معرفی OIEC دومین شرکت اکتشاف و تولید ایرانی
E&Pهای ایرانی برای حضور در پروژههای IPC آماده میشوند
فروغ گشتاسبی
با آنکه مدت فعالیتش در رأس شرکت مهندسی و ساختمان صنایع نفت (OIEC) به یکسال رسیده است، اما بهدلیل حضور 12 سالهاش در این گروه، بهخوبی از برنامهها و چشماندازهای این شرکت میگوید؛ از 140 پروژهای میگوید که شیرینتر و خاطرهانگیزترینشان مربوط به پروژههای پارس جنوبی با تکیه بر توان داخلی است. وی متولد سال 1345 و فارغالتحصیل مهندسی شیمی از دانشگاه شیراز است. بیش از 25 سال سابقه مدیریت و فعالیت در پروژههای نفت و گاز کشور را در کارنامه کاری خود دارد. بهزاد محمدی کار خود را در فازهای 9 و 10 پارس جنوبی در OIEC آغاز و پلههای پیشرفت را یکی پس از دیگری طی کرد تا سکان شرکتی را در دست بگیرد که در آن کم نگذاشته است.
او پس از راهاندازی موفق این فازها در سال 88 به سمت مدیر راهاندازی گروه OIEC منصوب شد. در سال 90 وقتی قرار شد شرکتی حرفهای در حوزه راهاندازی و بهرهبرداری پروژهها با عنوان شرکت راهاندازی و بهرهبرداری صنایع نفت (OICO) تأسیس شود، محمدی بهعنوان نخستین مدیرعامل این شرکت منصوب شد و تا شهریورماه سال 94 در آن سمت باقی ماند؛ یعنی حدود پنج سال. در طول این مدت شرکت مزبور به یکی از شرکتهای تخصصی مطرح صنعت نفت در حوزه راهاندازی، بهرهبرداری و تعمیرات تبدیل شد و امروز بهجرئت میتوان گفت این شرکت توانایی انجام آن بخش از پازل گمشده پروژههای EPCC که پس از ساختوساز (Construction) معمولا از سوی شرکتهای خارجی انجام میشد را بهخوبی در این سالها کسب کرده است. پس از آغاز به کار این شرکت، گروه OIEC توانست ادعا کند در پروژههای نفتی از یک زنجیره کامل خدمات برخوردار است و میتواند تمام خدمات؛ از طراحی و مهندسی تا بهرهبرداری و راهاندازی را در پروژههای بالادست و پاییندست انجام دهد و پروژه را بهصورت کامل به کارفرما عرضه کند. مهندس محمدی در مدت حدود پنج سال حضور در شرکت OICO توانست این شرکت نوپا را به شرکتی
شناختهشده در حوزههای راهاندازی، بهرهبرداری، تعمیر، نگهداری و آموزش در مگاپروژههای صنایع نفت، گاز و پتروشیمی تبدیل کند.
پس از اینکه شرکت OICO تأسیس و در شرایط پایدار قرار گرفت، بنابر تصمیم مجمع عمومی، محمدی به OIEC برگشت و بهعنوان مدیرعامل مشغول به کار شد.
مهندس بهزاد محمدی با تجربههای متعدد و ارزنده مدیریتی در راهاندازی و بهرهبرداری پروژههای فازهای 9، 10، 17، 18 و 20، 21 پارس جنوبی و NGL سیری بهموجب مصوبه مجمع عمومی سهامداران از 23 شهریور 94 بهعنوان مدیرعامل گروه OIEC در این مجموعه آغاز به کار کرد.
شرکت مهندسی و ساختمان صنایع نفت (OIEC) که با سه دهه سابقه در اجرای موفق پروژههای صنایع نفت، گاز، پتروشیمی و پالایش، در زمره معتبرترین پیمانکاران این صنعت شناخته میشود؛ با انجام بیش از 400 میلیون نفرساعت کار در بیش از 140 پروژه که بیشتر آنها در زمره مگاپروژههای ملی بهشمار میروند، امروز قادر است همه بخشهای پروژههای بالادستی و پاییندستی را؛ از طراحی و مهندسی تا تدارکات، ساخت، راهاندازی و بهرهبرداری در هر دو بخش خشکی و دریا به انجام رساند.
