پوتین خودبزرگبینی ندارد
سابقا رسم بر این بود بگویند همه راهها به رم ختم میشوند. اما امروزه به نظر میرسد همه راهها به روسیه ختم میشوند، یا به «ولادیمیر پوتین».
روسیه یکی از بازیگران اصلی در جنگ داخلی سوریه و مناقشات جاری در شرق اوکراین است. هکرهای روس به دستاندازی به شبکههای رایانهای ایالات متحده متهم شدهاند. حکومت روسیه به تلاش برای اعمال نفوذ در انتخابات آمریکا و تفرقهافکنی در اتحادیه اروپا و تضعیفش متهم شده است.
با وجود این، وقتی ولادیمیر پوتین ۱۶ سال پیش قدرت را در دست گرفت، به نظر میرسید خواهان روابط نزدیک دوستانه با غرب است. «بیل کلینتون»، رئیسجمهور وقت ایالات متحده، از او بهعنوان مردی «باهوش» که «پتانسیلهای زیادی» دارد، صحبت میکرد. اما تمجیدها جای خود را به تقابل دادهاند؛ آن هم با فهرستی از اختلافات به بلندای زمستان روسیه: جنگ داخلی سوریه، اوکراین، افزایش اعضای پیمان ناتو و سیستم دفاع موشکی.
«ولادیمیر پوزنر»، گزارشگر کهنهکار، معتقد است «حسی قوی وجود دارد که آمریکا میخواهد ثابت کند تنها ابرقدرت است که اگر روسیه حاضر نشود از فرامین ایالات متحده پیروی کند باید جریمه کلانی بپردازد». او ادامه میدهد: «رهبران روسیه به توسعه لاینقطع پیمان ناتو به چشم یک تهدید واقعی نگاه میکنند که شاید وارد نباشد. شما دارید به ما فشار میآورید، پس ما هم به شما فشار میآوریم و ما هر کاری در توانمان باشد انجام میدهیم تا دنیا را به همان اندازه که شما به کام ما تلخ کردهاید، به کامتان تلخ کنیم».
«آندری کرتونوف»، رئیس شورای روابط خارجی روسیه، نیز میگوید: «روابط ما در زمان جنگ سرد بد بود، ولی در آن زمان روابط کمابیش باثبات بود چون میدانستیم طرف مقابل چه میخواهد. قوانین بازی برای هر دو طرف مشخص بود؛ امروز ولی وضع کاملا متفاوت است. برای همین شاهد ثبات در روابط نیستیم. این چیزی است که باعث خطرناکشدن وضعیت میشود. شاید حتی از زمان جنگ سرد هم خطرناکتر باشد».
«لئونید راژیخوفسکی»، کارشناس سیاسی، شرایط را اینگونه توضیح میدهد که «سیاست خارجی روسیه فقط بر کسب احترام آمریکا متمرکز شده؛ سیاست خارجی ما هیچ بعد دیگری ندارد. منظورم از احترام تعریف روسی این کلمه است: مردم به شما احترام میگذارند چون از شما میترسند». او بر این باور است: «پوتین فقط یک هدف را دنبال میکند: او در ابتدا به آمریکاییها میگوید گورشان را گم کنند، سپس آنها را وادار میکند تا در برابرش تعظیم کنند و بگویند ما میخواهیم با شما دوست باشیم».
«یکاترینا شولمان»، دیگر کارشناس علوم سیاسی، هم معتقد است: «قطعا، افراد و شخصیتها را نباید نادیده گرفت. اما در نظر داشته باشید نخبگان سیاسی فعلی روسیه از مردهای بالای ۶۰ سال تشکیل شدهاند. آنها از نظر تربیتی، روحیات، ارزشهایشان، آموزش و جهانبینی خیلی به یکدیگر شبیه هستند. برای همین گذاشتن یکی به جای دیگری فرق زیادی در امور ایجاد نخواهد کرد». او ادامه میدهد: «پوتین جنون خودبزرگبینی دارد و اعتقاد راسخ دارد هیچکدام از رهبران غربی حتی یکدهم او هم سیاست نمیفهمند؛ اما درعینحال از آن آدمها نیست که پنجره طبقه هجدهم را باز میکنند و میگویند میتوانیم پرواز کنیم و بعد هم بیرون میپرند. او هیچ برنامهای برای انداختن یک بمب هیدروژنی روی واشنگتن ندارد. خودشیفتگی یک چیز است و میل به خودکشی چیز دیگری. او میلی به خودکشی ندارد».
