|

آرامش‌ ازگوررفته

بهنام اوحدی- روان‌پزشک و روان‌درمانگر

روندی که با ویرانی سنگ‌های آرامگاه چهره‌های سرشناس هنر، فرهنگ، اندیشه و ورزش آغاز شده بود، کم‌کم به هنجاری فراگیر تبدیل می‌شود تا آرامگاه‌های مردمان عادی نیز در چارچوب اختلاف‌های خانوادگی و خویشاوندی مورد هتک حرمت و تخریب فیزیکی واقع شود. این رفتار مابازا و معادل رفتاری است که در چند سال گذشته در فضای مجازی از سوی برخی ایرانیان آغاز شد و متأسفانه ادامه یافت که در اینستاگرام و دیگر شبکه‌های مجازی به سوی فلان هنرپیشه سینما یا خواننده فرنگی یا بهمان داور فوتبال دشنام‌های رکیک و‌ میلیونی روانه و به پای فرهنگ و تمدن ایرانی در پیش چشم و ذهن جهانیان نشانده شود. روند ویرانی سنگ‌های آرامگاه مردمان به‌طور مستقیم احساس امنیت و رفاه ملی را نشانه می‌رود تا مردمان، آهسته، اما پیوسته بپذیرند که در مرز پرگزندشان پس از مرگ نیز آرامش و امنیت ندارند. این درست در هنگامی رخ می‌دهد که سالانه بین 300 تا 500‌ هزار نفر برای همیشه بار سفر و مهاجرت می‌بندند و با زادبوم خویش بدرودی ابدی می‌گویند. به‌عبارت‌دیگر در هر سال یک شهرستان صاحب‌نام به‌کلی تهی از سکنه می‌شود، آن‌هم مردمانی که بیشترشان دانش‌آموخته و هنرمند هستند و می‌روند تا دانش و اندیشه و هنر خویش را به دیگر جهانیان ارائه کنند و آمار تولید ناخالص ملی و سرانه درآمد آن مرزها را فزونی بخشند. این روند رو به کاستی و ویرانی فرهنگ در ایران را باید بسیار جدی بگیریم چراکه نماد و نشان کاهش چشمگیر بردباری و تاب‌آوری مردمان از کودک تا کهن‌سال و افزایش و انباشت خشم و پرخاش در آنان است، به‌واقع اگر خرید و نگهداری و حمل اسلحه گرم و سرد مانند برخی از کشورها آزاد بود، هم‌اکنون چند درصد از اجتماع ما ایمن و سالم مانده بود!؟ به باور من آژیرهای خطر اورژانس اجتماعی و فرهنگی مدت‌هاست به صدا درآمده، اما مسئولان و مدیران اجتماعی و فرهنگی کشور چشم و گوش و ذهن بر آن بسته‌اند. سرزمینی که مردگان پس از مرگ نیز آرامگاهی برای خفتن در زیر خاک نداشته باشند، آیا می‌تواند جایگاهی برای زیستن در پناه آرامش و شادی باشد!؟ روند فروپاشی فرهنگی و اجتماعی نباید در سایه چالش‌ها و کشمکش‌های سیاسی رنگ ببازد و فراموش شود چراکه بنای هر تمدن انسانی و هر مذهب و معنویتی بر پایه فرهنگ، اجتماع و اقتصاد ساخته و برافراشته می‌شود.

ویرانگران بی‌اخلاق و بدسگالی که چنین ددمنشانه به سنگ یادبود ازدست‌رفتگان یورش می‌برند باید بدانند که آرامگاه واقعی درگذشتگان در دل‌ها و اذهان دوستداران آنهاست که هیچ دستی به آنها نمی‌رسد؛ کمااینکه بیشتر بزرگان ارجمند تاریخ، آرامگاه و گوری شناخته‌شده ندارند، اما نام و یادشان تا پایان تمدن بشری در دل‌ها و ذهن‌ها جاری و ساری بوده و خواهد بود.