یکی از شاخصترین شرکتهای ایرانی در قراردادهای جدید نفتی که بهعنوان دومین شرکت اکتشاف و تولید (E&P) برگزیده شده است و اقبال بیشتری برای مشارکت با شرکتهای بینالمللی نفتی دارد، شرکت «OIEC» خواهد بود. مدیرعامل این شرکت درباره هدف تشکیل شرکتهای اکتشاف و تولید در ایران میگوید: پس از گذر صنعت نفت از عصری که در آن شرکتها بهعنوان پیمانکار عمومی (GC) یا پیمانکار EPC (مهندسی، تأمین کالا، ساخت و اجرا) فعالیت میکردند، اکنون زمان آن رسیده است که در صنعت نفت ایران، شرکتهای توانمند «E&P» ایرانی فعالیت کنند. شرکت OIEC نیز یکی از همین گزینهها برای ورود به حوزه اکتشاف و تولید است که در اجرای طرحهای توسعه میدانهای هیدروکربوری کشور، با شرکتهای خارجی قرارداد منعقد میکند.
محمدی درباره فعالیت شرکتهای ایرانی در چارچوب E&P معتقد است که شرکتهای خارجی برای فعالیت در توسعه میدانهای هیدروکربوری ایران باید با شرکتی ایرانی همکاری کنند. بدونتردید، سرمایهگذاری در این چارچوب، با مشارکت ایرانی و خارجی محقق میشود و این مشارکت وظیفه دارد که میدان را در طول چند سال توسعه داده و به مرحله تولید برساند و پس از آن، از طریق نفتی که تولید شده بتواند هزینههای خود را بهنوعی جبران کند. در این چارچوب ممکن است شرکتهای ایرانی در بحث تأمین مالی دچار برخی دغدغهها و نگرانیها باشند، اما باید در این فرصت کوتاه بتوانند خود را با شرایط جدید قراردادهای «E&P» انطباق دهند تا بتوانند به پروژههای بخش بالادستی صنعت نفت، ورود پیدا کنند. وی با بیان اینکه شرکت OIEC در حوزه پیمانکاری و اجرای پروژههای EPC بیش از سه دهه سابقه فعالیت دارد، افزود: البته این شرکت در طرحهای توسعه بالادستی نیز با شرکتهای بینالمللی همچون شل و بی.پی مشارکت و همکاری داشته است.
درحالحاضر نیز شرکت OIEC در توسعه میدان نفتی آذر که مدل مناسبی از طرحهای توسعه بالادستی و به صورت Buy back نیز است، نقش مدیریتی دارد. پروژه آذر یکی از مهمترین طرحهای توسعه بالادستی است که با توجه به نوع قرارداد، از نقاط قوت OIEC محسوب میشود. محمدی افزود: این شرکت در فاز نخست E&P قرار است در کنار یک شرکت خارجی قرار بگیرد و با این مجاورت، از فناوری و دانش مدیریت شرکتهای نفتی بینالمللی در حوزه E&P استفاده کند. قرار بر این است که در این مجاورت و همکاری مشترک، انتقال دانش، تکنولوژی و مدیریت حرفهای صورت پذیرد و امیدواریم در چند سال آینده شرکتهای ایرانی بتوانند به سطحی پذیرفتنی از شرکتهای نفتی بینالمللی دست پیدا کنند.
تواناییهای فنی شرکتی مانند OIEC در حوزه بالادستی، در بخشهای مختلف مدیریت پروژه، مطالعات اکتشافی، مهندسی مخزن، تهیه طرح جامع توسعه (MDP) پذیرفتنی است، از این رو، یکی از مسائلی که باید در این شرایط به آن توجه بیشتری شود، بحث تأمین مالی و مشارکت در ریسک است که تاکنون به این شکل در فضای اجرای پروژه در کشور سابقه چندانی نداشته است. وی در پاسخ به این سؤال که برای مشارکت با شرکت خارجی در قراردادهای جدید نفتی، خود شرکتهای ایرانی با طرف خارجی وارد مذاکره میشوند یا اینکه شرکت ملی نفت ایران شرکت خارجی و داخلی را به یکدیگر معرفی میکند، میگوید: شرکت ملی نفت ایران با تعداد زیادی از شرکتهای خارجی مذاکره کرده و تفاهمنامه داشته است. ما بهعنوان شرکتهای تأییدصلاحیتشده از سوی وزارت نفت جمهوری اسلامی ایران، با این شرکتها وارد مذاکره میشویم. در مدل جدید، شرکت ایرانی به هیچ شرکت خارجی توصیه نخواهد شد و درواقع خود ایرانیها باید با شرکتهای خارجی مذاکره و شریک استراتژیک خودشان را انتخاب کنند. برنامه پیشرو به این شکل است که شرکت ملی نفت ایران فقط شرکت ایرانی را تأیید صلاحیت کرده و برنامهای برای توصیه شرکتهای ایرانی
به این کمپانیهای خارجی ندارد.
