|

حافظه مردی میانسال

رمان «داستان من»، تازه‌ترین کتاب جمشید طاهری است که در 10 فصل منتشر شده و خود نویسنده، این رمان را کتابی متفاوت با کتاب‌های پیشینش می‌داند. «داستان من»، داستان مرد میانسالی است که با یادآوری گذشته به مرور خاطرات قدیمی‌اش می‌پردازد. داستان در طول فصل‌های کتاب میان گذشته و حال، رفت و آمد می‌کند و به دوستان قدیمی می‌پردازد. دوستان و آدم‌هایی که با گذر زمان دچار تغییر شده‌اند و راهشان از هم جدا شده است. قهرمان رمان، هرروز به پل خواجو می‌رود و با آدم‌های همسن و سال خود به مرور گذشته می‌پردازد و داستان از این طریق پیش می‌رود. داستان از طریق مرور گذشته به وقایع سال 1357 و انقلاب می‌رسد. وقایعی که باعث شده، راه دوستان قدیمی از هم جدا شده، هریک به مسیری متفاوت بروند: «یک سالی مانده که تظاهرات هرروزی شود. کلاس‌ها شل و ول است. من و هاتف آمده‌ایم شهرمان. اسماعیل دبیر شده اما از خسرو و سردار هیچ خبری نداریم. آب شده و در زمین فرو رفته‌اند. نه اینکه سراغشان را نگرفته باشیم، گرفته‌ایم و خیلی هم، اما کاش نمی‌گرفتیم. سردار را می‌گویند رفته سر زندگی توی ایلشان. جای پدرش را گرفته توی سیاه چادرشان. هرچند یکی از ملک‌پورها می‌گفت سردار را تهران دیده. حرف از 55 و 56 بود: خودم دیدمش. شک ندارم خودش بود. ریش و سبیل داشت. با شلوار کار ارتشی و اورکت آمریکایی، روبه‌روی دانشگاه تهران بود. تا دیدمش داد زدم: «سردار، سردار...» انگار سرش را بلند کرد از روی کتاب‌های جلوی یک دکه. شک ندارم که مرا دید، دویدم طرفش اما رفت...».
رمان «داستان من»، تازه‌ترین کتاب جمشید طاهری است که در 10 فصل منتشر شده و خود نویسنده، این رمان را کتابی متفاوت با کتاب‌های پیشینش می‌داند. «داستان من»، داستان مرد میانسالی است که با یادآوری گذشته به مرور خاطرات قدیمی‌اش می‌پردازد. داستان در طول فصل‌های کتاب میان گذشته و حال، رفت و آمد می‌کند و به دوستان قدیمی می‌پردازد. دوستان و آدم‌هایی که با گذر زمان دچار تغییر شده‌اند و راهشان از هم جدا شده است. قهرمان رمان، هرروز به پل خواجو می‌رود و با آدم‌های همسن و سال خود به مرور گذشته می‌پردازد و داستان از این طریق پیش می‌رود. داستان از طریق مرور گذشته به وقایع سال 1357 و انقلاب می‌رسد. وقایعی که باعث شده، راه دوستان قدیمی از هم جدا شده، هریک به مسیری متفاوت بروند: «یک سالی مانده که تظاهرات هرروزی شود. کلاس‌ها شل و ول است. من و هاتف آمده‌ایم شهرمان. اسماعیل دبیر شده اما از خسرو و سردار هیچ خبری نداریم. آب شده و در زمین فرو رفته‌اند. نه اینکه سراغشان را نگرفته باشیم، گرفته‌ایم و خیلی هم، اما کاش نمی‌گرفتیم. سردار را می‌گویند رفته سر زندگی توی ایلشان. جای پدرش را گرفته توی سیاه چادرشان. هرچند یکی از ملک‌پورها می‌گفت سردار را تهران دیده. حرف از 55 و 56 بود: خودم دیدمش. شک ندارم خودش بود. ریش و سبیل داشت. با شلوار کار ارتشی و اورکت آمریکایی، روبه‌روی دانشگاه تهران بود. تا دیدمش داد زدم: «سردار، سردار...» انگار سرش را بلند کرد از روی کتاب‌های جلوی یک دکه. شک ندارم که مرا دید، دویدم طرفش اما رفت...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.