خداحافظی «ضد قهرمان»
مهدی زعیمزاده
«او بهترین هافبک 10، 20سال اخیر فوتبال جهان بود» «این جمله را «ژاوی» یکی از بهترین هافبکهای سالهای اخیر در وصف هافبکی گفته که «زینالدین زیدان» او را بهترین هافبکی که جلویش بازی کرده، نام برده. گواردیولا هم مثل «زیزو» همبازی نبودن با این بازیکن را حسرت بزرگ دوران حرفهای عنوان کرد. شاید برای آنهایی که تماشاگر حرفهای فوتبال نیستند، باور اینکه ژاوی، زیدان و گواردیولا این جملات را درباره «پل اسکولز» گفتهاند، کمی سخت باشد. اسکولز هفته پیش از خداحافظیاش از فوتبال خبر داد. خبری که بین خبرهای بازنشستگی آلکس فرگوسن و دیوید بکام منگنه شد. هیچ رسانهای به اندازهای که به بکام پرداخت اسکولز را موردتوجه قرار نداد. این در حالی است که برخی از بزرگترین هافبکهای تاریخ فوتبال، هافبک موسرخ منچستر را بهترین هافبک دوران انتخاب کردند. در سوی دیگر باید به اظهارنظر عجیب کریس وادل اشاره کرد، این ملیپوش پیشین تیم ملی انگلیس، بکام را بین هزار بازیکن برتر لیگ برتر انگلیس هم ندانست. مطمئنا جمله وادل همراه با بیانصافی است و شاید تعاریف ژاوی، زیزو و پپ درباره اسکولز هم کمی اغراقآمیز باشد، با وجود این باید پذیرفت که تبلیغات
به چه میزان به بزرگ شدن یک بازیکن کمک میکند. نمایش اسکولز چشمنواز بود، در دودهه اخیر هر زمان که او در اوج قرار داشت، منچستر هم میتوانست «منچستری» بازی کند. با این حال او هرگز به عنوان ستاره اصلی یونایتد مطرح نشد و در بین نامزدهای توپ طلا و مرد سال قرار نگرفت. اسکولز یک «ضد قهرمان» بود، بهندرت مصاحبه میکرد، حاشیهساز نبود، چهرهاش برای رسانهها جذابیت نداشت و حتی در جشنهای قهرمانی منچستر در نقطهای قرار میگرفت که در عکسها دیده نشود! دیوید بکام در زندگینامهاش درباره اسکولز نوشته بود که هیچ بازیکنی شماره موبایل او را ندارد و بعید است که پل شماره تلفن خانهاش را بلد باشد چرا که همیشه در خانه است. فوتبال امروز به این بازیکنان علاقهای ندارد. رسانهها عاشق بازیکنانی همچون ماریو بالوتلیاند که با دیوانهبازیشان هر روز سوژهای در اختیار آنها قرار میدهند. فوتبال کنونی مورینیو و بکام را میپسندد نه اسکولزی که هیچ جذابیتی ندارد. به هرترتیب فوتبال یکی دیگر از هافبکهای خوشفکر و خلاق خود را از دست داد. بازیکنی که نه دریبلزن بود، نه سرعت بالایی داشت ولی با تکیه به فکر بازیاش و دیدی که در زمین داشت نبض یک
بازی را به دست میگرفت. در همین فصل منچستر به دفعات بازیهای باخته را برد. در چندین بازی این بازگشتهای «منچستری» به لطف حضور اسکولز در زمین رقم خورد. فرگوسن این هافبک 38 ساله را به زمین میفرستاد و او ثابت میکرد برای خوب بازی کردن بیش از هرچیزی به فکر نیاز است.
«او بهترین هافبک 10، 20سال اخیر فوتبال جهان بود» «این جمله را «ژاوی» یکی از بهترین هافبکهای سالهای اخیر در وصف هافبکی گفته که «زینالدین زیدان» او را بهترین هافبکی که جلویش بازی کرده، نام برده. گواردیولا هم مثل «زیزو» همبازی نبودن با این بازیکن را حسرت بزرگ دوران حرفهای عنوان کرد. شاید برای آنهایی که تماشاگر حرفهای فوتبال نیستند، باور اینکه ژاوی، زیدان و گواردیولا این جملات را درباره «پل اسکولز» گفتهاند، کمی سخت باشد. اسکولز هفته پیش از خداحافظیاش از فوتبال خبر داد. خبری که بین خبرهای بازنشستگی آلکس فرگوسن و دیوید بکام منگنه شد. هیچ رسانهای به اندازهای که به بکام پرداخت اسکولز را موردتوجه قرار نداد. این در حالی است که برخی از بزرگترین هافبکهای تاریخ فوتبال، هافبک موسرخ منچستر را بهترین هافبک دوران انتخاب کردند. در سوی دیگر باید به اظهارنظر عجیب کریس وادل اشاره کرد، این ملیپوش پیشین تیم ملی انگلیس، بکام را بین هزار بازیکن برتر لیگ برتر انگلیس هم ندانست. مطمئنا جمله وادل همراه با بیانصافی است و شاید تعاریف ژاوی، زیزو و پپ درباره اسکولز هم کمی اغراقآمیز باشد، با وجود این باید پذیرفت که تبلیغات
به چه میزان به بزرگ شدن یک بازیکن کمک میکند. نمایش اسکولز چشمنواز بود، در دودهه اخیر هر زمان که او در اوج قرار داشت، منچستر هم میتوانست «منچستری» بازی کند. با این حال او هرگز به عنوان ستاره اصلی یونایتد مطرح نشد و در بین نامزدهای توپ طلا و مرد سال قرار نگرفت. اسکولز یک «ضد قهرمان» بود، بهندرت مصاحبه میکرد، حاشیهساز نبود، چهرهاش برای رسانهها جذابیت نداشت و حتی در جشنهای قهرمانی منچستر در نقطهای قرار میگرفت که در عکسها دیده نشود! دیوید بکام در زندگینامهاش درباره اسکولز نوشته بود که هیچ بازیکنی شماره موبایل او را ندارد و بعید است که پل شماره تلفن خانهاش را بلد باشد چرا که همیشه در خانه است. فوتبال امروز به این بازیکنان علاقهای ندارد. رسانهها عاشق بازیکنانی همچون ماریو بالوتلیاند که با دیوانهبازیشان هر روز سوژهای در اختیار آنها قرار میدهند. فوتبال کنونی مورینیو و بکام را میپسندد نه اسکولزی که هیچ جذابیتی ندارد. به هرترتیب فوتبال یکی دیگر از هافبکهای خوشفکر و خلاق خود را از دست داد. بازیکنی که نه دریبلزن بود، نه سرعت بالایی داشت ولی با تکیه به فکر بازیاش و دیدی که در زمین داشت نبض یک
بازی را به دست میگرفت. در همین فصل منچستر به دفعات بازیهای باخته را برد. در چندین بازی این بازگشتهای «منچستری» به لطف حضور اسکولز در زمین رقم خورد. فرگوسن این هافبک 38 ساله را به زمین میفرستاد و او ثابت میکرد برای خوب بازی کردن بیش از هرچیزی به فکر نیاز است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.