محمدی اظهار کرد: آنچه کشور درحالحاضر برای توسعه میادین به آن نیازمند است، سرمایهگذاری خارجی و فناوری روز دنیاست. درحالیکه میادین مشترک از سوی طرف مقابل در حال برداشت هستند، ما وظیفه داریم الزامات عملیاتیشدن این قراردادها را به هر طریق ممکن فراهم کنیم تا این ثروت ملی از اعماق زمین استخراج و صرف توسعه و پیشرفت کشور شود.
البته بنا بر گفته مقامات وزارت نفت، قرار نیست تنها مدل قراردادی در صنعت نفت، این قراردادها باشد و برای رفع نیازهای صنعت نفت نیاز به سبدی از قراردادها وجود دارد. درواقع ممکن است در برخی از بخشها هنوز بتوانیم از مدل قراردادی بیع متقابل و در بخشهایی از مدل قراردادی EPCF، مشارکت در تولید، سرمایهگذاری مستقیم و... استفاده کنیم. ضمن اینکه تأکید دستاندرکاران امر بر توجه به شرکتهای خصوصی و محوربودن آنها در این قراردادهاست. با وجود این ما در حال تمرکز روی چارچوب قراردادهای جدید نفتی و آمادهشدن برای حضور در این پروژهها هستیم و تلاش میکنیم ضمن حفظ آمادگیهای فنی و تخصصی در حوزههای مختلف، برای همراهشدن با این جریان، دیگر الزامهای لازم را عملیاتی کنیم.
وی یکی از محاسن مهم قراردادهای جدید نفتی را ارتقای توان حرفهای و فرایند بینالمللیشدن شرکتهای ایرانی میخواند و میگوید: اتفاقی بسیار خوب که در آن، حضور شرکتهای داخلی را در فرایند بینالمللیشدن شاهد خواهیم بود. شرکتهای داخلی خوبی هستند که از بضاعت حداقلی برای مشارکت با خارجیها بهرهمند هستند و باید این توانایی را باور کنیم تا به آن برسیم. در این فرایند هم به نظر میرسد شاخصهای «مدیریت» و «مهندسی» شاخصهای ارزشی در گزینش شرکتهای داخلی هستند. ما در بالادست و در بخش مهندسی، توانایی خوبی داریم. در قراردادهای نفتی جدید نیز شرکتهایی داریم که در بخش مطالعات اکتشافی، مهندسی مخزن و در تهیه MDP که تهیه طرح جامع توسعه مخازن است، کار کردهاند و شرکتهای فرعی ما از نظر توان مهندسی و مدیریتی، توانمندی ویژهای در انجام انواع پروژهها دارند. وی ظرفیت پروژههای کنونی این شرکت را حدود شش میلیارد دلار اعلام میکند و میگوید: بزرگترین و مهمترین پروژه در دست اجرای OIEC طرح توسعه فازهای 20 و21 پارس جنوبی است که OIEC هم بخش خشکی و هم بخش حفاری دریایی این پروژه را عهدهدار است. طرح توسعه فازهای 20 و 21 پارس جنوبی،
پروژهای است که در سال ششم از آغاز اجرای پروژه، به مرحله بهرهبرداری کامل میرسد. در بخش دریا، حفاری فاز 21 به پایان رسیده و حفاری فاز 20 نیز در حال اتمام است. عرشه سکوی فاز 21 نصب شده و قسمت کوچکی از خط لوله آن باقی مانده که در حال آمادهشدن است، عرشه فاز 20 هم تا آبان ماه انشاءالله نصب میشود. امیدواریم تا پایان آبان ماه امسال، گاز فاز 21 از چاههای این فاز به پالایشگاه ارسال و ضمن شیرینسازی به شبکه سراسری گاز کشور تزریق شود. پیشبینی میشود حدود سه یا چهار ماه بعد هم گاز فاز 20 به خشکی ارسال شود. در بخش خشکی کل پالایشگاه هم در ماههای گذشته حرکتی بسیار شتابدار و منسجم داشتهایم. بخش چشمگیری از عملیات اجرائی پالایشگاه فازهای 20 و 21 پارس جنوبی را بهطور قطع تا آبانماه به پایان میرسانیم و واحدهای گوگردسازی با دو ماه تأخیر آماده خواهند شد. علاوه بر این درحالحاضر همه واحدهای یوتیلیتی اعم از توزیع برق، تولید بخار، تولید آبهای دمین، هوای فشرده در سرویس هستند و هماکنون همه مشعلهای پالایشگاه روشن است.
