|

قصه موتورها روی کفی

سعيد برآبادي: سرباز می‌پرد جلوی موتور. راننده به تعلیم آنچه در این سال‌ها یاد گرفته، لایی می‌کشد و می‌رود در خط ویژه اتوبوس. بعد برمی‌گردد و با صدای بلند عذرخواهی می‌کند. هم سرباز و هم او می‌دانند که این بازی گرگم‌به‌هوا، بازی هرروز موتورهاست و کسی نباید از آن دیگری ناراحت شود. موتورسوار اما هنوز دور میدان فردوسی را نچرخیده که پلیس نیروی انتظامی جلویش را می‌گیرد. این دیگر شوخی‌بردار نیست. آرام می‌کند، موتور را می‌کشند کنار و پلیس جوان و قدبلند اولین کاری که می‌کند، برداشتن سوئیچ از روی موتور است. «مدارک؟»، راننده هاج‌وواج بسته‌ای پلاستیکی را از دور گردنش باز می‌کند: «بفرما، چیزی نبود به‌خدا، می‌خواستم بیام این طرف واستم». پلیس مدارک را می‌گیرد، اما نگاهشان نمی‌کند. دو سرباز وظیفه آمده‌اند، موتور را روی دست می‌برند به سمت کفی. کفی را استتار کرده‌اند، انگار داخل خیابان ایرانشهر و چند افسر دورش می‌چرخند. یکی‌شان رو به موتورسوارهایی که هاج‌وواج ایستاده‌اند و نمی‌دانند چرا سر شب کفی نصیب موتورشان شده، آرام چیزی می‌گوید و آن موتورسوار برای بقیه ترجمه می‌کند: «انگار این تو بمیری از آن تو بمیری‌ها نیست. میگه فردا بیایید پارکینگ». کدام پارکینگ؟ هنوز معلوم نیست، باید کفی پر شود، مأموران دستور بگیرند و بعد اعلامش کنند. همان راننده اولی به عجز و لابه می‌افتد برای پس‌گرفتن موتورش. 10 بار عذرخواهی می‌کند بابت اینکه به ایست راهنمایی و رانندگی بی‌توجه بوده، منتها انگار وضع چیز دیگری است. یکی دیگر از موتورسوارها می‌گوید! «نه داداش خیلی به این چیزا کاری ندارن. من حتی کلاه هم داشتم. نمی‌دونم چی شد یهو». پلیس آرام و شمرده دوباره همان توضیح را می‌دهد. می‌گوید که دارند پلاک‌ها را استعلام می‌گیرند، هر راننده‌ای که خلافی داشته باشد و رقم خلافی بالا باشد، پشت گوشش را دیده، موتورش را دیده. سوز پاییز با شب دارد فرا می‌رسد. کفی پر شده و آماده بردن موتورها به پارکینگ است. راننده‌های بی‌موتور، دنبال موتور روانه خیابان می‌شوند، هرکدام داد می‌زنند تا موتوری برایشان بایستد. شاید این اولین‌باری است که چانه بر سر قیمت نمی‌زنند و فقط به این بسنده می‌کنند که «دنبال این کفیه برو».
