یادآور شورای كتاب كودك باشد؛ نهادی كه بيش از 50 سال پيش به همت اين بانوی عاشق و پرتلاش و با همكاری جمعی از علاقهمندان به سرنوشت كودكان و نوجوانان اين كشور پايهريزی شد و تا امروز با عشق و علاقه و تلاش بیوقفه - و همچنان پويا - برای بهبود وضع آموزشوپرورش، ترويج كتابخوانی و پيشرفت كودكان و نوجوانان ايران به راه خود ادامه میدهد. توران ميرهادی كه من او را مادربزرگ همه بچههای ايران میدانم؛ تا آخرين نفس كه میتوانست از پلههای
ساختمان سهطبقه شورا بالا برود، هر روز مثل يك شاگرد مدرسهای مشتاق، به شورا میآمد، با همان لبخند هميشگیاش و عاشقانه به امور شورا و فرهنگنامه و... رسيدگی و نظارت میكرد. او حدود 70 سال از عمر خود را با عشق و البته تماموقت برای كودكان و نوجوانان اين مرزوبوم صرف كرده است كه حاصل آن كارنامه درخشانی است كه میتوانيم به آن نگاه كنيم و همصدا با بچههای مدرسه فرهاد بگوييم: (آفرين، صدآفرين، هزاروسيصد آفرين).
برای کارنامه درخشان او میتوان فهرستی بلندبالا طراحی کرد؛ فهرستی که حاصل هدفها و ايدههای سازنده و سالها تلاش و فعاليتهای عاشقانه و صادقانه انسانی است كه به قول خودش «در تمام عمر، هم شاگرد بوده است، هم معلم».
بیشك در نيمقرن اخير هيچ حركتی برای ارتقای سطح آموزشوپرورش و رشد كودكان اين كشور صورت نگرفته است كه نقشی و ردّی از اين آموزگار وارسته و بزرگ و فداكار در آن ديده نشود.
او نهتنها با دانش و تجربه و زبان و قلمش، بلكه با نگاه، رفتار و لبخند ملايم هميشگیاش به ما درس درستزندگیكردن، انسانبودن، با ديگران و برای ديگران بودن، قدرشناسی و احترام به ديگران را آموخته است.
دعا كنيم و اميدوار باشيم كه سايهاش بر سر ما ماندگار باشد؛ سايهای كه مانند سايه سيمرغ به گستردگی پهنه سرزمين ايران است و تبريك بگوييم به خانم توران ميرهادی، خواهری كه اينگونه به عهدی كه با برادرش فرهاد بسته بود، وفادار ماند. مگر نه اينكه در سال ١٣٣٠ هنگاميكه پس از پايان تحصيل به ايران برمیگشت، خطاب به برادر جوانش كه بهتازگی فوت كرده بود، گفته بود: (با تو عهد میبندم كه غم ازدستدادنت را به كاری بزرگ تبديل كنم. ازاينپس به جای تو هم كار خواهم كرد. من به ايران میآيم تا همه عشق و دانشم را در راه پيشرفت كودكان ايران به كار گيرم. تا پايان عمرم و با تمام نيرو و توانم).
شايسته است در مقابل چنين انسان بزرگ و وارستهای سر تعظيم فرود بیاوريم و بكوشيم تا رهرو راه او و انسانهايی مانند او باشيم.
اكبر نعمتی: چندی پیش نمايشگاهی در تهران افتتاح شد كه جالب و ديدنی بود. اين نمايشگاه، نه نمايشگاه نقاشی است و نه نمايشگاه عكس و نه پرفورمنس. نمايشگاه عروسكهای ملل بود. در اين نمايشگاه كه به همت دو جوان علاقهمند از همكاران و اعضای شورای كتاب كودك برپا شده بود، بيش از هزار عروسك از كشورهای چين، هند، مالزی، اردن، آلمان و... و همچنين عروسكها و دستساختههای عروسكی شهرهای مختلف ايران، به نمایش درآمدهاند؛ کاری ارزشمند؛ هرچند در مراسم افتتاحيه اين نمايشگاه جای يك نفر خالی بود. «توران ميرهادی» كه متأسفانه اين روزها در بيمارستان بستری هستند. اين نمايشگاه میتواند یادآور شورای كتاب كودك باشد؛ نهادی كه بيش از 50 سال پيش به همت اين بانوی عاشق و پرتلاش و با همكاری جمعی از علاقهمندان به سرنوشت كودكان و نوجوانان اين كشور پايهريزی شد و تا امروز با عشق و علاقه و تلاش بیوقفه - و همچنان پويا - برای بهبود وضع آموزشوپرورش، ترويج كتابخوانی و پيشرفت كودكان و نوجوانان ايران به راه خود ادامه میدهد. توران ميرهادی كه من او را مادربزرگ همه بچههای ايران میدانم؛ تا آخرين نفس كه میتوانست از پلههای
ساختمان سهطبقه شورا بالا برود، هر روز مثل يك شاگرد مدرسهای مشتاق، به شورا میآمد، با همان لبخند هميشگیاش و عاشقانه به امور شورا و فرهنگنامه و... رسيدگی و نظارت میكرد. او حدود 70 سال از عمر خود را با عشق و البته تماموقت برای كودكان و نوجوانان اين مرزوبوم صرف كرده است كه حاصل آن كارنامه درخشانی است كه میتوانيم به آن نگاه كنيم و همصدا با بچههای مدرسه فرهاد بگوييم: (آفرين، صدآفرين، هزاروسيصد آفرين).
برای کارنامه درخشان او میتوان فهرستی بلندبالا طراحی کرد؛ فهرستی که حاصل هدفها و ايدههای سازنده و سالها تلاش و فعاليتهای عاشقانه و صادقانه انسانی است كه به قول خودش «در تمام عمر، هم شاگرد بوده است، هم معلم».
بیشك در نيمقرن اخير هيچ حركتی برای ارتقای سطح آموزشوپرورش و رشد كودكان اين كشور صورت نگرفته است كه نقشی و ردّی از اين آموزگار وارسته و بزرگ و فداكار در آن ديده نشود.
او نهتنها با دانش و تجربه و زبان و قلمش، بلكه با نگاه، رفتار و لبخند ملايم هميشگیاش به ما درس درستزندگیكردن، انسانبودن، با ديگران و برای ديگران بودن، قدرشناسی و احترام به ديگران را آموخته است.
دعا كنيم و اميدوار باشيم كه سايهاش بر سر ما ماندگار باشد؛ سايهای كه مانند سايه سيمرغ به گستردگی پهنه سرزمين ايران است و تبريك بگوييم به خانم توران ميرهادی، خواهری كه اينگونه به عهدی كه با برادرش فرهاد بسته بود، وفادار ماند. مگر نه اينكه در سال ١٣٣٠ هنگاميكه پس از پايان تحصيل به ايران برمیگشت، خطاب به برادر جوانش كه بهتازگی فوت كرده بود، گفته بود: (با تو عهد میبندم كه غم ازدستدادنت را به كاری بزرگ تبديل كنم. ازاينپس به جای تو هم كار خواهم كرد. من به ايران میآيم تا همه عشق و دانشم را در راه پيشرفت كودكان ايران به كار گيرم. تا پايان عمرم و با تمام نيرو و توانم).
شايسته است در مقابل چنين انسان بزرگ و وارستهای سر تعظيم فرود بیاوريم و بكوشيم تا رهرو راه او و انسانهايی مانند او باشيم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.