اواخر شهریورماه گاز ترش از فازهای 6، 7، 8 دریافت شد و تزریق گاز شیرین از ردیف نخست پالایشگاهی به خط سراسری در حال انجام است. ضمن اینکه در روند اجرای این پروژه ملی، گروه اویک موفق به ثبت رکورد تازهای در فرایند شیرینسازی گاز و تزریق آن شد. به این ترتیب که گاز ترش از فازهای 6، 7و 8 وارد نخستین ردیف گازی پالایشگاه شده و در پنج روز با انجام موفقیتآمیز عملیات شیرینسازی، به خط لوله سراسری تزریق شد. پنج روز زمان طیشده برای انجام موفق این فرایند، کمترین زمان ثبتشده در پروژههای پارس جنوبی بود و به این ترتیب گروه اویک موفق شد با ثبت این رکورد، شرکتهای مطرح بینالمللی نظیر ENI , TOTAL را در این موضوع پشتسر بگذارد.
وی درباره راهکار کاهش زمان اجرای پروژهها میگوید: یکی از مهمترین ارکان و شاخصهای مهم پروژهداری، شاخص «مدیریت پروژه» است که ما در استراتژی OIEC 2020 روی آن تأکید ویژه کردهایم و در حال بازتعریف آن هستیم تا از فضای اجرای صرف پروژه به سمت مدیریت هوشمند پروژه گام برداریم و با این تفکر قصد داریم خود را به کلاس جهانی نزدیک کنیم. به نظر میرسد مهمترین وجه تمایز شرکتهای خارجی و پیمانکاران داخلی، شاخص مدیریت پروژه باشد و شرکتهای داخلی حتما باید روی این شاخص کار کنند، بالاخص در دوره جدید، بحث مدیریت پروژه از اولویت و اهمیت بیشتری برخوردار است. برایناساس، باید بپذیریم که شرکتها در سرعت اجرای پروژه و اتمام بهموقع آن ضعف دارند و باید راهبردهای کارآمدی را به کار بگیرند.
اصل کار OIEC در سال 2020 است. شرکت OIEC در استراتژی سال 2020 میلادی، دقیقا همین نقطه را نشانهگیری کرده است و ما تلاش داریم که شاخص «Project Management» را در حد مقیاس جهانی ارتقا دهیم و کارفرمایان باید تدریجا درباره پروژههایی که به OIEC واگذار میشود، خیالشان راحتتر باشد. شرکت OIEC از این پس شایستگی خودش را بر انجام کیفی پروژهها در زمان و قیمت توافقشده متمرکز خواهد کرد که در اجرای پروژههای جدید این تفکر به اثبات خواهد رسید. محمدی درباره تأثیرات اجرای برجام بر روند اجرای پروژهها و تأمین کالاها و تجهیزات مورد نیاز آنها، میگوید: اعمال محدودیتهای بینالمللی از سوی کشورهای غربی بر روند اجرای همه پروژههای کشور اثر انکارنشدنیای داشته است. در زمینه تأمین کالاهای مورد نیاز پروژهها بهویژه تجهیزات دوار و کنترلی در پالایشگاه و سکوهای دریایی فازهای پارس جنوبی نیز در مقاطعی با دشواریهایی روبهرو شدیم؛ برخی از کالاها از منابع مورد انتظار به دست ما نمیرسید و بهجای آن از کالاهای جایگزین استفاده میکردیم. این جایگزینی، هم هزینه بیشتر و هم زمان بیشتری را بر پروژه تحمیل میکرد. موارد یادشده از تبعات تحریم بود
که تأثیر آن در روند اجرای پروژهها انکارنشدنی است.
با اجرائیشدن برنامه جامع اقدام مشترک (برجام)، موفق شدیم تعدادی از کالاهای باقیمانده و تجهیزات خاص مورد نیاز طرح توسعه فازهای 20 و 21 پارس جنوبی را از منابع اصلی اروپایی دریافت کنیم. مثلا پمپهای مخازن LPG را اخیرا از شرکتهای معتبر ژاپنی و با بازکردن LC خرید کردیم. علاوهبراین کمپرسورهای سردساز زیمنس فازهای 17 و 18 نیز پس از سالها توقیف به کشور منتقل و در حال نصب هستند. درمجموع از سال گذشته و با بهثمررسیدن برجام، فضا باز شده است و ما توانستهایم کالاهای مورد نیاز خود را از منابع معتبر اروپایی و آسیایی دریافت کنیم، اما در مواردی، بهرهبرداری از بخشهایی از فازهای 20 و 21 به علتهای مختلف متأثر از تحریمها، با تأخیر روبهرو شده است.