وقتی که از روی موتور پیاده می‌شوم، نگهبان پارکینگ دارد در بزرگ آهنی را می‌بندد. مردها ایستاده‌اند جلوی در و چانه می‌زنند، اما نگهبان توضیح می‌دهد که امروز لااقل 200، 300موتور آورده‌اند و ماجرا جدی است. یکی می‌پرسد: «چرا؟ خبریه؟» و نگهبان جواب می‌دهد که طرحی را شروع کرده‌اند برای جمع‌آوری موتورها: «کلاه نداشته باشی، تو خط ویژه بری، بری تو پیاده‌رو، پارک نادرست بکنی، همه اینا جریمه داشته، درسته؟
خب تا حالا هیچی نمی‌گفتن، امروز ضربتی شروع‌کردن برای جمع‌کردن موتورا». یکی از راننده‌ها بغض می‌کند: «خب من چی‌کار کنم، موتورم یک تومن خلافی داره، نمی‌ارزه بخوام درش بیارم». بعد راننده‌های دیگر دوره‌اش می‌کنند، از مدل موتور و مشخصاتش می‌پرسند شاید یک معامله جوش خورد و کمیسیونی عایدشان شد. مرد اما فروشنده نیست، موتورش را لازم دارد: «من کار خلافی نکردم، نمیگم خلاف نداشتم، اما این‌طور نبوده که بزنم به کسی در برم. جوونا الان با موتور مزاحم زن و بچه مردم میشن، تک‌چرخ می‌زنن، شبا کیف‌قاپی می‌کنن، من که اهل این خلافا نبودم چرا باید چوبشو بخورم». بی‌تاب است و همین‌طور ناله می‌کند: «باهاش کار می‌کنم، خرج مادرمو میدم، دوزار هم برام می‌مونه واسه ازدواج». نگهبان دست‌هایش را به‌هم می‌مالد، ساعت دارد به 10 می‌رسد و هوا سردتر از معمول است. یکی از راننده‌ها از آن طرف خیابان چایی می‌خرد و می‌آورد، همه نفری‌ هزار تومان به او می‌دهند و چای را در دست می‌گیرند. نگهبان چایش مفت می‌افتد و همین سر ذوق می‌آوردش: «داداش اینجا رو ببین، شده قبرستون موتور. اصلا فکر می‌کنی می‌صرفه کسی بیاد موتورش رو دربیاره؟ نه داداش، یک موتور دست دو فردا بخر، تو هلال احمر آشنا دارم که قسطی میده. اینجام وانستا، الان کفی بعدی میاد، ممکنه مشکل‌دار بشم. برید به سلامت». در حال رفتن به سمت 30‌متری ‌جی، یکی از راننده‌ها می‌گوید: «من که عشقم رو با این موتور کردم، حالا این نشد یکی دیگه. کیه که بیاد دنبالش دیگه. فدای سرم». آن راننده اما جوابی نمی‌دهد، توی جیبش دنبال سیگار می‌گردد.

سعيد برآبادي: سرباز می‌پرد جلوی موتور. راننده به تعلیم آنچه در این سال‌ها یاد گرفته، لایی می‌کشد و می‌رود در خط ویژه اتوبوس. بعد برمی‌گردد و با صدای بلند عذرخواهی می‌کند. هم سرباز و هم او می‌دانند که این بازی گرگم‌به‌هوا، بازی هرروز موتورهاست و کسی نباید از آن دیگری ناراحت شود. موتورسوار اما هنوز دور میدان فردوسی را نچرخیده که پلیس نیروی انتظامی جلویش را می‌گیرد. این دیگر شوخی‌بردار نیست. آرام می‌کند، موتور را می‌کشند کنار و پلیس جوان و قدبلند اولین کاری که می‌کند، برداشتن سوئیچ از روی موتور است. «مدارک؟»، راننده هاج‌وواج بسته‌ای پلاستیکی را از دور گردنش باز می‌کند: «بفرما، چیزی نبود به‌خدا، می‌خواستم بیام این طرف واستم». پلیس مدارک را می‌گیرد، اما نگاهشان نمی‌کند. دو سرباز وظیفه آمده‌اند، موتور را روی دست می‌برند به سمت کفی. کفی را استتار کرده‌اند، انگار داخل خیابان ایرانشهر و چند افسر دورش می‌چرخند. یکی‌شان رو به موتورسوارهایی که هاج‌وواج ایستاده‌اند و نمی‌دانند چرا سر شب کفی نصیب موتورشان شده، آرام چیزی می‌گوید و آن موتورسوار برای بقیه ترجمه می‌کند: «انگار این تو بمیری از آن تو بمیری‌ها نیست. میگه فردا بیایید پارکینگ». کدام پارکینگ؟ هنوز معلوم نیست، باید کفی پر شود، مأموران دستور بگیرند و بعد اعلامش کنند. همان راننده اولی به عجز و لابه می‌افتد برای پس‌گرفتن موتورش. 10 بار عذرخواهی می‌کند بابت اینکه به ایست راهنمایی و رانندگی بی‌توجه بوده، منتها انگار وضع چیز دیگری است. یکی دیگر از موتورسوارها می‌گوید! «نه داداش خیلی به این چیزا کاری ندارن. من حتی کلاه هم داشتم. نمی‌دونم چی شد یهو». پلیس آرام و شمرده دوباره همان توضیح را می‌دهد. می‌گوید که دارند پلاک‌ها را استعلام می‌گیرند، هر راننده‌ای که خلافی داشته باشد و رقم خلافی بالا باشد، پشت گوشش را دیده، موتورش را دیده. سوز پاییز با شب دارد فرا می‌رسد. کفی پر شده و آماده بردن موتورها به پارکینگ است. راننده‌های بی‌موتور، دنبال موتور روانه خیابان می‌شوند، هرکدام داد می‌زنند تا موتوری برایشان بایستد. شاید این اولین‌باری است که چانه بر سر قیمت نمی‌زنند و فقط به این بسنده می‌کنند که «دنبال این کفیه برو».