روندی که با ویرانی سنگ‌های آرامگاه چهره‌های سرشناس هنر، فرهنگ، اندیشه و ورزش آغاز شده بود، کم‌کم به هنجاری فراگیر تبدیل می‌شود تا آرامگاه‌های مردمان عادی نیز در چارچوب اختلاف‌های خانوادگی و خویشاوندی مورد هتک حرمت و تخریب فیزیکی واقع شود. این رفتار مابازا و معادل رفتاری است که در چند سال گذشته در فضای مجازی از سوی برخی ایرانیان آغاز شد و متأسفانه ادامه یافت که در اینستاگرام و دیگر شبکه‌های مجازی به سوی فلان هنرپیشه سینما یا خواننده فرنگی یا بهمان داور فوتبال دشنام‌های رکیک و‌ میلیونی روانه و به پای فرهنگ و تمدن ایرانی در پیش چشم و ذهن جهانیان نشانده شود. روند ویرانی سنگ‌های آرامگاه مردمان به‌طور مستقیم احساس امنیت و رفاه ملی را نشانه می‌رود تا مردمان، آهسته، اما پیوسته بپذیرند که در مرز پرگزندشان پس از مرگ نیز آرامش و امنیت ندارند. این درست در هنگامی رخ می‌دهد که سالانه بین 300 تا 500‌ هزار نفر برای همیشه بار سفر و مهاجرت می‌بندند و با زادبوم خویش بدرودی ابدی می‌گویند. به‌عبارت‌دیگر در هر سال یک شهرستان صاحب‌نام به‌کلی تهی از سکنه می‌شود، آن‌هم مردمانی که بیشترشان دانش‌آموخته و هنرمند هستند و می‌روند تا دانش و اندیشه و هنر خویش را به دیگر جهانیان ارائه کنند و آمار تولید ناخالص ملی و سرانه درآمد آن مرزها را فزونی بخشند. این روند رو به کاستی و ویرانی فرهنگ در ایران را باید بسیار جدی بگیریم چراکه نماد و نشان کاهش چشمگیر بردباری و تاب‌آوری مردمان از کودک تا کهن‌سال و افزایش و انباشت خشم و پرخاش در آنان است، به‌واقع اگر خرید و نگهداری و حمل اسلحه گرم و سرد مانند برخی از کشورها آزاد بود، هم‌اکنون چند درصد از اجتماع ما ایمن و سالم مانده بود!؟ به باور من آژیرهای خطر اورژانس اجتماعی و فرهنگی مدت‌هاست به صدا درآمده، اما مسئولان و مدیران اجتماعی و فرهنگی کشور چشم و گوش و ذهن بر آن بسته‌اند. سرزمینی که مردگان پس از مرگ نیز آرامگاهی برای خفتن در زیر خاک نداشته باشند، آیا می‌تواند جایگاهی برای زیستن در پناه آرامش و شادی باشد!؟ روند فروپاشی فرهنگی و اجتماعی نباید در سایه چالش‌ها و کشمکش‌های سیاسی رنگ ببازد و فراموش شود چراکه بنای هر تمدن انسانی و هر مذهب و معنویتی بر پایه فرهنگ، اجتماع و اقتصاد ساخته و برافراشته می‌شود.

ویرانگران بی‌اخلاق و بدسگالی که چنین ددمنشانه به سنگ یادبود ازدست‌رفتگان یورش می‌برند باید بدانند که آرامگاه واقعی درگذشتگان در دل‌ها و اذهان دوستداران آنهاست که هیچ دستی به آنها نمی‌رسد؛ کمااینکه بیشتر بزرگان ارجمند تاریخ، آرامگاه و گوری شناخته‌شده ندارند، اما نام و یادشان تا پایان تمدن بشری در دل‌ها و ذهن‌ها جاری و ساری بوده و خواهد بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.