با آنکه مدت فعالیتش در رأس شرکت مهندسی و ساختمان صنایع نفت (OIEC) به یکسال رسیده است، اما بهدلیل حضور 12 سالهاش در این گروه، بهخوبی از برنامهها و چشماندازهای این شرکت میگوید؛ از 140 پروژهای میگوید که شیرینتر و خاطرهانگیزترینشان مربوط به پروژههای پارس جنوبی با تکیه بر توان داخلی است. وی متولد سال 1345 و فارغالتحصیل مهندسی شیمی از دانشگاه شیراز است. بیش از 25 سال سابقه مدیریت و فعالیت در پروژههای نفت و گاز کشور را در کارنامه کاری خود دارد. بهزاد محمدی کار خود را در فازهای 9 و 10 پارس جنوبی در OIEC آغاز و پلههای پیشرفت را یکی پس از دیگری طی کرد تا سکان شرکتی را در دست بگیرد که در آن کم نگذاشته است.
او پس از راهاندازی موفق این فازها در سال 88 به سمت مدیر راهاندازی گروه OIEC منصوب شد. در سال 90 وقتی قرار شد شرکتی حرفهای در حوزه راهاندازی و بهرهبرداری پروژهها با عنوان شرکت راهاندازی و بهرهبرداری صنایع نفت (OICO) تأسیس شود، محمدی بهعنوان نخستین مدیرعامل این شرکت منصوب شد و تا شهریورماه سال 94 در آن سمت باقی ماند؛ یعنی حدود پنج سال. در طول این مدت شرکت مزبور به یکی از شرکتهای تخصصی مطرح صنعت نفت در حوزه راهاندازی، بهرهبرداری و تعمیرات تبدیل شد و امروز بهجرئت میتوان گفت این شرکت توانایی انجام آن بخش از پازل گمشده پروژههای EPCC که پس از ساختوساز (Construction) معمولا از سوی شرکتهای خارجی انجام میشد را بهخوبی در این سالها کسب کرده است. پس از آغاز به کار این شرکت، گروه OIEC توانست ادعا کند در پروژههای نفتی از یک زنجیره کامل خدمات برخوردار است و میتواند تمام خدمات؛ از طراحی و مهندسی تا بهرهبرداری و راهاندازی را در پروژههای بالادست و پاییندست انجام دهد و پروژه را بهصورت کامل به کارفرما عرضه کند. مهندس محمدی در مدت حدود پنج سال حضور در شرکت OICO توانست این شرکت نوپا را به شرکتی
شناختهشده در حوزههای راهاندازی، بهرهبرداری، تعمیر، نگهداری و آموزش در مگاپروژههای صنایع نفت، گاز و پتروشیمی تبدیل کند.
پس از اینکه شرکت OICO تأسیس و در شرایط پایدار قرار گرفت، بنابر تصمیم مجمع عمومی، محمدی به OIEC برگشت و بهعنوان مدیرعامل مشغول به کار شد.
مهندس بهزاد محمدی با تجربههای متعدد و ارزنده مدیریتی در راهاندازی و بهرهبرداری پروژههای فازهای 9، 10، 17، 18 و 20، 21 پارس جنوبی و NGL سیری بهموجب مصوبه مجمع عمومی سهامداران از 23 شهریور 94 بهعنوان مدیرعامل گروه OIEC در این مجموعه آغاز به کار کرد.
شرکت مهندسی و ساختمان صنایع نفت (OIEC) که با سه دهه سابقه در اجرای موفق پروژههای صنایع نفت، گاز، پتروشیمی و پالایش، در زمره معتبرترین پیمانکاران این صنعت شناخته میشود؛ با انجام بیش از 400 میلیون نفرساعت کار در بیش از 140 پروژه که بیشتر آنها در زمره مگاپروژههای ملی بهشمار میروند، امروز قادر است همه بخشهای پروژههای بالادستی و پاییندستی را؛ از طراحی و مهندسی تا تدارکات، ساخت، راهاندازی و بهرهبرداری در هر دو بخش خشکی و دریا به انجام رساند.
