|

آن کلاه با ریل آمد!

مهرداد حجتی

چپی نشسته در جای همیشگی با یک فنجان «کافه لاته» در دست می‌پرسد: «بالاخره آن ریل چه شد؟» راستی هم نشسته در جای همیشگی با یک فنجان «امریکانو» در دست جواب می‌دهد: «کدام ریل؟» و چپی می‌گوید: «همان ریلی که بنا بود شمقدری اینها بکارند تا سینما را بگذارند روی آن. بالاخره نصب شد؟» راستی فنجان در دست می‌گوید: «آهان، چطور حالا یاد ریل افتادی؟!» چپی با همان وضع قبلی می‌گوید: «آخر دیدم خیلی از ریل‌گذاری حرف می‌زدند. گفتم سراغی بگیرم. شاید بفهمیم چه شد؟ و اگر نصب شده، کجاست؟ برویم ببینیم! باید زحمت زیادی برده باشد.» راستی فنجان را روی میز می‌گذارد و می‌گوید: « توی تحریم‌ها با آن گرانی آهن، بعید می‌دانم توانسته باشند ریل بگذارند. هزینه‌اش بالا بوده لابد.» چپی این‌بار بدون فنجان می‌گوید: «پس به خِنِس خوردند! آهن گیرشان نیامد! اگر آهن بود حالا تکلیف سینما روشن بود و دیگر نیازی به این همه جروبحث در «هفت» نبود. وقتی سینما را می‌گذاشتند روی ریل، همان‌طور تا ابد سرراست می‌رفت. بدون کوچک‌ترین انحرافی به چپ یا راست. فقط مستقیم. خیال همه هم راحت بود. دیگر کسی به فلان فیلم‌ساز «دیاثت» نمی‌گفت.» راستی با فنجان تازه‌ای در دست می‌گوید: «واقعا! پس شمقدری و یارانش در آن سال‌ها چه کردند؟» چپی با لیوان آب در دست می‌گوید: «در تلاش برای ساخت سینمای الگو بوده‌اند لابد.» راستی با فنجان نیم‌خورده «آمریکانو» در دست می‌گوید: «منظورت فیلم «پایان‌نامه» است؟» چپی لیوان را روی میز می‌گذارد و می‌گوید: «در زمان خودش مهم بود. همین‌طور که «قلاده‌های طلا» هم بود.» راستی فنجان خالی را روی میز می‌گذارد و می‌گوید: «واقعا!» چپی بدون فنجان یا لیوانی در دست می‌گوید: «سازنده «پایان‌نامه» به‌تازگی گفته: درآن زمان از من سوءاستفاده کردند. مدیران آن زمان از من جوان‌تر و ناآگاه‌تر به مسائل سیاسی پیدا نکردند! هیچ‌کس به من نگفت چه اتفاق‌هایی ممکن است بعد از ساخت چنین فیلمی برای من بیفتد. گفته بودند حمایت می‌کنند که اصلا نکردند.» راستی با فنجان تازه دیگری در دست می‌گوید: «واقعا؟!» چپی همچنان بدون فنجان و بدون لیوان در دست می‌گوید: «واقعا. این حرف‌های خودش است. بگذریم از اینکه به بازیگران فیلمش هم گفته دروغ‌گو.» راستی با همان فنجان تازه در دست می‌گوید: «واقعا؟!» چپی این‌بار با یک تبلت در دست می‌گوید: «واقعا. هم به حامد کمیلی و هم به بهاره افشاری گفته دروغ‌گو. به این دومی گفته دوبار دروغ‌گو.» راستی این‌بار با قطعه کیکی در دست می‌گوید: «مگر آنها چیزی گفته‌اند؟» چپی با همان وضع می‌گوید: «هر دو بازیگر گفته‌اند برای بازی در فیلم «پایان‌نامه» خیلی تحت فشار بوده‌اند و اگر نمی‌پذیرفتند، باید بهای سنگینی بابتش پرداخت می‌کردند. حتی ممکن بوده ممنوع‌الکار شوند!» راستی بدون فنجان و قطعه کیک در دست می‌گوید: «واقعا؟!» چپی می‌گوید: «واقعا.» راستی با همان وضع می‌گوید: «گفتی اسمش چه بود؟ انگار‌«کلاه»‌داشت؟»