وقتی که از روی موتور پیاده می‌شوم، نگهبان پارکینگ دارد در بزرگ آهنی را می‌بندد. مردها ایستاده‌اند جلوی در و چانه می‌زنند، اما نگهبان توضیح می‌دهد که امروز لااقل 200، 300موتور آورده‌اند و ماجرا جدی است. یکی می‌پرسد: «چرا؟ خبریه؟» و نگهبان جواب می‌دهد که طرحی را شروع کرده‌اند برای جمع‌آوری موتورها: «کلاه نداشته باشی، تو خط ویژه بری، بری تو پیاده‌رو، پارک نادرست بکنی، همه اینا جریمه داشته، درسته؟
خب تا حالا هیچی نمی‌گفتن، امروز ضربتی شروع‌کردن برای جمع‌کردن موتورا». یکی از راننده‌ها بغض می‌کند: «خب من چی‌کار کنم، موتورم یک تومن خلافی داره، نمی‌ارزه بخوام درش بیارم». بعد راننده‌های دیگر دوره‌اش می‌کنند، از مدل موتور و مشخصاتش می‌پرسند شاید یک معامله جوش خورد و کمیسیونی عایدشان شد. مرد اما فروشنده نیست، موتورش را لازم دارد: «من کار خلافی نکردم، نمیگم خلاف نداشتم، اما این‌طور نبوده که بزنم به کسی در برم. جوونا الان با موتور مزاحم زن و بچه مردم میشن، تک‌چرخ می‌زنن، شبا کیف‌قاپی می‌کنن، من که اهل این خلافا نبودم چرا باید چوبشو بخورم». بی‌تاب است و همین‌طور ناله می‌کند: «باهاش کار می‌کنم، خرج مادرمو میدم، دوزار هم برام می‌مونه واسه ازدواج». نگهبان دست‌هایش را به‌هم می‌مالد، ساعت دارد به 10 می‌رسد و هوا سردتر از معمول است. یکی از راننده‌ها از آن طرف خیابان چایی می‌خرد و می‌آورد، همه نفری‌ هزار تومان به او می‌دهند و چای را در دست می‌گیرند. نگهبان چایش مفت می‌افتد و همین سر ذوق می‌آوردش: «داداش اینجا رو ببین، شده قبرستون موتور. اصلا فکر می‌کنی می‌صرفه کسی بیاد موتورش رو دربیاره؟ نه داداش، یک موتور دست دو فردا بخر، تو هلال احمر آشنا دارم که قسطی میده. اینجام وانستا، الان کفی بعدی میاد، ممکنه مشکل‌دار بشم. برید به سلامت». در حال رفتن به سمت 30‌متری ‌جی، یکی از راننده‌ها می‌گوید: «من که عشقم رو با این موتور کردم، حالا این نشد یکی دیگه. کیه که بیاد دنبالش دیگه. فدای سرم». آن راننده اما جوابی نمی‌دهد، توی جیبش دنبال سیگار می‌گردد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.