یکی از شاخصترین شرکتهای ایرانی در قراردادهای جدید نفتی که بهعنوان دومین شرکت اکتشاف و تولید (E&P) برگزیده شده است و اقبال بیشتری برای مشارکت با شرکتهای بینالمللی نفتی دارد، شرکت «OIEC» خواهد بود. مدیرعامل این شرکت درباره هدف تشکیل شرکتهای اکتشاف و تولید در ایران میگوید: پس از گذر صنعت نفت از عصری که در آن شرکتها بهعنوان پیمانکار عمومی (GC) یا پیمانکار EPC (مهندسی، تأمین کالا، ساخت و اجرا) فعالیت میکردند، اکنون زمان آن رسیده است که در صنعت نفت ایران، شرکتهای توانمند «E&P» ایرانی فعالیت کنند. شرکت OIEC نیز یکی از همین گزینهها برای ورود به حوزه اکتشاف و تولید است که در اجرای طرحهای توسعه میدانهای هیدروکربوری کشور، با شرکتهای خارجی قرارداد منعقد میکند.
محمدی درباره فعالیت شرکتهای ایرانی در چارچوب E&P معتقد است که شرکتهای خارجی برای فعالیت در توسعه میدانهای هیدروکربوری ایران باید با شرکتی ایرانی همکاری کنند. بدونتردید، سرمایهگذاری در این چارچوب، با مشارکت ایرانی و خارجی محقق میشود و این مشارکت وظیفه دارد که میدان را در طول چند سال توسعه داده و به مرحله تولید برساند و پس از آن، از طریق نفتی که تولید شده بتواند هزینههای خود را بهنوعی جبران کند. در این چارچوب ممکن است شرکتهای ایرانی در بحث تأمین مالی دچار برخی دغدغهها و نگرانیها باشند، اما باید در این فرصت کوتاه بتوانند خود را با شرایط جدید قراردادهای «E&P» انطباق دهند تا بتوانند به پروژههای بخش بالادستی صنعت نفت، ورود پیدا کنند. وی با بیان اینکه شرکت OIEC در حوزه پیمانکاری و اجرای پروژههای EPC بیش از سه دهه سابقه فعالیت دارد، افزود: البته این شرکت در طرحهای توسعه بالادستی نیز با شرکتهای بینالمللی همچون شل و بی.پی مشارکت و همکاری داشته است.
درحالحاضر نیز شرکت OIEC در توسعه میدان نفتی آذر که مدل مناسبی از طرحهای توسعه بالادستی و به صورت Buy back نیز است، نقش مدیریتی دارد. پروژه آذر یکی از مهمترین طرحهای توسعه بالادستی است که با توجه به نوع قرارداد، از نقاط قوت OIEC محسوب میشود. محمدی افزود: این شرکت در فاز نخست E&P قرار است در کنار یک شرکت خارجی قرار بگیرد و با این مجاورت، از فناوری و دانش مدیریت شرکتهای نفتی بینالمللی در حوزه E&P استفاده کند. قرار بر این است که در این مجاورت و همکاری مشترک، انتقال دانش، تکنولوژی و مدیریت حرفهای صورت پذیرد و امیدواریم در چند سال آینده شرکتهای ایرانی بتوانند به سطحی پذیرفتنی از شرکتهای نفتی بینالمللی دست پیدا کنند.
تواناییهای فنی شرکتی مانند OIEC در حوزه بالادستی، در بخشهای مختلف مدیریت پروژه، مطالعات اکتشافی، مهندسی مخزن، تهیه طرح جامع توسعه (MDP) پذیرفتنی است، از این رو، یکی از مسائلی که باید در این شرایط به آن توجه بیشتری شود، بحث تأمین مالی و مشارکت در ریسک است که تاکنون به این شکل در فضای اجرای پروژه در کشور سابقه چندانی نداشته است. وی در پاسخ به این سؤال که برای مشارکت با شرکت خارجی در قراردادهای جدید نفتی، خود شرکتهای ایرانی با طرف خارجی وارد مذاکره میشوند یا اینکه شرکت ملی نفت ایران شرکت خارجی و داخلی را به یکدیگر معرفی میکند، میگوید: شرکت ملی نفت ایران با تعداد زیادی از شرکتهای خارجی مذاکره کرده و تفاهمنامه داشته است. ما بهعنوان شرکتهای تأییدصلاحیتشده از سوی وزارت نفت جمهوری اسلامی ایران، با این شرکتها وارد مذاکره میشویم. در مدل جدید، شرکت ایرانی به هیچ شرکت خارجی توصیه نخواهد شد و درواقع خود ایرانیها باید با شرکتهای خارجی مذاکره و شریک استراتژیک خودشان را انتخاب کنند. برنامه پیشرو به این شکل است که شرکت ملی نفت ایران فقط شرکت ایرانی را تأیید صلاحیت کرده و برنامهای برای توصیه شرکتهای ایرانی
به این کمپانیهای خارجی ندارد.