چپی نشسته در جای همیشگی با یک فنجان «کافه لاته» در دست می‌پرسد: «بالاخره آن ریل چه شد؟» راستی هم نشسته در جای همیشگی با یک فنجان «امریکانو» در دست جواب می‌دهد: «کدام ریل؟» و چپی می‌گوید: «همان ریلی که بنا بود شمقدری اینها بکارند تا سینما را بگذارند روی آن. بالاخره نصب شد؟» راستی فنجان در دست می‌گوید: «آهان، چطور حالا یاد ریل افتادی؟!» چپی با همان وضع قبلی می‌گوید: «آخر دیدم خیلی از ریل‌گذاری حرف می‌زدند. گفتم سراغی بگیرم. شاید بفهمیم چه شد؟ و اگر نصب شده، کجاست؟ برویم ببینیم! باید زحمت زیادی برده باشد.» راستی فنجان را روی میز می‌گذارد و می‌گوید: « توی تحریم‌ها با آن گرانی آهن، بعید می‌دانم توانسته باشند ریل بگذارند. هزینه‌اش بالا بوده لابد.» چپی این‌بار بدون فنجان می‌گوید: «پس به خِنِس خوردند! آهن گیرشان نیامد! اگر آهن بود حالا تکلیف سینما روشن بود و دیگر نیازی به این همه جروبحث در «هفت» نبود. وقتی سینما را می‌گذاشتند روی ریل، همان‌طور تا ابد سرراست می‌رفت. بدون کوچک‌ترین انحرافی به چپ یا راست. فقط مستقیم. خیال همه هم راحت بود. دیگر کسی به فلان فیلم‌ساز «دیاثت» نمی‌گفت.» راستی با فنجان تازه‌ای در دست می‌گوید: «واقعا! پس شمقدری و یارانش در آن سال‌ها چه کردند؟» چپی با لیوان آب در دست می‌گوید: «در تلاش برای ساخت سینمای الگو بوده‌اند لابد.» راستی با فنجان نیم‌خورده «آمریکانو» در دست می‌گوید: «منظورت فیلم «پایان‌نامه» است؟» چپی لیوان را روی میز می‌گذارد و می‌گوید: «در زمان خودش مهم بود. همین‌طور که «قلاده‌های طلا» هم بود.» راستی فنجان خالی را روی میز می‌گذارد و می‌گوید: «واقعا!» چپی بدون فنجان یا لیوانی در دست می‌گوید: «سازنده «پایان‌نامه» به‌تازگی گفته: درآن زمان از من سوءاستفاده کردند. مدیران آن زمان از من جوان‌تر و ناآگاه‌تر به مسائل سیاسی پیدا نکردند! هیچ‌کس به من نگفت چه اتفاق‌هایی ممکن است بعد از ساخت چنین فیلمی برای من بیفتد. گفته بودند حمایت می‌کنند که اصلا نکردند.» راستی با فنجان تازه دیگری در دست می‌گوید: «واقعا؟!» چپی همچنان بدون فنجان و بدون لیوان در دست می‌گوید: «واقعا. این حرف‌های خودش است. بگذریم از اینکه به بازیگران فیلمش هم گفته دروغ‌گو.» راستی با همان فنجان تازه در دست می‌گوید: «واقعا؟!» چپی این‌بار با یک تبلت در دست می‌گوید: «واقعا. هم به حامد کمیلی و هم به بهاره افشاری گفته دروغ‌گو. به این دومی گفته دوبار دروغ‌گو.» راستی این‌بار با قطعه کیکی در دست می‌گوید: «مگر آنها چیزی گفته‌اند؟» چپی با همان وضع می‌گوید: «هر دو بازیگر گفته‌اند برای بازی در فیلم «پایان‌نامه» خیلی تحت فشار بوده‌اند و اگر نمی‌پذیرفتند، باید بهای سنگینی بابتش پرداخت می‌کردند. حتی ممکن بوده ممنوع‌الکار شوند!» راستی بدون فنجان و قطعه کیک در دست می‌گوید: «واقعا؟!» چپی می‌گوید: «واقعا.» راستی با همان وضع می‌گوید: «گفتی اسمش چه بود؟ انگار‌«کلاه»‌داشت؟»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.