|

به يادش شعر بخوانيد

عسل عباسیان : عشقی که در فراق یار، به‌جای عزاداری همیشگی، شعر بر زبان یار دگر جاری کند، شبیه همان عشق‌هایی است که شرحشان منظومه و غزل شده و بر غنای ادبیات ما افزوده. در رثای محمدرضا رستمی، روزنامه‌نگار، شاعر و نویسنده، حتما بسیارانی نوشته‌اند و خواهند نوشت؛ که ستایش او و شرح جایگاه حرفه‌ای‌اش نه کارِ منِ کم‌تجربه که کار استادان و هم‌دوره‌ای‌های اوست. همان‌طور که دکتر مجید رضاییان، استاد روزنامه‌نگاری و ارتباطات، روز گذشته بر سر مزار رستمی در اسدآباد هم تأکید کرد، او روزنامه‌نگاری منصف و کاربلد بوده که در دوران دبیری‌اش در روزنامه‌های خبر و جام‌جم یا خبرگزاری خبرآنلاین و... به فرهنگ و هنر این مرزوبوم خدمت بسیاری کرده، اما از ویژگی‌های حرفه‌ای او بسیار گفته‌اند و خواهند گفت. ویژگی‌های انسانی‌ و خلق خوشش که شاید نه‌فقط در حرفه روزنامه‌نگاری که در همه ابعاد جامعه ما احتیاج به پررنگ‌تر شدن دارد، از او کسی ساخته بود که از شامگاه چهارشنبه ٢٨ مهر ٩٥، نه‌تنها جامعه روزنامه‌نگاران ایران که جامعه انسانی را سوگوار و متأثر از فقدان این روزنامه‌نگار 40ساله کرده است؛ ویژگی‌هایی که حالا فقدان او را برای اطرافیانش جان‌فرسا می‌کند و سبب شده تا یار و همکار 15 ساله‌اش، الهه خسروی، در تمام لحظات سوگواری، تنها عاشقانه شعر بخواند و به‌جای بر سر و پاکوبیدن، به کلمات پناه ببرد، مثل رسم سالیان رفاقت و زندگی‌شان. او بر سر مزار همراه سالیانش نیز اذعان کرد: «محمدرضا رستمی، بزرگ‌ترین آدمی بوده که من در زندگی‌ام دیدم. او عاشق ایران و فرهنگ و ادبیات ایران بود و هرزمان دلتنگ او شدید، به یادش غزلی از سعدی و حافظ بخوانید» و سپس غزل سعدی را که در فقدان او بارهاوبارها خوانده بود، دوباره خواند: «ای یار جفاکرده پیوندبریده/ این بود وفاداری و عهد تو ندیده/ در کوی تو معروفم و از روی تو محروم / گرگ دهن‌آلوده یوسف ندریده/ ما هیچ ندیدیم و همه شهر بگفتند/ افسانه مجنون به لیلی نرسیده/ در خواب گزیده لب شیرین گل‌اندام/ از خواب نباشد مگر انگشت گزیده/ بس در طلبت کوشش بی‌فایده کردیم/ چون طفل دوان در پی گنجشک پریده/ مرغ دل صاحب‌نظران صید نکردی/ الا به کمان مهره ابروی خمیده/ میلت به چه ماند به خرامیدن طاووس/ غمزت به نگه‌کردن آهوی رمیده/ گر پای به در می‌نهم از نقطه شیراز/ ره نیست تو پیرامن من حلقه کشیده/ با دست بلورین تو پنجه نتوان کرد/ رفتیم دعاگفته و دشنام‌شنیده/ روی تو مبیناد دگر دیده سعدی/ گر دیده به کس بازکند روی تو دیده» حالا دختر این زوج روزنامه‌نگار، رهای 10ساله که حاصل عاشقی‌کردن با شعرها و کلمه‌هاست، حتما روزهای سخت دلتنگی پدر را همراه مادر شعر می‌خواند و شعور پدر، تا همیشه در وجودش جاریست. برای چشم‌های بی‌قرار او و الهه، با شعرخواندن، صبوری طلب کنیم.