محمدی اظهار کرد: آنچه کشور درحالحاضر برای توسعه میادین به آن نیازمند است، سرمایهگذاری خارجی و فناوری روز دنیاست. درحالیکه میادین مشترک از سوی طرف مقابل در حال برداشت هستند، ما وظیفه داریم الزامات عملیاتیشدن این قراردادها را به هر طریق ممکن فراهم کنیم تا این ثروت ملی از اعماق زمین استخراج و صرف توسعه و پیشرفت کشور شود.
البته بنا بر گفته مقامات وزارت نفت، قرار نیست تنها مدل قراردادی در صنعت نفت، این قراردادها باشد و برای رفع نیازهای صنعت نفت نیاز به سبدی از قراردادها وجود دارد. درواقع ممکن است در برخی از بخشها هنوز بتوانیم از مدل قراردادی بیع متقابل و در بخشهایی از مدل قراردادی EPCF، مشارکت در تولید، سرمایهگذاری مستقیم و... استفاده کنیم. ضمن اینکه تأکید دستاندرکاران امر بر توجه به شرکتهای خصوصی و محوربودن آنها در این قراردادهاست. با وجود این ما در حال تمرکز روی چارچوب قراردادهای جدید نفتی و آمادهشدن برای حضور در این پروژهها هستیم و تلاش میکنیم ضمن حفظ آمادگیهای فنی و تخصصی در حوزههای مختلف، برای همراهشدن با این جریان، دیگر الزامهای لازم را عملیاتی کنیم.
وی یکی از محاسن مهم قراردادهای جدید نفتی را ارتقای توان حرفهای و فرایند بینالمللیشدن شرکتهای ایرانی میخواند و میگوید: اتفاقی بسیار خوب که در آن، حضور شرکتهای داخلی را در فرایند بینالمللیشدن شاهد خواهیم بود. شرکتهای داخلی خوبی هستند که از بضاعت حداقلی برای مشارکت با خارجیها بهرهمند هستند و باید این توانایی را باور کنیم تا به آن برسیم. در این فرایند هم به نظر میرسد شاخصهای «مدیریت» و «مهندسی» شاخصهای ارزشی در گزینش شرکتهای داخلی هستند. ما در بالادست و در بخش مهندسی، توانایی خوبی داریم. در قراردادهای نفتی جدید نیز شرکتهایی داریم که در بخش مطالعات اکتشافی، مهندسی مخزن و در تهیه MDP که تهیه طرح جامع توسعه مخازن است، کار کردهاند و شرکتهای فرعی ما از نظر توان مهندسی و مدیریتی، توانمندی ویژهای در انجام انواع پروژهها دارند. وی ظرفیت پروژههای کنونی این شرکت را حدود شش میلیارد دلار اعلام میکند و میگوید: بزرگترین و مهمترین پروژه در دست اجرای OIEC طرح توسعه فازهای 20 و21 پارس جنوبی است که OIEC هم بخش خشکی و هم بخش حفاری دریایی این پروژه را عهدهدار است. طرح توسعه فازهای 20 و 21 پارس جنوبی،
پروژهای است که در سال ششم از آغاز اجرای پروژه، به مرحله بهرهبرداری کامل میرسد. در بخش دریا، حفاری فاز 21 به پایان رسیده و حفاری فاز 20 نیز در حال اتمام است. عرشه سکوی فاز 21 نصب شده و قسمت کوچکی از خط لوله آن باقی مانده که در حال آمادهشدن است، عرشه فاز 20 هم تا آبان ماه انشاءالله نصب میشود. امیدواریم تا پایان آبان ماه امسال، گاز فاز 21 از چاههای این فاز به پالایشگاه ارسال و ضمن شیرینسازی به شبکه سراسری گاز کشور تزریق شود. پیشبینی میشود حدود سه یا چهار ماه بعد هم گاز فاز 20 به خشکی ارسال شود. در بخش خشکی کل پالایشگاه هم در ماههای گذشته حرکتی بسیار شتابدار و منسجم داشتهایم. بخش چشمگیری از عملیات اجرائی پالایشگاه فازهای 20 و 21 پارس جنوبی را بهطور قطع تا آبانماه به پایان میرسانیم و واحدهای گوگردسازی با دو ماه تأخیر آماده خواهند شد. علاوه بر این درحالحاضر همه واحدهای یوتیلیتی اعم از توزیع برق، تولید بخار، تولید آبهای دمین، هوای فشرده در سرویس هستند و هماکنون همه مشعلهای پالایشگاه روشن است.