منبع: بیبیسی
سابقا رسم بر این بود بگویند همه راهها به رم ختم میشوند. اما امروزه به نظر میرسد همه راهها به روسیه ختم میشوند، یا به «ولادیمیر پوتین».
روسیه یکی از بازیگران اصلی در جنگ داخلی سوریه و مناقشات جاری در شرق اوکراین است. هکرهای روس به دستاندازی به شبکههای رایانهای ایالات متحده متهم شدهاند. حکومت روسیه به تلاش برای اعمال نفوذ در انتخابات آمریکا و تفرقهافکنی در اتحادیه اروپا و تضعیفش متهم شده است.
با وجود این، وقتی ولادیمیر پوتین ۱۶ سال پیش قدرت را در دست گرفت، به نظر میرسید خواهان روابط نزدیک دوستانه با غرب است. «بیل کلینتون»، رئیسجمهور وقت ایالات متحده، از او بهعنوان مردی «باهوش» که «پتانسیلهای زیادی» دارد، صحبت میکرد. اما تمجیدها جای خود را به تقابل دادهاند؛ آن هم با فهرستی از اختلافات به بلندای زمستان روسیه: جنگ داخلی سوریه، اوکراین، افزایش اعضای پیمان ناتو و سیستم دفاع موشکی.
«ولادیمیر پوزنر»، گزارشگر کهنهکار، معتقد است «حسی قوی وجود دارد که آمریکا میخواهد ثابت کند تنها ابرقدرت است که اگر روسیه حاضر نشود از فرامین ایالات متحده پیروی کند باید جریمه کلانی بپردازد». او ادامه میدهد: «رهبران روسیه به توسعه لاینقطع پیمان ناتو به چشم یک تهدید واقعی نگاه میکنند که شاید وارد نباشد. شما دارید به ما فشار میآورید، پس ما هم به شما فشار میآوریم و ما هر کاری در توانمان باشد انجام میدهیم تا دنیا را به همان اندازه که شما به کام ما تلخ کردهاید، به کامتان تلخ کنیم».
«آندری کرتونوف»، رئیس شورای روابط خارجی روسیه، نیز میگوید: «روابط ما در زمان جنگ سرد بد بود، ولی در آن زمان روابط کمابیش باثبات بود چون میدانستیم طرف مقابل چه میخواهد. قوانین بازی برای هر دو طرف مشخص بود؛ امروز ولی وضع کاملا متفاوت است. برای همین شاهد ثبات در روابط نیستیم. این چیزی است که باعث خطرناکشدن وضعیت میشود. شاید حتی از زمان جنگ سرد هم خطرناکتر باشد».
«لئونید راژیخوفسکی»، کارشناس سیاسی، شرایط را اینگونه توضیح میدهد که «سیاست خارجی روسیه فقط بر کسب احترام آمریکا متمرکز شده؛ سیاست خارجی ما هیچ بعد دیگری ندارد. منظورم از احترام تعریف روسی این کلمه است: مردم به شما احترام میگذارند چون از شما میترسند». او بر این باور است: «پوتین فقط یک هدف را دنبال میکند: او در ابتدا به آمریکاییها میگوید گورشان را گم کنند، سپس آنها را وادار میکند تا در برابرش تعظیم کنند و بگویند ما میخواهیم با شما دوست باشیم».
«یکاترینا شولمان»، دیگر کارشناس علوم سیاسی، هم معتقد است: «قطعا، افراد و شخصیتها را نباید نادیده گرفت. اما در نظر داشته باشید نخبگان سیاسی فعلی روسیه از مردهای بالای ۶۰ سال تشکیل شدهاند. آنها از نظر تربیتی، روحیات، ارزشهایشان، آموزش و جهانبینی خیلی به یکدیگر شبیه هستند. برای همین گذاشتن یکی به جای دیگری فرق زیادی در امور ایجاد نخواهد کرد». او ادامه میدهد: «پوتین جنون خودبزرگبینی دارد و اعتقاد راسخ دارد هیچکدام از رهبران غربی حتی یکدهم او هم سیاست نمیفهمند؛ اما درعینحال از آن آدمها نیست که پنجره طبقه هجدهم را باز میکنند و میگویند میتوانیم پرواز کنیم و بعد هم بیرون میپرند. او هیچ برنامهای برای انداختن یک بمب هیدروژنی روی واشنگتن ندارد. خودشیفتگی یک چیز است و میل به خودکشی چیز دیگری. او میلی به خودکشی ندارد».
منبع: بیبیسی
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.