عسل عباسیان : عشقی که در فراق یار، به‌جای عزاداری همیشگی، شعر بر زبان یار دگر جاری کند، شبیه همان عشق‌هایی است که شرحشان منظومه و غزل شده و بر غنای ادبیات ما افزوده. در رثای محمدرضا رستمی، روزنامه‌نگار، شاعر و نویسنده، حتما بسیارانی نوشته‌اند و خواهند نوشت؛ که ستایش او و شرح جایگاه حرفه‌ای‌اش نه کارِ منِ کم‌تجربه که کار استادان و هم‌دوره‌ای‌های اوست. همان‌طور که دکتر مجید رضاییان، استاد روزنامه‌نگاری و ارتباطات، روز گذشته بر سر مزار رستمی در اسدآباد هم تأکید کرد، او روزنامه‌نگاری منصف و کاربلد بوده که در دوران دبیری‌اش در روزنامه‌های خبر و جام‌جم یا خبرگزاری خبرآنلاین و... به فرهنگ و هنر این مرزوبوم خدمت بسیاری کرده، اما از ویژگی‌های حرفه‌ای او بسیار گفته‌اند و خواهند گفت. ویژگی‌های انسانی‌ و خلق خوشش که شاید نه‌فقط در حرفه روزنامه‌نگاری که در همه ابعاد جامعه ما احتیاج به پررنگ‌تر شدن دارد، از او کسی ساخته بود که از شامگاه چهارشنبه ٢٨ مهر ٩٥، نه‌تنها جامعه روزنامه‌نگاران ایران که جامعه انسانی را سوگوار و متأثر از فقدان این روزنامه‌نگار 40ساله کرده است؛ ویژگی‌هایی که حالا فقدان او را برای اطرافیانش جان‌فرسا می‌کند و سبب شده تا یار و همکار 15 ساله‌اش، الهه خسروی، در تمام لحظات سوگواری، تنها عاشقانه شعر بخواند و به‌جای بر سر و پاکوبیدن، به کلمات پناه ببرد، مثل رسم سالیان رفاقت و زندگی‌شان. او بر سر مزار همراه سالیانش نیز اذعان کرد: «محمدرضا رستمی، بزرگ‌ترین آدمی بوده که من در زندگی‌ام دیدم. او عاشق ایران و فرهنگ و ادبیات ایران بود و هرزمان دلتنگ او شدید، به یادش غزلی از سعدی و حافظ بخوانید» و سپس غزل سعدی را که در فقدان او بارهاوبارها خوانده بود، دوباره خواند: «ای یار جفاکرده پیوندبریده/ این بود وفاداری و عهد تو ندیده/ در کوی تو معروفم و از روی تو محروم / گرگ دهن‌آلوده یوسف ندریده/ ما هیچ ندیدیم و همه شهر بگفتند/ افسانه مجنون به لیلی نرسیده/ در خواب گزیده لب شیرین گل‌اندام/ از خواب نباشد مگر انگشت گزیده/ بس در طلبت کوشش بی‌فایده کردیم/ چون طفل دوان در پی گنجشک پریده/ مرغ دل صاحب‌نظران صید نکردی/ الا به کمان مهره ابروی خمیده/ میلت به چه ماند به خرامیدن طاووس/ غمزت به نگه‌کردن آهوی رمیده/ گر پای به در می‌نهم از نقطه شیراز/ ره نیست تو پیرامن من حلقه کشیده/ با دست بلورین تو پنجه نتوان کرد/ رفتیم دعاگفته و دشنام‌شنیده/ روی تو مبیناد دگر دیده سعدی/ گر دیده به کس بازکند روی تو دیده» حالا دختر این زوج روزنامه‌نگار، رهای 10ساله که حاصل عاشقی‌کردن با شعرها و کلمه‌هاست، حتما روزهای سخت دلتنگی پدر را همراه مادر شعر می‌خواند و شعور پدر، تا همیشه در وجودش جاریست. برای چشم‌های بی‌قرار او و الهه، با شعرخواندن، صبوری طلب کنیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.