اواخر شهریورماه گاز ترش از فازهای 6، 7، 8 دریافت شد و تزریق گاز شیرین از ردیف نخست پالایشگاهی به خط سراسری در حال انجام است. ضمن اینکه در روند اجرای این پروژه ملی، گروه اویک موفق به ثبت رکورد تازهای در فرایند شیرینسازی گاز و تزریق آن شد. به این ترتیب که گاز ترش از فازهای 6، 7و 8 وارد نخستین ردیف گازی پالایشگاه شده و در پنج روز با انجام موفقیتآمیز عملیات شیرینسازی، به خط لوله سراسری تزریق شد. پنج روز زمان طیشده برای انجام موفق این فرایند، کمترین زمان ثبتشده در پروژههای پارس جنوبی بود و به این ترتیب گروه اویک موفق شد با ثبت این رکورد، شرکتهای مطرح بینالمللی نظیر ENI , TOTAL را در این موضوع پشتسر بگذارد.
وی درباره راهکار کاهش زمان اجرای پروژهها میگوید: یکی از مهمترین ارکان و شاخصهای مهم پروژهداری، شاخص «مدیریت پروژه» است که ما در استراتژی OIEC 2020 روی آن تأکید ویژه کردهایم و در حال بازتعریف آن هستیم تا از فضای اجرای صرف پروژه به سمت مدیریت هوشمند پروژه گام برداریم و با این تفکر قصد داریم خود را به کلاس جهانی نزدیک کنیم. به نظر میرسد مهمترین وجه تمایز شرکتهای خارجی و پیمانکاران داخلی، شاخص مدیریت پروژه باشد و شرکتهای داخلی حتما باید روی این شاخص کار کنند، بالاخص در دوره جدید، بحث مدیریت پروژه از اولویت و اهمیت بیشتری برخوردار است. برایناساس، باید بپذیریم که شرکتها در سرعت اجرای پروژه و اتمام بهموقع آن ضعف دارند و باید راهبردهای کارآمدی را به کار بگیرند.
اصل کار OIEC در سال 2020 است. شرکت OIEC در استراتژی سال 2020 میلادی، دقیقا همین نقطه را نشانهگیری کرده است و ما تلاش داریم که شاخص «Project Management» را در حد مقیاس جهانی ارتقا دهیم و کارفرمایان باید تدریجا درباره پروژههایی که به OIEC واگذار میشود، خیالشان راحتتر باشد. شرکت OIEC از این پس شایستگی خودش را بر انجام کیفی پروژهها در زمان و قیمت توافقشده متمرکز خواهد کرد که در اجرای پروژههای جدید این تفکر به اثبات خواهد رسید. محمدی درباره تأثیرات اجرای برجام بر روند اجرای پروژهها و تأمین کالاها و تجهیزات مورد نیاز آنها، میگوید: اعمال محدودیتهای بینالمللی از سوی کشورهای غربی بر روند اجرای همه پروژههای کشور اثر انکارنشدنیای داشته است. در زمینه تأمین کالاهای مورد نیاز پروژهها بهویژه تجهیزات دوار و کنترلی در پالایشگاه و سکوهای دریایی فازهای پارس جنوبی نیز در مقاطعی با دشواریهایی روبهرو شدیم؛ برخی از کالاها از منابع مورد انتظار به دست ما نمیرسید و بهجای آن از کالاهای جایگزین استفاده میکردیم. این جایگزینی، هم هزینه بیشتر و هم زمان بیشتری را بر پروژه تحمیل میکرد. موارد یادشده از تبعات تحریم بود
که تأثیر آن در روند اجرای پروژهها انکارنشدنی است.
با اجرائیشدن برنامه جامع اقدام مشترک (برجام)، موفق شدیم تعدادی از کالاهای باقیمانده و تجهیزات خاص مورد نیاز طرح توسعه فازهای 20 و 21 پارس جنوبی را از منابع اصلی اروپایی دریافت کنیم. مثلا پمپهای مخازن LPG را اخیرا از شرکتهای معتبر ژاپنی و با بازکردن LC خرید کردیم. علاوهبراین کمپرسورهای سردساز زیمنس فازهای 17 و 18 نیز پس از سالها توقیف به کشور منتقل و در حال نصب هستند. درمجموع از سال گذشته و با بهثمررسیدن برجام، فضا باز شده است و ما توانستهایم کالاهای مورد نیاز خود را از منابع معتبر اروپایی و آسیایی دریافت کنیم، اما در مواردی، بهرهبرداری از بخشهایی از فازهای 20 و 21 به علتهای مختلف متأثر از تحریمها، با تأخیر روبهرو شده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.